Δισκοπαρουσιάσεις

loogoo

Sea Of The Dead

Sea Of The Dead
Κυκλοφόρησε 2019
Format CD
Είδος
Ενημερώθηκε στις Τρίτη, 10 Δεκεμβρίου 2019
Είδος Heavy Metal
Εταιρία Sliptrick Records

Review

1. A Path Of Wrath
2. Man Of Honor
3. Delirio
4. First Light Of Day
5. Sea Of The Dead
6. The Emperor
7. Sisters Of Fate (Feat Iliana Tsakiraki)
8. Tapestry Of Time
9. Fight Back
10. Doomsday
 
 
   Ο δεύτερος δίσκος των παιδιών έρχεται να πιστοποιήσει δύο πράγματα, δύο συγκεκριμένες καταστάσεις. Συνέχεια και συνέπεια. Το ντεμπούτο τους είχε αφήσει ουλές. Το συγκρότημα έπρεπε να βρει καινούργιο τραγουδιστή, ενώ στη συνέχεια χρειαζόταν να ψαχτεί και για άλλα μέλη. Ευτυχώς το line-up σταθεροποιήθηκε και το υλικό ήταν εκεί, για να στηρίξει την επόμενη κυκλοφορία, ένα χρόνο μόλις μετά την προηγούμενη. Το σχήμα στράφηκε στο Διονύση Χριστοδουλάτο και όταν πλέον βγήκε από το στούντιο με το άλμπουμ τελειωμένο, τότε όλα έδειχναν πως η ανηφόρα είχε πια τελέψει. Και μαντέψτε τι έχει μετά την ανηφόρα...
 

   Το εισαγωγικό “Man Of Honor” διαθέτει πολλή μελωδία, ένα τρισχαριτωμένο ρεφρέν και μας βάζει αμέσως στο τριπάκι. Η μπάντα έχει δουλέψει πολύ. Πολύ όμως. Η δομή έχει να κάνει με καθαρό, πεντακάθαρο Heavy Metal, έτσι όπως το διδαχτήκαμε το ’80 και έτσι όπως φιλτραρίστηκε μέσω τεράστιων καλλιτεχνών, προσωπικών βιωμάτων και της σφραγίδας κάθε γκρουπ, που θέλησε να πατήσει στην κληρονομιά των θεριών και να βάλει και κείνο το δικό του στιγματάκι στο Μέταλ χωροχρόνο. Το “Delirio” που ακολουθεί, μπουκάρει μανιασμένα. Πολύ δεμένη ενορχήστρωση, πολύ καλοβαλμένο το rhythm section, ξυράφια οι κιθάρες και μία φωνή που είναι μεν λυρική και στιβαρή, είναι όμως και σε φρενήρη κατάσταση. Ο θυμός με την ευαισθησία περπατούν χέρι χέρι και όπως φαίνεται, τα έχουν βρει μια χαρά. Το κομμάτι το ξέραμε, το είχαν κυκλοφορήσει πριν δύο μήνες περίπου. Κρατώ, πέρα από την όμορφη διαδρομή του εν λόγω, το ονειρικό ρεφρέν, το οποίο μάλιστα, μέσα από μία ευφυέστατη μετατροπία, γίνεται απόλυτα ερωτεύσιμο.

   Ακολουθεί το “First Light Of Day”, ένα ακόμα κομμάτι που είχαμε γνωρίσει πριν δεκαπέντε μέρες περίπου, ελέω διαδικτύου. Δένουν οι μπότες με τις κιθάρες, δένουν τα riff με τον καλπασμό, διαπιστώνουμε ότι οι φωνές πλάθουν έναν θαυμάσιο εξωσκελετό και από κει και πέρα το κομμάτι αυτό θα φταίει για πολλούς σβέρκους που θα ταλαιπωρηθούν στα επόμενα LiVE των παιδιών. Το ομώνυμο είναι το επόμενο. Πλήκτρα στην εισαγωγή, καθαρές κιθάρες και ένα μοτίβο που κλείνει το μάτι στην πολιτεία Washington. Σε χαμηλές ταχύτητες… Βλακεία πήγα να γράψω. Το κομμάτι απογειώνεται σε ρυθμούς 6/8 και πλέον καργάρει, με οδηγό τα φωνητικά του Μιχάλη Λίβα, που σε κάθε δουλειά του δείχνει με λαμπερό τρόπο πόσο έχει ιδρώσει στο στούντιο και πόσο τιμά όσους δουλεύουν μαζί του, όσους ακούνε αυτά που προτείνει και φυσικά τον ίδιο του τον εαυτό. Στη μέση του το τραγούδι παρουσιάζει ένα άλλο μέτρο και ένα άλλο θέμα, που πραγματικά κλέβει την παράσταση. Τουλάχιστον εμπνευσμένο!
 

