Συναυλίες

loogoo

Αλκίνοος Ιωαννίδης LiVE στον κήπο του Μεγάρου


   Έχουν περάσει οκτώ χρόνια από την τελευταία φορά που είδα τον Αλκίνοο. Δεν ξέρω ειλικρινά γιατί… Απλά έτυχε. Με χαρά λοιπόν μπήκα στον παραδεισένιο κήπο του Μεγάρου το απόγευμα της Δευτέρας. Ένας χώρος πανέμορφος, ο οποίος «αγκάλιασε» όλους εμάς που σπεύσαμε να αποτυπώσουμε στις μνήμες μας την πιο ιδιαίτερη στιγμή του 2018.
 
alkinoos02
   Ο Αλκίνοος είναι ένας τρυφερός καλλιτέχνης, ταπεινός, γεμάτος ανησυχίες, όνειρα αλλά και με ένα ιδιαίτερο ταλέντο. Έχει καταφέρει τόσα χρόνια να μας ταξιδεύει μέσα από τη μουσική του. Να μας δίνει απλόχερα καλοσύνη, χαμόγελο και εκπληκτικά τραγούδια. Μπορεί το μαλλί να κόπηκε αλλά για μας πάντα θα είναι εκείνο το συνεσταλμένο αγόρι με την κιθάρα, το μακρύ μαλλί και το καθαρό βλέμμα.

   Με δυο κιθάρες, κλασσική και ακουστική και ένα λαούτο, με ένα εκπληκτικό σκηνικό φτιαγμένο από τον Άντη Ιωαννίδη, με τους Βαγγέλη Λάππα και Βασίλη Δρούγκα στην ηχοληψία, ξεκίνησε το πιο τρυφερό ταξίδι μας. Ο Κωνσταντίνος Μαργκάς έντυνε με φως την ένταση της βραδιάς.

   Ο Αλκίνοος, σαν μαέστρος χορωδίας, κινούσε τα «νήματα» και έδινε μορφή στα πιο αγαπημένα μας τραγούδια. Κοιτάζοντας τριγύρω, έβλεπα ανθρώπους να γίνονται ένα με τη φύση, να τραγουδούν, να «ανασαίνουν». Έπαιξε τραγούδια που ποτέ δεν έπαιζε σε συναυλίες, μας θύμισε τραγούδια που ακροβατούν πάνω στις πιο συγκινησιακές μας χορδές. Η μοναδικότητα αυτού του ανθρώπου, το πηγαίο ταλέντο του και η ταπεινότητα, είναι το πρώτο πράγμα που σε τραβά κοντά του. Το δεύτερο, τα τραγούδια του, κάποιες φορές αλληγορικά, κάποιες άλλες άναρχα, προσδίδουν ρομαντισμό αλλά έχουν έντονες ανησυχίες για το μέλλον, την κοινωνία, τον άνθρωπο.
 
alkinoos01
   Ανάμεσα στα τραγούδια ο Αλκίνοος μας μίλησε για πολλά. Αστειεύτηκε, δέθηκε μαζί μας. Λίγο πριν το τέλος και με πολύ χιούμορ μας είπε «Για να μην χάνουμε χρόνο, πείτε πως εγώ έφυγα, εσείς φωνάζατε να γυρίσω… και γύρισα. Πάμε λοιπόν για το επόμενο»…

   Το «ταξίδι» μας είχε στάσεις σχεδόν σε όλα τα άλμπουμ του μεγάλου αυτού καλλιτέχνη. Κάποια από τα τραγούδια που ακούσαμε κάτω από το φως το φεγγαριού. «Ζήνωνος», «Δεν μπορώ», «Καθρέφτης», «Έχω μια λέξη», «Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ», «Ο κόσμος που αλλάζει», «Θα 'μαι κοντά σου», αλλά και το δικό του αγαπημένο (από τον Πανούση) «Νεοέλληνας».

   Σίγουρα το δίωρο που κράτησε ήταν λίγο για μας, αλλά βλέπετε, ο εξωτερικός χώρος εκεί δεν έχει τη δυνατότητα να «κρατά» παραπάνω. Για όσους από εμάς θέλαμε όμως, υπήρξε άλλη μια ευκαιρία (Παρασκευή 29 Ιουνίου) στον όμορφο κήπο του Μεγάρου, για να βιώσουμε, να τραγουδήσουμε, να ονειρευτούμε.

Μαίρη Ζαρακοβίτη
 

Συναυλίες

Facebook Comments