Συναυλίες

loogoo

Θανάσης Παπακωνσταντίνου

thanasistop

30-3-2012 Live @ Principal Club Theater, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
 
   thanasis1Παρασκευή βραδάκι, μια μέρα που οι φίλοι του Θανάση περίμεναν από καιρό, έφτασε. Η προγραμματισμένη έναρξη της συναυλίας: 22.30. Όποιος κατέφτασε κατά τις δέκα δεν έβρισκε κάτι για ν’ακουμπήσει το πανωφόρι και το ποτήρι του....ελάχιστα τα σταντάκια που είχαν στηθεί, καθώς ο χώρος, στο PRINCIPAL club theater, πρώην Αποθήκη του Μύλου, είχε «στηθεί» συναυλιακά. Λίγα τραπέζια στις άκρες του χώρου και πολύς ελεύθερος χώρος για τους όρθιους. Στις δέκα και μισή ο κόσμος είχε αρχίσει να γεμίζει ασφυκτικά το χώρο, να ανυπομονεί για την έναρξη της συναυλίας και να χειροκροτεί κάθε φορά που κάποιος μουσικός ή τεχνικός περνούσε από τη σκηνή για να ελέγξει κάτι. Το μπαράκι που στήθηκε κοντά στη σκηνή, αν και μικρό, διευκόλυνε τον ανεφοδιασμό με ποτά και μπύρες για τον πολύ κόσμο που βρισκότανε στο μπροστινό και κεντρικό σημείο του χώρου. Η ζέστη αφόρητη και το αντίτιμο της....δροσιάς: 1 ευρώ το μικρό μπουκαλάκι νερού, 2 το μεγάλο!!!!!

thanasis2   Αλλά κάπου εκεί λίγο πριν τις έντεκα ξεχάστηκαν όλα!!! Ο Φώτης Σιώτας άνοιξε μελωδικά τη συναυλία με το Loco-Motivo, την εισαγωγή από τον τελευταίο δίσκο του Θανάση Παπακωνσταντίνου, «ο ελάχιστος εαυτός». Ο «Θανασάρας», όπως τον αποκαλεί το κοινό του βγήκε στη σκηνή με το San Michele, από τον ίδιο δίσκο, ξεσηκώνοντας το κοινό, το οποίο από εκείνη τη στιγμή δε σταμάτησε να τραγουδάει ενθουσιασμένο κάθε τραγούδι. Η αίσθηση που είχα ήταν ότι βρισκόμουν σε μια συναυλία που είχε αρχίσει από ώρα! Την εμφάνισή της έκανε αμέσως μετά η πλέον ενταγμένη στο σχήμα Ματούλα Ζαμάνη, τραγουδώντας μια όμορφη εισαγωγή σε ηπειρώτικους ρυθμούς για τη Βάλια Κάλντα. Έπειτα ήρθε ο Τειρεσίας να ξεσηκώσει και τον τελευταίο ακροατή σε μια βραδιά για την οποία αν θέλαμε να χαρακτηρίσουμε με μία μόνο λέξη, η μόνη ίσως κατάλληλη να ήταν «μέθεξη». Μικροί, μεγάλοι, τραγουδούσαν και χόρευαν ασταμάτητα: Στυλίτης, Τρία Ρουμπαγιάτ, Καλογέροι, Σιμούν, Ποιός θα με θυμάται, ‘Οταν χαράζει,  Ορυχεία, Διάφανος. Εκεί γύρω στις δώδεκα και μισή ήρθε και το απαραίτητο διάλειμμα, καθώς η ένταση της συναυλίας μας είχε κανει να ξεχάσουμε για μιάμιση ώρα οποιαδήποτε φυσική ανάγκη, ο κόσμος χρειαζόταν μια ανάσα και δυο γουλιές νερό.

