Δισκοπαρουσιάσεις

loogoo

Norchestrion: A Song For The End

Need

2021
Norchestrion: A Song For The End
Κυκλοφόρησε 2021
Format CD
Είδος
Ενημερώθηκε στις Τρίτη, 12 Ιανουαρίου 2021
Είδος Progressive Metal
Εταιρία Ikaros Records

Review

1. Avia
2. Beckethead 07:01
3. Nemmortal 05:23
4. Bloodlux
5. V.a.d.i.s.
6. Norchestrion 09:28
7. Circadian
8. Ananke
9. Kinwind
Part I: The song
   Μια από τις πιο αγαπημένες μου μπάντες, οι NEED, κυκλοφόρησαν το πέμπτο τους άλμπουμ. Δεν ξέρω για ποιο τέλος μιλούν, αλλά θα μάθω, καθώς δεν θα μείνω σίγουρα μόνο στην παρουσίαση της καλύτερής τους δουλειάς μέχρι τώρα, πάντα κατά την ταπεινή μου άποψη.

   Ήδη ετοιμάζω και ερωτήσεις για αυτά τα Golden Boys, που με το προηγούμενο τους άλμπουμ “Hegaiamas: A Song For Freedom”, σάρωσαν κυριολεκτικά τον πλανήτη. Φανταστείτε τι θα κάνουν με αυτό το διαμαντάκι που έχει τίτλο “Norchestrion: A Song For The End”.
 

   Εναρκτήριο τραγούδι του άλμπουμ το “Avia”. Ένα μελαγχολικό και αέρινο ξεκίνημα, που κάνει το μυαλό σου να περιπλανιέται. Η συνέχεια έχει ζόρικα καρδιοχτύπια και ανεβοκατεβάσματα έντασης, ακριβώς σαν τη διάθεσή μας. Είναι από τα τραγούδια του άλμπουμ που ομολογώ ότι έχω ακούσει πάνω από τριάντα φορές. Κολλάς, χωρίς να το αντιλαμβάνεσαι άμεσα και αυτό είναι το όμορφο σε αυτή την υπόθεση, να το αναζητάς και να το ακούς συνεχώς. Και αυτή η φωνή του Jon Voyager, βάλσαμο στην ψυχή.

   Το ξεκίνημα του “Beckethead” έχει κάτι διαφοροποιημένο, αλλά η συνέχεια είναι απόλυτα άγρια και μελωδική συνάμα. Ακούγοντας αυτό το τραγούδι, το μυαλό μου έφτιαξε την ιδανική τριάδα μπαντών που θα ήθελα να δω στη σκηνή μαζί. Δεν θα την αποκαλύψω σε εσάς, θα το πω στα παιδιά κατ’ ιδίαν. Να σας δώσω μονάχα μια ιδέα… Η μια μπάντα πριν από περίπου ένα χρόνο μας είχε παρουσιάσει ζωντανά το άλμπουμ της στο Gagarin… Δεν λέω περισσότερα. Επτά λεπτά τραγούδι και δεν σε κουράζει καθόλου, αντίθετα, σε ταξιδεύει.

   Επόμενο το “Nemmortal”, στο οποίο έχουμε τις πιο prog συρραφές και κάποιες groove καταβολές και πιο επιθετικά ίσως φωνητικά. Το διαμαντάκι “Bloodlux” έρχεται και υπογράφει «ξύλινα». Όταν το ξύλο σταματά, οι μελωδίες έρχονται στην επιφάνεια μέσα από μια aggressive υποδομή.

   Τι γίνεται αν το τέλος δεν κρατά μια στιγμή αλλά δεκαπέντε ή διακόσια χρόνια; Το “V.a.d.i.s.” είμαι μια μινιμαλιστική κουβέντα δύο γυναικών, περιμένοντας το τέλος… Η μια πλευρά το θεωρεί ανοησία ενώ η άλλη διερωτάται αν το τέλος δεν είναι μια στιγμή αλλά μια αιωνιότητα. Είναι μια κουβέντα που πραγματικά σε φέρνει μπροστά σε όλα όσα διερωτόμαστε ή αποφεύγουμε να σκεφτούμε για τον κόσμο γύρω μας.
 

