Συναυλίες

loogoo

Baroness, Royal Thunder Live @ Le Trabendo, Παρίσι, 1-10-2013

 
RT01   Η φθινοπωρινή περιοδεία των Baroness έχει ιδιαίτερο συναισθηματικό βάρος για την μπάντα. Η τελευταία τους επίσκεψη  στην Ευρώπη έληξε πρόωρα εξαιτίας ενός αυτοκινητιστικού ατυχήματος, το οποίο λίγο έλειψε να στοιχίσει τη ζωή δύο εκ των μελών τους. Οι Allen Blickle (ντραμς) και Summer Welch (μπάσο) κατάφεραν τελικά να ανακάμψουν, αλλά αποφάσισαν να σταματήσουν, μη μπορώντας να ξεπεράσουν ψυχολογικά το άτυχο συμβάν. Με την ύπαρξη της μπάντας στον αέρα, ο ηγέτης των Baroness, John Baizley, με συνοδοιπόρο τον Peter Adams (ο μόνος που βγήκε αλώβητος από το ατύχημα) αποφασίζουν να συνεχίσουν με νέα μέλη. Έτσι, τέλος Σεπτεμβρίου του 2013 οι Baroness ξεκίνησαν την ευρωπαϊκή τους περιοδεία έχοντας σαν εφόδιο μία σειρά από εμφανίσεις στην Αμερική που έδειξαν ότι οι Αμερικανοί είναι ζωντανοί και έτοιμοι ν' ανακτήσουν το χαμένο έδαφος. Τρίτος σταθμός στην Ευρώπη ήταν το Παρίσι και συγκεκριμένα το Trabendo, μια ανακαινισμένη αίθουσα 600 θέσεων, που γέμισε προκειμένου να υποδεχθεί τη μπάντα από τη Georgia.

RT02    Το support σχήμα δεν ήταν άλλο παρά τους επίσης Αμερικανούς Royal Thunder, οι οποίοι έχουν δημιουργήσει αρκετό θόρυβο γύρω από τ' όνομά τους, απόρροια των ενθουσιωδών κριτικών για το περυσινό τους άλμπουμ “CVI”. Το στυλ τους, ενώ πατάει σε πολλά ροκ παρακλάδια, κυρίως των early 70’s, τα αφομοιώνει και τα φέρνει στο σήμερα, παραδίνοντας μια πολύ φρέσκια μουσική πρόταση. Στους Royal Thunder την προσοχή τραβάει η τραγουδίστρια/μπασίστριά τους, ΜLny, αλλά για τους εντελώς αντίθετους λόγους απ΄ ότι υποψιάζεται κανείς. Η ΜLny στεκόταν σχετικά πίσω στη σκηνή, έχοντας σχεδόν μηδενική επαφή με το κοινό, η οποία περιοριζόταν σε λιτά "thank you" και είχε συχνά τα μάτια κλειστά ώστε να αφοσιώνεται αποκλειστικά στη μουσική της, ζώντας κάθε νότα μ΄ ένα προσωπικό τρόπο. Έτσι η επιφανειακή πρώτη εντύπωση περί μιας ακόμη  female fronted  μπάντας, που βάζει το θηλυκό στοιχείο για να κάνει όνομα, διαγράφεται από το εντελώς αντί-image της MLny. Η επιπλέον ιδιαιτερότητα των Royal Thunder είναι ότι οι τρεις τους αρέσκονται να παρατάσσονται σε μία γραμμή με τον ντράμερ και βρίσκονται στο κέντρο σχεδόν όλοι σε ρόλο frontman. Στα περίπου 40 λεπτά που κράτησε η εμφάνισή τους, οι Αμερικανοί  εντυπωσίασαν με τα πανέμορφα πολυποίκιλα φωνητικά της MLny, που ενώ πατάνε πάνω στις μεγάλες hard rock φωνές των 70’s, δεν αρνούνται επιρροές από διάφορα μουσικά στυλ όπως σόουλ και μπλουζ, μέχρι και 90’s alternative rock. Η κιθάρα του Josh Weaver άλλοτε παίζει συμπαγή riff, άλλοτε απλώνει τις μουσικές φράσεις προκειμένου να δημιουργήσει ταξιδιάρικες space rock ατμόσφαιρες, πάντα δομημένες σε εθιστικές μελωδίες. Για το ντράμερ και μόνο το γεγονός ότι βρισκόταν μπροστά έδωσε μια διαφορετική διάσταση για το πώς αντιλαμβανόμαστε τα ντραμς σε μια ρόκ συναυλία. Η ενέργεια των ντραμς, που πολλές φορές δεν γίνεται αντιληπτή οπτικά στα συμβατά ρόκ σχήματα (από αυτά εξαιρούνται οι Tool βέβαια!), στην προκειμένη περίπτωση ανέδειξαν μια πρωτόγνωρη δυναμική. Το μόνο μειονέκτημα ήταν τα κάπως χαμηλά στη μίξη φωνητικά, αλλά αυτά τραγουδήθηκαν με πάθος, ενώ η πρωτότυπη σκηνική παρουσία των Royal Thunder βοήθησε στο ν’ αναδειχθεί η ουσία μιας Live εμφάνισης: η μουσική καθεαυτή.