thanasis3   Με τον υπέροχο Ζέφυρο ξεκίνησε μελωδικά μετά από το μικρό διάλειμμα το δεύτερο μέρος της «Θανασοσύναξης», όπως ονομάζουν κάθε συναυλία οι φαν – χαρακτηρισμός που χρησιμοποιούν οι διαχειριστές της ιστοσελίδας  «Κοιλάδα των Τεμπών», μιας σελίδας αφιερωμένη στο Θανάση Παπακωνσταντίνου από τους θαυμαστές του, την οποία αξίζει να επισκεφθεί και ο λιγότερο μυημένος, καθώς εκτός από βιογραφία και δισκογραφία περιέχει ενδιαφέρουσες πληροφορίες και ένα γλωσσάρι με «άγνωστες» λέξεις, για τον περισσότερο κόσμο, που όμως χρησιμοποιεί ο «ποιητής» Θανάσης στα τραγούδια του. Η μοναδική Ματούλα Ζαμάνη έχει ήδη το κοινό της και όχι άδικα, καθώς πέρα από την καθαρότητα της φωνής της έχει μια αυθεντικότητα, μια ωραία τρέλλα θα λέγαμε και ψυχή που τόσο ακομπλεξάριστα βγάζει στη σκηνή, θαρρείς και βλέπεις ένα μικρό κορίτσι να παίζει με τις φίλες του. Κορυφαία στιγμή της βραδιάς ο Πεχλιβάνης, αμέσως μετά το Μιλώ για Σένα, πολύ δυναμικά παιγμένο από τη μπάντα, με μια εισαγωγή του ντράμερ Σωτήρη Ντούβα κι ένα σόλο του Γιάννη Αντωνιάδη στο κλαρίνο, ο οποίος ξεχώρισε κατά τη γνώμη μου. Συνεχίσαμε το ταξίδι και βρεθήκαμε από την Ανδρομέδα και την Κοιλάδα των Τεμπών στην Αμερική, ακούσαμε μια όμορφη εκδοχή της Αλεξάνδρας, και με το Δημήτρη Μυστακίδη και τον Καντηλανάφτη φτάσαμε στην παρουσίαση της μπάντας, την οποία συνόδευε η μελωδία από τα Κάλαντα, παρουσίαση που κάθε φορά είναι μοναδική, καθώς η Ματούλα Ζαμάνη «τό 'χει» με τον αυτοσχεδιασμό και καταφέρνει να εκπλήσσει ακόμη και τα ίδια τα μέλη της μπάντας! Η ώρα είχε πάει δύο παρά είκοσι, και σκέφτηκα ότι είναι νωρίς ακόμη.....όντως, και χωρίς το γνωστό «μπες-βγες» ακούσαμε το ανυπέρβλητο «Σ’αφήνω γεια» με τρομερό «γκάζι», κομμάτι που σε τίποτα δεν θύμιζε ελληνική «έντεχνη» μουσική.....

 15  Δίνοντας κι ένα πολιτικό στίγμα ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου μας έθεσε μια Ερώτηση Κρίσεως και αμέσως μετά τραγουδήσαμε όλοι μαζί «ο λαός στα πεζοδρόμια, κουλούρια πουλάει και λαχεία», τη γνωστή Παράγκα του Διονύση Σαββόπουλου. Δεν θα μπορούσε να λείψει το πολυαγαπημένο Στις χαραυγές ξεχνιέμαι από το Φώτη Σιώτα, τα Έρημα κορμιά και η κλασική Τράτα. Με μια «παρέμβαση» του Διονύση Ρούσου (των Χειμερινών Κολυμβητών) η συναυλία έκλεισε «θεατρικά» θα έλεγε κανείς με τη Μοσχαροκεφαλή «Γειά σου Διονύση μου» και τους Πότες της στρογγυλής τραπέζης (Παπακωνσταντίνου, Σιώτας, Μυστακίδης, Ρούσος) στις τρεις παρα τέταρτο ακριβώς.

   Δυόμιση ώρες γεμάτες μουσικές, χρώματα κι αρώματα, συμμετοχή, αυτό που λέμε «όλοι μια παρέα». Οι μουσικοί που διαλέγει ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου είναι πάντα πολύ καλοί, αυτή τη φορά όμως ξεχώρισαν οι Ανδρέας Πολυζωγόπουλος κι ο Γιάννης Αντωνιάδης στα πνευστά, χωρίς να υπολείπονται οι υπόλοιποι, όπως ο αναγνωρίσιμος για το μοναδικό του παίξιμο Δημήτρης Μυστακίδης, ίσως λίγο αφανής αυτή τη φορά ο Φώτης Σιώτας, μας έχει συνηθίσει σε περισσότερα τραγούδια, η όπως πάντα εκρηκτική Ματούλα Ζαμάνη.

   Οι συναυλίες του Θανάση είναι πάντα μια ιδιαίτερη εμπειρία, καθώς πέρα από το playlist υπάρχουν ιδιαίτερες στιγμές, όπως αυτή του «το δικό σου το μαράζι» του Γιώργου Μητσάκη σε μια swing-jazz εκδοχή, υπάρχει ο αυθορμητισμός των μουσικών, που δε «φοβούνται» να ξεφύγουν και να «τζαμάρουν», κι αυτή είναι τελικά και η ομορφιά της μουσικής! Καλή αντάμωση λοιπόν, το καλοκαίρι!

