= A Waltz Into Darkness - Moaning Silence
Δισκοπαρουσιάσεις

loogoo

A Waltz Into Darkness

A Waltz Into Darkness
Κυκλοφόρησε 2020
Format CD
Είδος
Ενημερώθηκε στις Τετάρτη, 22 Απριλίου 2020
Είδος Heavy Metal
Εταιρία Symmetric Records

Review

1. Rite Of Decay
2. The Silence Of The Gods
3. Towards The Sun
4. A Waltz Into Darkness
5. Song For Winter
6. Stormbirds
7. I Am The Sorrow
8. The Lights Of Alexandria
 

   Τα παιδιά μετρούν ένα άλμπουμ και ένα ΕΡ. Αισίως καταφθάνει το δεύτερο full length, ξανά με γυναικεία φωνή… μια καινούργια γυναικεία φωνή. Μέταλ, βαρύ κι ασήκωτο, μεγαλοπρεπές, αργό και ευθύ. Η κιθάρα παίζει ένα όμορφο θέμα πάνω στις συγχορδίες και μπαίνει η φωνή. Μελαγχολική και γλυκιά. Είμαι βέβαιος ότι μπορεί να τραγουδήσει δεκάδες διαφορετικά πράγματα κι ας έχω ακούσει με το ζόρι δύο λεπτά. Είναι εκείνη η φωνή που φλερτάρει το ίδιο με τα κλασσικότροπα και τα «άλλα». Σύντομα τη συντροφεύουν κάφρικα ανδρικά φωνητικά. Σκοτεινά και επιληπτικά. Φεγγαριασμένα, που θα ‘λεγε και ο θυμόσοφος λαός μας. Η μουσική είναι τέρμα μελωδία και αυτό το τραγούδι που ακούμε λέγεται “Rite Of Decay”. Μεγάλες, πολύ μεγάλες κιθάρες και στιβαρό ραχοκόκαλο ήτοι rhythm section. Πλήκτρα γεμάτα δάκρυ, αλλά και τόσο κυκλωτικά…

   “The Silence Of The Gods” και ανεβαίνουμε σε ταχύτητα. Πλήκτρα αλά Paradise Lost και βίαια ανδρικά φωνητικά. Αφηγηματικές εισβολές και θεματικό πάνω στη ροή, όπως και στο προηγούμενο τραγούδι. Ακουστικό σπάσιμο, με καθαρές κιθάρες και πιάνο. Μινόρε όσο τίποτα και θεματικό μέρος δεύτερον. Το κομμάτι είναι στην ουσία μία μεγάλη γέφυρα και ένα επαναλαμβανόμενο ρεφρέν, γεμάτο πόνο. Η ανδρική φωνή δεν σας έκανε και λίγο King Diamond σε σημεία; Έπεται το υπέρ-λυρικό “Towards The Sun”, με τις κρουστές ονειρικές φωτοσκιάσεις και τη σεισμική δρασκελιά του. Αυτό που θα σας μείνει στο τέλος, ακούγοντας το άλμπουμ – και σας το υπογράφω από τώρα, είναι γλύκα. Αγνή και αγόγγυστη γλύκα. Και αυτό το τελείωμα μήπως να μην το fade-άρατε;
 

   Το ομώνυμο είναι ένα κινηματογραφικό πέρασμα. Ο Κατσιώνης, ο οποίος έχει αναλάβει και την παραγωγή, διαφεντεύει τα μαυρόασπρα, δημιουργώντας ένα οργανικό θέμα τριών λεπτών, ένα θέμα που έχω την εντύπωση πως θα συνοδεύει και τις συναυλίες των παιδιών. Δεν ξέρω αν θα είναι intro ή outro, δεν νομίζω όμως ότι δεν θα βρει χώρο. Απλά το ακούτε και συμφωνείτε μαζί μου. Συνέχεια με το επτάλεπτο “Songs For Winter”. Πομπώδες και εκείνο, με ένα σόλο κιθάρας γεμάτο γλυκόπιοτα θέματα και “Remember, you’re not alone. Awake”! Χάσιμο, επικοινωνία λυρικής μορφής στα καλύτερά της.

   “I Am The Sorrow”… Όνομα και πράμα… Η εισαγωγή είναι η θλίψη σε νότες. Η φωνή, η γυναικεία φωνή καταλαμβάνει όλο το χώρο που της δίνεται. Ένα βαλς που πάει να θρηνήσει και δεν προλαβαίνει. Τα ανδρικά φωνητικά είναι καθαρά εδώ και δένουν μοναδικά. Στη συνέχεια μπουκάρουν τα ηλεκτρικά και τα κάφρικα, η ατμόσφαιρα όμως δεν αλλάζει. Η θλίψη αυτοπροσώπως… Το βάφτισα από τα πολύ αγαπημένα του δίσκου. Επίλογος με το “The Lights Of Alexandria”. Όχι, δεν συμβαίνει τίποτα το κοσμογονικό στο τελείωμα. Η υπέροχη μαυρίλα που μας κερνούσαν τόση ώρα, είναι ακόμα εδώ και φορά τα καλά της για να μας ξεπροβοδίσει.

   Είναι ένα άλμπουμ που θα αρέσει σε όλους τους φίλους που θεωρούν το Doom αυτό που είναι. Ατμοσφαιρικό, μπαρόκ, επικό και επιβλητικό. Ο λυγμός του κύκνου, η στιγμή που ανοιγοκλείνεις τα μάτια σου για ένα δευτερόλεπτο και αντικρύζεις μόνο ερείπια… Ευχόμαστε κάθε επιτυχία στα παιδιά, ευχόμαστε κάθε επιτυχία στο άλμπουμ. Αποχαιρέτα την την Αλεξάνδρεια που χάνεις, καλώς όρισε αυτά τα τραγούδια που μόλις κέρδισες…

Κώστας Κούλης
 

A Waltz Into Darkness

No more entries to show...

Items in this compilation

Chronology

Joomla Social by OrdaSoft!

Τελευταίες Καταχωρήσεις Καλλιτεχνών

Τελευταίες δισκοπαρουσιάσεις