Bar01    Σειρά έχουν οι Baroness που εμφανίστηκαν πολύ δυναμικά στη σκηνή με το άτυπο hit "Take my bones away" από το τελευταίο τους άλμπουμ. Το γκρουπ ήθελα να δώσει το στίγμα του από την αρχή με το John Baizley σε μεγάλα κέφια ν' αποτελεί τον απόλυτο ηγέτη επί σκηνής. Ο γενειοφόρος μουσικός έδειχνε ν' απολαμβάνει κάθε στιγμή του live και επιδίωξε την επαφή με το κοινό, δυναμιτίζοντας την ατμόσφαιρα με το πάθος που τον διακρίνει τόσο στα φωνητικά όσο και στη κιθάρα. Μαζί με το έτερο παλιό μέλος της μπάντας, Peter Adams συνιστούσαν ένα κιθαριστικό δίδυμο το οποίο επικοινωνούσε άριστα επί σκηνής, με το δεύτερο να κινείται στα όρια ενός ελαφρώς ποζεράδικου στύλ. Η επιλογή του setlist στηρίχθηκε στα πιο groove-άτα κομμάτια με αυτά από το “Yellow and Green” να έχουν την τιμητική τους. Ο ήχος είχε τις κιθάρες πολύ ψηλά στην μίξη σε σχέση με τα φωνητικά, τα οποία ήταν στιγμές που δεν ακούγονταν αρκετά δυνατά. Όσον αφορά τα καινούρια πρόσωπα, ο Nick Jost στο μπάσο έπαιξε με αρκετή αυτοπεποίθηση και παίρνει επιπλέον credit για το Ditroit Pistons μπλουζάκι του (!). Στα ντραμς ο Sebastian Thomson των Trans Am έδειχνε άνετα στο πόστο του, καλύπτοντας αρκετά ικανοποιητικά το κενό του ταλαντούχου Allen Blickle και η επόμενη στούντιο κυκλοφορία θα δείξει αν μπορεί να προσφέρει drumming ανάλογης προσωπικότητας με αυτή του προκάτοχου του.

Bar02    Η εμφάνιση των Baroness κράτησε κάτι λιγότερο από δύο ώρες, με τον ένα ύμνο να διαδέχεται τον άλλο. Προς το τέλος της συναυλίας είχε έρθει η ώρα για τα παλιά fan favorites κομμάτια, με το “Blue Album” να έχει τον πρώτο λόγο. Στο encore o John Baizley αποχωρίστηκε το μπλουζάκι του, δείχνοντάς μας το γεμάτο με tattoo σώμα του. Το χαμόγελό του σε όλη τη διάρκεια της συναυλίας δεν μπορούσε να κρυφτεί, αφήνοντάς μας να μαντέψουμε τη χαρά του για την έκβαση των πραγμάτων μετά από τη περυσινή σοβαρή δοκιμασία που λίγο έλειψε να διαλύσει το "πνευματικό παιδί" του.

    Στα καθαρά μουσικά, τo Live έδειξε τους Baroness να βγαίνουν κερδισμένοι από το στοίχημα του “Yellow and Green”. Το κοινό ανταποκρίθηκε πολύ θετικά στο νέο, πιο άμεσο, heavy rock της μπάντας, στο οποίο πρωταγωνιστικό ρόλο έχουν οι καθαρές φωνητικές γραμμές και οι πλούσιες μελωδίες. Οι  νοσταλγοί των sludge ήμερων θα απογοητευτούν αλλά οι Baroness πλέον τραβούν το δικό τους μοναδικό δρόμο, αφήνοντας πίσω οποιοδήποτε παραλληλισμό, κυρίως με τους παλιούς Mastodon, που τους βάραινε από την αρχή της καριέρας τους. Συνοψίζοντας τις εντυπώσεις από τη συναυλία, οι Baroness ανταποκρίθηκαν σε δυο σημαντικές προκλήσεις. Από τη μια κατάφεραν ν’ ανακτήσουν τη δυναμική της μπάντας και από την άλλη ν' αποδώσουν δικαιοσύνη στο αριστουργηματικό “Yellow and Green”, το οποίο, λόγω του προαναφερθέντος αυτοκινητιστικού ατυχήματος, δεν είχε την προώθηση που του άξιζε. Τέλος, έπειτα από αυτό το χορταστικό Live, δεν έχουμε παρά να περιμένουμε την επόμενη δισκογραφική κίνηση της μπάντας για να δούμε αν θα συνεχίσει να μας εκπλήσσει με την progressive αισθητική και την ποιότητά της.
 
Ανίκητος Γαροφαλάκης
 
Bar03
 

Συναυλίες

Facebook Comments