Δισκοπαρουσιάσεις

loogoo

Aphasia

Aphasia
Κυκλοφόρησε 2020
Format CD
Είδος
Ενημερώθηκε στις Πέμπτη, 19 Μαρτίου 2020
Είδος Rock
Εταιρία Self Release

Review

1. Intro
2. Awake
3. Aphasia
4. Mania
5. Nadir
6. Dead End
7. Ghost Town
 
 
   Είναι το ντεμπούτο των παιδιών από την Κύπρο και όπως λένε και οι ίδιοι οι δημιουργοί με υπερηφάνεια, είναι τέρμα αναλογικό! Και όσοι/όσες ακούσετε, θα καταλάβετε για τι πράγμα μιλάμε. Τα όργανα αναπνέουν, οι φωνές βγαίνουν από μέσα σας και το ύφος γενικότερα είναι πλατσάνατ-και-βάλε. Είδα πως ο παραγωγός και μηχανικός ήχου του δίσκου είναι ο Γιώργος Λεοντής, ο οποίος έχει στο πορτφόλιό του πολλές δουλειές. Μεταξύ αυτών 1000mods και Nightstalker. Και τα παιδιά εδώ έχουν κοινές αναφορές. Πλην όμως, η αρχή και το τέλος της μπάντας είναι οι Black Sabbath. To έχω ξαναγράψει ότι το supeRock (προφανώς θα το αναφέρω έτσι, μέχρι ο «άλλος» όρος που χρησιμοποιείται να ξεχαστεί από όλους – ναι, στον ειδεχθή ανθυποόρο “Stoner” αναφέρομαι) έχει πολλά Doomαριστά πραγματάκια να μοιραστεί μαζί μας.
 

   Μετά την εισαγωγή, μπαίνει στα σπίτια μας το επτάλεπτο “Awake”. Εκτυφλωτική Ροκ εισαγωγή, κιθάρες με χαμηλά κουρδίσματα και η φωνή που έχει εκείνη ακριβώς τη χροιά που πρέπει. Ο Wyndorf χαμογελά στο θρόνο του και οι τυπάδες χτυπούν χωρίς έλεος. Θα μείνουμε ξύπνιοι, όπως επιτάσσουν; Προφανώς! Τρελό βάθος στα όργανα και μεγάλος χαμός όταν κιθάρες και μπάσο συνδράμουν. Ακολουθεί το ομώνυμο, με τη σχετική αφήγηση για το τι σημαίνει «Αφασία». Μπορείς να το χειριστείς λοιπόν; Και σκάει το riff. Καργάτο, γεμάτο, βάρβαρο. Και ακολουθεί άλλο riff, που έχει ακόμα και Southern εκδορές. Και μας χτυπά την πόρτα η φωνή. Σε Ozzy μοτίβο, συνεπικουρούμενη από τρεις χιλιάδες χιλιόμετρα βάθος και τα όργανα να αλλάζουν ταχύτητες και να προκαλούν για χτύπημα.

   Βρισκόμαστε στις γαίες της “Mania”. Τα χαρακτηριστικά θέματα συνοδεύουν πολύ όμορφα παιξίματα στο hi-hat και το ride και το μυσταγωγικό του θέματος ενισχύεται από τη φωνή. Το βάθος, τα εφέ, η χροιά, το κρεσέντο, η θεματική… Έχουμε προσγειωθεί στο 1970 και μάλιστα πολύ άνετα. Και από τα μανιακά πάμε στο “Nadir”, ένα κομμάτι οκτώμισι λεπτών, παρακαλώ πολύ. Ψαρωτικό ξεκίνημα, με τα delay να έχουν τον πρώτο λόγο και να κινούνται από τη μια μεριά των ηχείων στην άλλη. Έχουν περάσει διακόσια ογδόντα πέντε δευτερόλεπτα και φωνή δεν έχουμε ακούσει ακόμη. Δεν πειράζει, φροντίζουν οι μελωδίες και τα γκάζια για την ψυχαγωγία μας. Όταν πλέον κουμπώνουν όλοι οι μουσικοί, τότε το αστρικό άρμα εγκαταλείπει το ηλιακό μας σύστημα. Είναι Ροκιά που θα έκανε πολλές μπάντες του ιδιώματος να θέλουν εκείνες να την έχουν γράψει. Είναι ένα καθαρόαιμο τζαμάρισμα, που θα το ακούσετε χωρίς δεύτερη σκέψη ξανά και ξανά.
 

   Θα θέλαμε πολύ όλα τα αδιέξοδά μας να είναι τόσο μουσικά. “Dead End” και το Sabbathικό μνημείο στέκει ψηλά, διατάζει από ψηλά και η μπάντα εκτελεί καταλλήλως. Στο χάσιμο η φωνή, στο ψάξιμο η σκέψη και κάπου διερωτάσαι για εκείνο το διακτινιστή, αν και πώς θα λειτουργήσει. Και έρχονται αυτά τα παιδιά και σου λένε πως όχι μόνο λειτουργεί, τον έχεις δοκιμάσει κιόλας! Επίλογος με το “Ghost Town”. Σκοτεινό το αρχικό θέμα, ίσως μάλιστα να υιοθετηθεί οι ίδιες συγχορδίες με εκείνες του ύμνου της 13ης Φεβρουαρίου 1970… Αργόσυρτο και μαρτυρικό, όπως ακριβώς εκείνο εκεί που στέκεται μπροστά μου… Πραγματική μεγαλοβδομάδα το όλο ύφος… μέχρι που εκρήγνυται, σε 6/8 και σε χιλιάδες κομμάτια. Και εκεί πλέον ερχόμαστε με την ατελείωτη λατρεία του σχήματος για τα τέκνα του Birmingham. Οι φίλοι του Doom, οι φίλοι του Μέταλ, οι φίλοι του Ροκ οφείλουν να ρίξουν μια «αυτιά». Καλοτάξιδο, κύριοι! Πολλά μπράβο!

Κώστας Κούλης

Aphasia

No more entries to show...

Items in this compilation

Chronology

Τελευταίες Καταχωρήσεις Καλλιτεχνών

Τελευταίες δισκοπαρουσιάσεις