   “Emperor’s Sacrifice”… Από την πρώτη ακρόαση είχα εκφράσει τον έρωτά μου για τούτο το αραβούργημα. Πανέμορφη εισαγωγή με πιάνο και επικότατο ξέσπασμα. Επιστροφή στην ηρεμία… “Nothing to see, nothing to be found”… Εισβολή των εξάχορδων, ελικοειδές υπέRiff, screamer’s vox και απίστευτα δεύτερα στο ρεφρέν. Να υποψιαστώ unison και ίσως μία τρίτη παρέα; Έχω πάθει μεγάλη ζημιά με τούτο εδώ, ελπίζω να το κάνουν βίντεο σύντομα. Έχουν να φύγουν πολλά σαγόνια στο πάτωμα… Έπεται το “Sisters Fate”, με εκείνο το περιπλεχτικό θέμα στην αρχή και την οπερατική συνέχεια. Ίσως η καλύτερη φωνή, από άποψη δυνατοτήτων, στην Ελλάδα, η Ηλιάνα Τσακιράκη, δένει με τους Rhodium και προσφέρει ένα εξωγήινο audio θέαμα. Γάργαρο το βιμπράτο της, απλώνεται σε μία επιφάνεια «μόλις» εκατό τετραγωνικών χιλιομέτρων…

   Η ψαρωτική εισαγωγή στο “Tapestry Of Life” καταλήγει σε ένα δίδυμο κιθαριστικό και μετά… Αργόσυρτο το θεματικό, καψούρα στα axes και ο λάρυγγας κάνει τα δικά του στο αρχικό κουπλέ. Στο ρεφρέν το κομμάτι γεμίζει φωνές, γεμίζει κιθάρες και θα τόνιζα εδώ πως η δεκαετία του ’80 θα μπορούσε να είναι υπερήφανη για τα παιδιά, τα εγγόνια της και αυτά εδώ. Τα δισέγγονα. Που στέκονται τόσο εντυπωσιακά. Ο Lord Dion, ο οποίος έχει παίξει και μπάσο στο δίσκο, έχει κάνει θαυμάσια δουλειά στον τεχνικό τομέα και όλα ακούγονται όπως πρέπει, ενώ το mastering του Νάσου Νομικού έχει μπουστάρει τη μουσική στις Μέταλ διαστάσεις της. Σκέτη καψούρα τα σόλο, εξαιρετικά επιλεγμένες οι δίκασες, όλα τα όργανα φροντίζουν για οργασμικές ανατάσεις των κομματιών. 

   Το “Fight Back” μας πετάει στην αρχή ένα μέτρο 8/8 για να «στρογγυλέψει» στη συνέχεια (λέγε με τεσσάρι, παιδί μου) και να μας παρασύρει με τη μελωδία και την οργή του. Το συγκρότημα φιλοξενεί σε αυτό το άλμπουμ και ένα κομμάτι από την πρώτη δουλειά του. Το “Doomsday” μου λέει πως κάποια στιγμή θα έχουμε στα χέρια μας όλο το “Scream Into The Void” επανηχογραφημένο. Για την ώρα να ευχηθούμε από καρδιάς καλοτάξιδο στο καινούργιο τέκνο και να περιμένετε τη συνέντευξη. Στο δρόμο κι εκείνη…

Κώστας Κούλης

Sea Of The Dead

No more entries to show...

Items in this compilation

Chronology

Τελευταίες Καταχωρήσεις Καλλιτεχνών

Τελευταίες δισκοπαρουσιάσεις

Facebook Comments