Δισκοπαρουσιάσεις

loogoo

Promises

Promises
Κυκλοφόρησε 2020
Format CD
Είδος
Ενημερώθηκε στις Δευτέρα, 24 Φεβρουαρίου 2020
Είδος Progressive Metal
Εταιρία Self Release

Review

1. Promises
2. Prey
3. Overcast
4. Devil's Kiss
5. Jaded
6. For Me (Guest Vocals: George Prokopiou)
7. Birthplace
8. Nothing for A Friend
9. Guilty Of A Dream
 
 
   Η εισαγωγή είναι ονειρική! Με τα πολλαπλά φωνητικά και τα εφέ πάνω σε αυτά, με τα χασηματικά των πλήκτρων και την ένταση να κορυφώνεται… Για να μπει ένα δαιμονισμένο riff, που φλερτάρει ακόμα και με το Prog. Μονοί χρόνοι και tutti και εδώ πλέον έχουμε να κάνουμε με τους Parthian Shot του εικοστού πρώτου αιώνα! Γρυλίζει η φωνή, στριγκλίζει, καθαρίζει στη συνέχεια και αυτό εδώ το δωδεκάλεπτο (ένδεκα πρώτα και τριάντα επτά δεύτερα μετράει ο πρόλογος) είναι μόλις η αρχή. Αφήνω στην άκρη το βιρτουοζιτέ των παιδιών που παίζουν, έτσι κι αλλιώς είναι ένας κι ένας όλοι αυτοί οι μουσικοί που έχουν αφήσει το αποτύπωμά τους εδώ. Κάτι που φαίνεται άνετα, κάτι που φαίνεται από την πρώτη ακρόαση. To ομώνυμο μπήκε και μας πήρε και μας σήκωσε. Ομολογώ ότι είμαι οπαδός της μπάντας και γουστάρω ό,τι έχουν βγάλει, αυτό εδώ όμως είναι το κάτι άλλο! Και ας βρισκόμαστε ακόμα στην αρχή… Η καλή μέρα και τα λοιπά και τα λοιπά.

   Πριν προχωρήσουμε στα υπόλοιπα τραγούδια, να πούμε και τα καλά των τεχνικών στοιχείων του δίσκου. Τι παραγωγάρα είναι τούτη; Πώς ακούγονται έτσι απίστευτα οι κιθάρες; Πόσο Vai ήχος είναι αυτός που βγαίνει και μας έχει μουρλάνει το είναι μας; Μπλε το καθιστικό λοιπόν και έχω την αίσθηση ότι οι Spock’s Beard, οι the tangent, οι Porcupine Tree και μερικοί ακόμα «άμπαλοι» του είδους, έχουν μαζευτεί στο αυτό καθιστικό, έχουν παραγγείλει κανονικά τα ποτά τους και έχουν ήδη ξεκινήσει να αναλύουν. Και φυσικά, έχουν ήδη ξεκινήσει να τρώνε τα λυσσακά τους. Θέλεις η έμπνευση, θέλεις που τα τύμπανα είναι εξωγήινα, θέλεις που ΟΛΟΙ οι μουσικοί είναι διδάκτορες σε αυτό που κάνουν…
 

   Ακολουθεί το “Prey”, το οποίο ξαμολιέται το ίδιο λυσσαλέα. Κιθάρες που ίπτανται, ρυθμικά που ισοπεδώνουν πόλεις ολόκληρες, φωνή που προστάζει. Καλά, τα sequencer βρίσκονται πέρα και πάνω από κάθε περιγραφή και το Prog μοτίβο των παιχτών είναι εξωφρενικό. Υψηλότατη ποιότητα, ασύγκριτος οίστρος. Το “Overcast” θα μπορούσε να γίνει άνετα βίντεο, διαθέτει όλα εκείνα τα στοιχειά του τραγουδιού που μπορεί να ξετρελάνει μυαλά και γούστα και παράλληλα παραμένει πανδύσκολο να παιχτεί. Να παιχτεί από ΑΛΛΟΥΣ, μην ξεχνιόμαστε. Τούτοι εδώ παίζουν και Γραμμική Α’, με το ένα χέρι δεμένο πίσω από την πλάτη τους.