Κρυσταλία Χατζηιωάννου
Φωτογραφίες : Στεφανία Διακάκη

thanasisbottom

   newone1Θανάσης Παπακωνσταντίνου. Παλιότερα δεν τον είχα προσέξει, δεν είχα ασχοληθεί με το είδος της μουσικής του και γενικά δεν ήξερα περί τίνος πρόκειται (παρά μόνο ότι στις συναυλίες του στον «Πεχλιβάνη» γινόταν Pit). Μέχρι που άκουσα τον τελευταίο του δίσκο «Ο ελάχιστος εαυτός». Τότε υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι στην επόμενη εμφάνισή του στη Θεσσαλονίκη θα πάω. 30/3/2012 Principal.   

   Η συναυλία άρχισε με το εισαγωγικό «Loco Motivo» από τον «Ελάχιστο Εαυτό» με τη βαριά φωνή του Φώτη Σιώτα και την τρομπέτα να μας ανατριχιάζουν. Υποδεχτήκαμε τον Θανάση με ένα ζεστό χειροκρότημα και ο ίδιος μας καλωσόρισε με το «San Michele». Μετά το «Βάλια Κάλντα», που έκανε και την εμφάνισή της η Ματούλα Ζαμάνη, ο Φώτης Σιώτας μάς ερμήνευσε την «Ομίχλη» με ένα μοναδικό παίξιμο στο βιολί του και με την χροιά της φωνής του που ήταν σαν να τον άκουγες από το άλμπουμ.

newone4   Μπορεί ο Θανάσης να είναι ειδικός στα τραγούδια που μας κάνουν να νοσταλγούμε αλλά είναι εξίσου ειδικός και στο να ανεβάζει το κέφι πολύ εύκολα. Ο ίδιος, η Ματούλα, η δεκαμελής «κουστωδία» του κι εμείς τραγουδήσαμε τον «Τειρεσία» και ήταν λες και βρισκόμασταν σε ένα πανηγύρι, σαν ήμασταν όλοι γνωστοί μεταξύ μας. Το κλίμα συνεχίστηκε με τον «Στυλίτη» και το «Φιλί αμέθυστο» στο οποίο η Ματούλα για άλλη μια φορά μας έδειξε το ταλέντο της στη φωνή και την αγάπη της προς τη μουσική και το κοινό. Αλλά και το κοινό τής έδειξε την αγάπη του φωνάζοντας: «Τελεία / και παύλα / Ματούλα είσαι γκαύλα»

   Το πανηγύρι συνεχίστηκε όταν ο Θανάσης έπιασε το μπουζούκι του για να μας τραγουδήσει το «Κάτω απ' το μαξιλάρι» ενώ στο τέλος του κομματιού μάς είπε: «Είναι σα να σας ξέρω χρόνια!». Αμοιβαία τα αισθήματα. Στο σημείο αυτό θέλω να αναφέρω για την ορχήστρα. Μια μπάντα πάρα πολύ δεμένη, με πολύ καλές μουσικές ικανότητες, με επικοινωνία και χαμόγελα μεταξύ τους - κάτι που συντέλεσε στο να ξεχάσουμε ότι είμαστε σε συναυλία και να νομίζουμε ότι απλά είναι φίλοι μας που παίζουν μουσική στο πανηγύρι που προανέφερα.

   Στο «Σιμούν» ο Θανάση μάς αφήνει μόνους να φωνάξουμε «...και τα παρτάλια οι σκέψεις μας πειρατική σημαία, όλα στραβά γινήκανε και όλα είναι ωραία». Και αφού σαν κοινό δείξαμε τις φωνητικές μας ικανότητες, η Ματούλα μάς δείχνει για ακόμη μία φορά τις δικές της με τον Σιώτα και τον Θανάση στο «Ήμερος Ύπνος», σε μια λίγο διαφοροποιημένη έκδοση, ενώ όλοι για ακόμα μια φορά φωνάζαμε «...όμως το πιο γλυκό βιολί το παίζει ο θάνατος» .

newone2   Ακολούθησαν το «Του έρωτα και του θανάτου», ο «Τρυγητής» και η «Περσεφόνη» τα οποία μας τα τραγούδησε η Ματούλα με την υπέροχη φωνή της και την τσαχπινιά της. Στο «Ποιος θα με θυμάται» τραγουδήσαμε όλοι με ένα παράπονο στη φωνή μας μαζί με τον Σιώτα αλλά το μελαγχολικό συναίσθημα μετατράπηκε σε ρομαντικό και νοσταλγικό (όπως το βλέπει ο καθένας) όταν ο Θανάσης πήρε το μικρόφωνο στα χέρια του και μας τραγούδησε τον «Σαμάνο» και το «Όταν χαράζει».