   Με μελωδικότητα μπαίνει το “Norchestrion” σαν αντίλαλος όσων έχουν συζητηθεί πριν και βγάζοντας κύματα απορίας αλλά και έντονες απόψεις για το τι θα συμβεί μετά. Σε έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι από παράδεισο τον έκαναν ένα τεράστιο σκουπιδότοπο άχρηστων υλικών και ψυχών, αλήθεια τι να περιμένεις; Τα growl φωνητικά σηματοδοτούν την αγανάκτηση για όλα αυτά. Μέσα σε εννέα λεπτά το τραγούδι εξελίσσεται συνεχώς και μέσα από μια πολυμορφική έμπνευση.

   Αγριεμένο μπαίνει το “Circadian” και θα λατρέψετε μονομιάς την αγριάδα του και τα τύμπανα που ορίζουν το πεδίο όσο οι κιθάρες και το μπάσο πατούν σε πιο groove prog μονοπάτια.

   Το δεκαεννιάλεπτο “Ananke” είναι το πολυσυλλαβικότερο τραγούδι του άλμπουμ, περνά μέσα από πολλά μουσικά δρομάκια χωρίς να χάνει ούτε λεπτό την prog διάθεσή του. Εδώ τα πλήκτρα δίνουν άλλες διαστάσεις και κάποιες φορές πιάνεσαι να προσπαθείς να μαντέψεις τη συνέχεια. Απλά εξαιρετικό!

   Το υπέρτατα τέλειο άλμπουμ κλείνει με το “Kinwind”, όπου θα ακούσετε για τις μέρες που θα έρθουν μέσα από ένα ποιητικό σύννεφο σιωπής και κεραυνού. Καλοτάξιδο, αγόρια και πολλά μπράβο για την τόσο τέλεια δουλειά. Σας ευχόμαστε τα καλύτερα!

   Αργούν ακόμα οι συναυλίες, Παπαστρούμφ; Τον άλλο, τον γκαντέμη δεν τον ρωτάω για ευνόητους λόγους…

Μαίρη Ζαρακοβίτη
 
Part II: The End
   To Progressive Metal στην πατρίδα μας καλά κρατεί! Υπάρχουν απίστευτα συγκροτήματα, που παίζουν εκπληκτικά πράγματα και πάντα μας κάνουν να χαζέψουμε με τους δίσκους που βγάζουν. Τι πράγμα; Συγγνώμη, μήπως έθιξα τις χαλύβδινες απόψεις σας για το ιδίωμα; Μήπως δεν θεωρείτε, για κάποιο λόγο, πως οι ελληνικές μπάντες μπορούν να φτάσουν το μεγαλείο των αλλοδαπών; Μήπως πιστεύετε πως είμαι αιχμηρός, ίσως παραπάνω απ’ ό,τι θα ‘πρεπε; Να σας πω λοιπόν… Εγώ είμαι πρόθυμος να ακούσω μαζί σας αυτό το άλμπουμ. Και αν μου πείτε πως δεν αξίζει, τότε εγώ θα ανακαλέσω, θα τα πάρω όλα πίσω και θα ζητήσω συγγνώμη. Αν όμως πάθετε πλάκα με ό,τι ακούσετε… τότε δεν θα ζητήσω τίποτα. Απολύτως τίποτα! Θα μου φτάνει και μάλιστα με το παραπάνω, το ότι συμφωνείτε μαζί μου.

   Η ορχηστρική και λίαν μιουζικαλιστική εισαγωγή του “Beckethead” προϊδεάζει. Τι γίνεται, κύριοι; Πάλι δεν είναι δυνατό να παιχτεί ούτε νότε από αυτά που κάνετε; Πάλι παίρνετε τα πανδύσκολα και τα κάνετε δικά σας και «απλά» τρόπο έκφρασης; Η riffάρα εκτείνεται σε επτά και οκτώ χρόνους, αλλά πάντα με εκείνο το συν/πλην κάτι, που τρελαίνει την ακοή μας. Η φωνή μπαίνει. Γεμάτη, ζεστή, τίγκα στο συναίσθημα… Μας καταλαμβάνει. Μας γίνεται απαραίτητη. Το παίξιμο των παιδιών είναι απλά υπεράνω κριτικής. Το σκέφτομαι και το ξανασκέφτομαι. Πώς γίνεται να παίζεις παπάδες και να είναι το τραγούδι τόσο τέλειο και τόσο φιλικό; Πώς γίνεται να είσαι διδάκτορας στην απόδοσή σου και να περνάς τόνους συγκίνησης; Πώς, ρε δαίμονα, ΠΩΣ; Θα ρωτήσουμε τα παιδιά. Και θα μάθουμε…
 