   Ομοίως όμοια το “Devil’s Kiss”, με τα πλήκτρα να κάνουν τρομερή δουλειά και τις κιθάρες να εισαγάγουν στο Prog όνειρο. Στις μπάντες που προανέφερα, προσθέστε και τους Fates Warning. Έχω την εντύπωση πως ο Ματθαίος θα το λάτρευε αυτό εδώ το ομορφάκι. Τι έχουμε στη συνέχεια; “Jaded” και η κρυστάλλινη εισαγωγή μας προετοιμάζει. Μην με ρωτήσετε για τι πράγμα, δεν έχω την παραμικρή ιδέα. Κρεσέντο και μπαίνει η riffάρα. Έρχονται και τα πλήκτρα και το άγιο μπαλαμούτι που λαμβάνει χώρα μπροστά στα μάτια μας είναι ό,τι πρέπει για να αγαπήσουμε αυτό το δίσκο ακόμα περισσότερο. Μελωδία, ρεφρέν για βραβείο και… η χροιά δείχνει και προς το Madman κατά διαστήματα. Για να μην πω για το γρέζι, που θα είναι καλό να το βάλουμε σε βιτρίνα, να το χαζεύουν οι υπόλοιποι και όσο(ι) μπορούν να το ξεπατικώσουν.

   Το “Birthplace” ξεκινά με καψούρικο τρόπο. Είναι η «μπαλάντα» μίας τεράστιας Ροκ όπερας. Είναι και ένας τρόπος να χαλαρώσει το σχήμα μέχρι να σερβίρει το επόμενο υπέρ-απαιτητικό κομμάτι του δίσκου. Και αυτό υποψήφιο για βίντεο και πολύ περισσότερα πράγματα. Έπεται το “Nothing For A Friend”. Ψαρωτικό στο αρχίνημά του, με τη φωνή να οδηγεί και τις κιθάρες να συμπράττουν με τα πλήκτρα, ενώ τα τύμπανα κάνουν τα δικά τους. Και αυτό υποψήφιο για βίντεο. Ένας υπέροχος λυρικός κόσμος λοιπόν και αισίως φθάσαμε στον επίλογο, ο οποίος έχει ακριβώς την ίδια διάρκεια με τον πρόλογο. Ένδεκα λεπτά και τριάντα επτά δευτερόλεπτα και “Guilty Of A Dream”… Πρόκειται για ένα κομμάτι για το οποίο δεν μπορείς να γράψεις κάτι λιγότερο από ύμνους. Πολυδαίδαλο, μπαρόκ, με χίλια διαφορετικά σημεία και τη μόνιμη απορία «Πώς τα θυμούνται όλα αυτά, είπαμε;» και την πληρωμένη απάντηση «Πρόβα, τάλαντο, πρόβα, πρόβα, τάλαντο», το συγκρότημα των Parthian Shot φθάνει στο πέρας της πιο ολοκληρωμένης δουλειάς του και ενός άλμπουμ που για μένα προσωπικά ανήκει στις πέντε καλύτερες κυκλοφορίες παγκοσμίως για το 2020 και το γράφω από τώρα, δέκα μήνες πριν φύγει ο χρόνος. Διαφωνείτε; Τι καλά! Περιμένετε να ακούσετε κι εδώ είμαι γω. Με χαρά μου μεγάλη θα ακούσω κάθε ανασκευή.

   Καλοτάξιδο, κύριοι! Μας μεταδώσατε άπειρα φορτία συγκίνησης!

Κώστας Κούλης

Promises

No more entries to show...

Items in this compilation

Chronology

Τελευταίες Καταχωρήσεις Καλλιτεχνών

Τελευταίες δισκοπαρουσιάσεις