   Στο «Ορυχεία», στο «Ο Διάφανος» καθώς και στον «Πεχλιβάνη» αργότερα, έζησα αυτό που μου λέγανε πως γίνεται στις συναυλίες του Θανάση: Pit και χορός - και δεν το πίστευα! Ήταν κάτι διαφορετικό αλλά και πολύ ωραίο συναίσθημα.

   Μετά το σύντομο διάλειμμα που έκανε ο Θανάσης και η ορχήστρα του, η Ματούλα μάς έδειξε στο «Όταν τραγουδάω» πως τραγουδάει με την ψυχή της. Αλλά όσο σοβαρή ήταν ενώ τραγουδούσε, τόση τσαχπινιά έβγαλε κι όταν παρουσίασε την μπάντα με αυτοσχέδια ποιηματάκια. Ο Θανάσης μάς προϊδέασε για το τέλος της συναυλίας με το ατμοσφαιρικό «Σ’ αφήνω, γεια».

newone5   Και το τέλος έφτασε. Έφτασε με πανηγύρι και γέλιο όταν ο Διονύσης Ρούσσος ανέβηκε στη σκηνή για να μας πει κάποια αστεία ονοματεπώνυμα που έχει συναντήσει. Έπειτα τραγούδησε μαζί με τον Θανάση την «Μοσχαροκεφαλή» και χορέψαμε όλοι με την καρδιά μας.

   Το τέλος ήταν μία συγκέντρωση από τέσσερις πότες, τους «Πότες της Στρογγυλής Τραπέζης», οι οποίοι και μας καληνύχτισαν. Μια μοναδική βραδιά με γέλιο, χορό, ταξίδι μέσω (πολλής) μουσικής, εικόνες και αναμνήσεις και σαν καλό παλιό κρασί μια γλυκιά γεύση που μένει στο τέλος.

Κείμενο: Κωνσταντινίδης Στέφανος
Επιμέλεια Κειμένου: Έλλη Ευαγγελίδου


Setlist:
Loco Motivo/ San Michele
Βάλια Κάλντα
Ομίχλη (Φώτης Σιώτας)
Τειρεσίας
Στυλίτης (Ματούλα Ζαμάνη)
Φιλί αμέθυστο (Ματούλα Ζαμάνη)
Τρία Ρουμπαγιάτ (Φώτης Σιώτας)
Κάτω από το μαξιλάρι
Οι καλόγεροι
Σιμούν
Ήμερος Ύπνος
Του έρωτα και του θανάτου (Ματούλα Ζαμάνη)
Ο Τρυγητής (Ματούλα Ζαμάνη)
Περσεφόνη (Ματούλα Ζαμάνη)
Ποιος θα με θυμάται (Φώτης Σιώτας)
Φορτίνο Σαμάνο
Όταν χαράζει
Ορυχεία
Ο Διάφανος
Όταν τραγουδάω (Ματούλα Ζαμάνη)
Όνειρο
Οι τρεις ανθοί (Ματούλα Ζαμάνη)
Πεχλιβάνης
Μιλώ για σένα (Ματούλα Ζαμάνη)
Ανδρομέδα
Στην κοιλάδα των Τεμπών
Στην Αμερική
Αλεξάνδρα (Ματούλα Ζαμάνη)
Ο καντηλανάφτης (Δημήτρης Μυστακίδης – ακουστική κιθάρα)
Σ΄αφήνω γεια  
Ερώτηση Κρίσεως
Στις Χαραυγές ξεχνιέμαι (Φώτης Σιώτας)
Αερικό (Φώτης Σιώτας)
Έρημα κορμιά (Ματούλα Ζαμάνη)
Η Τράτα
Η Μοσχαροκεφαλή
Οι πότες τις στρογγυλής τραπέζης (Θανάσης Παπακωνστανίνου, Φώτης Σιώτας, Δημήτρης Μυστακίδης, Διονύσης Ρούσσος)


Συναυλίες

Facebook Comments