   “I’ve become so, I’ve become so”… Και έρχεται το βαρύτατο “Nemmortal”. Οι αλλαγές από ισχυρό σε ασθενές και τα tutti πίσω από τα φωνητικά είναι εξωφρενικά. Οι Need σαν παίχτες δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα και από κανέναν. “So dark and sinister”… Αυτό έχω γίνει. Το τραγούδι ενδείκνυται για headbanging, για moshing, για μπόλικες κλωτσιές σε τοίχους (καλά, αυτό το τελευταίο ας το αφήσουμε), το τραγούδι είναι απλά μία tribal ελεγεία, με Μέταλ κορυφώσεις και ένα ανοξείδωτο υνί, που γδέρνει απαίδευτους κάμπους. Οι ελληνικές μελωδίες και δη οι παραδοσιακές, που βγαίνουν από τα όργανα των παιδιών, δίνουν μια άλλη διάσταση στο τραγούδι, όπως και στο γενικότερο κλίμα αυτής της δουλειάς. Είναι απερίγραπτη η αποτύπωσή τους.

   Για το “Hegaiamas” είχα γράψει για εκείνη την υπέροχη Fates Warning εσάνς στα φωνητικά τους και το “Norchestrion” ακολουθεί την ίδια οδό. Ακόμα κι αν… Ακόμα κι αν η φωνή χρειαστεί να φωνάξει, να ουρλιάξει, να γίνει εντελώς κάφρικη, όπως στο ομώνυμο κομμάτι για παράδειγμα. Ουάργκα και λυρισμός στα καλύτερά τους, με τη μπάντα να αγνοεί επιδεικτικά τη λογική και να παίζει πράγματα που μόνο η θεωρία των υπερχορδών θα μπορούσε να επινοήσει. Τα εννιάμισι λεπτά διάρκειας έγιναν πυροτέχνημα! Το συγκρότημα έχει καταφέρει να μας κάνει να αισθανόμαστε πως τα δημιουργήματά του δεν κρατούν πάνω από δύο στιγμές. Είναι σαν να βρίσκομαι στη δεύτερη σελίδα ενός βιβλίου και να θέλω να ξέρω τα πάντα για την πλοκή. Εννοείται πως έχω χάσει από τα αποδυτήρια, πλην όμως, είναι από τις φορές που πραγματικά απολαμβάνω τη χασούρα μου. Έχω άλλωστε την ανάγκη να το κάνω αυτό. Και δεν έχω τη λέξη “Need” στο μυαλό μου. Θα προτιμήσω την “Ananke”. H Ανάγκη λοιπόν, η αδελφή του Χρόνου, η σύζυγος του Χρόνου, η μητέρα του Χάους και του Ερέβους, είναι εδώ… Το απόσταγμα των συνθέσεων, το βιρτουοζιτέ που μοιάζει εξωγήινο, ο ανθρώπινος νους στα καλύτερά του, η απόλυτη εξωτερίκευση. Ο επίλογος, “Kinwind”, θα τονίσει αυτό που καταλάβαμε από την αρχή. Οι συμπατριώτες μας έχουν δημιουργήσει ένα υπέρτατο άλμπουμ, με το οποίο θα ασχοληθούμε ξανά και ξανά. Με τη δομή του, τη θαυμάσια παραγωγή του, τον ψυχισμό του, το σύμπαν του. Αυτός ο δίσκος είναι μία πρώτης τάξεως ευκαιρία να εμπεδώσουμε τη μαγεία της μουσικής και να αισθανθούμε ευγνώμονες που υπάρχει στη ζωή μας. Κύριοι των Need, τα σέβη μου!

Κώστας Κούλης
 
 

Norchestrion: A Song For The End

Need

2021
No more entries to show...

Items in this compilation

Chronology

Τελευταίες Καταχωρήσεις Καλλιτεχνών

Τελευταίες δισκοπαρουσιάσεις