Δισκοπαρουσιάσεις

loogoo

Silverthorn

Silverthorn
Κυκλοφόρησε 2012
Format CD
Είδος
Ενημερώθηκε στις Παρασκευή, 14 Σεπτεμβρίου 2012
Είδος Power Metal
Εταιρία SPV Records

Review

01. Manus Dei
02. Sacrimony (Angel of Afterlife)
03. Ashes To Ashes
04. Torn
05. Song For Jolee
06. Veritas
07. My Confession
08. Silverthorn
09. Falling Like The Fahrenheit
10. Solitaire
11. Prodigal Son
part I - Funerale
part II - Burden of Shame
part III - The Journey
12. Continuum

   Απρίλιος 2011. Ένα χρόνο μετά το “Poetry for the poisoned”, ο Roy Khan εγκαταλείπει. Ακολουθεί σχετικός χαμός, φουντώνουν τα blog και τα “social media” και πέφτουν από παντού ερωτήσεις του τύπου «Τι έγινε, ρε παιδιά»; Εμείς δεν πρόκειται να ασχοληθούμε με αυτά, κάτι τέτοια τα προσφέρουν απλόχερα εκπομπές τύπου “That Metal Show”…

   Πόσο δύσκολο είναι να βρεις έναν ισάξιο τραγουδιστή; Πόσο δύσκολο είναι να αποκτήσεις έναν βοκαλίστα που να είναι τόσο εκφραστικός, όπως ήταν ο σιχαμένος ο Νορβηγός; Φαντάζει ΤΟ μανίκι, έτσι; Ο Khan, ένας από τους καλύτερους «απογόνους» του Tate, όπως έχω γράψει, άφησε βαριά κληρονομιά πίσω του. Το φίδι από την τρύπα καλείται να βγάλει ένας νεαρός Σουηδός, ο κύριος Tommy Karevik, ο οποίος δεν έχει κλείσει καν τα είκοσι εννιά του χρόνια…

   Το δέκατο άλμπουμ της ομάδας του Youngblood είναι concept, το τρίτο στην ιστορία τους. Όπως διάβασα πρόκειται για την ιστορία ενός νεαρού κοριτσιού, της δεκαεννιάχρονης Jolee, που πεθαίνει στα χέρια των δύο διδύμων αδελφών της. Τα δυο αγόρια και γενικότερα η οικογένεια περνάει από διάφορα κύματα, πρόκειται για μια ιστορία που συνέλαβε η ίδια η μπάντα.  

   Η εισαγωγή “Manus Dei” είναι συμφωνική και Nightwish, είναι όπως θα την συνέθετε και ο Tuomas. Βέβαια, οι Kamelot αυτά τα έκαναν και στο παρελθόν, είναι και δικά τους κόλπα, απλά σας λέω τι μου θύμισε. Στο ίδιο στυλ κινείται και το πρώτο τραγούδι του δίσκου, “Sacrimony (Angel of afterlife)”. Εντελώς Kamelot στη δομή του και το γενικό ύφος του. Καταπληκτικό το ρεφρέν, πραγματικά εμπνευσμένο. Πώς είπατε; Πώς τραγουδάει ο Karevik; Μμμ… Δεν βλέπω ιδιαίτερη διαφορά από τις δουλειές του με τους Seventh Wonder ή τις άλλες μπάντες που έχει παίξει μαζί. Ίσως να μην ανεβαίνει τόσο ψηλά εδώ, θα το δούμε και από τις υπόλοιπες συνθέσεις. Η φωνή του είναι απόλυτα εκφραστική, πατάει σε γραμμές που θα πατούσε κι ο Khan, έτσι γράφει ο Youngblood, δεν τίθεται θέμα, είναι το ίδιο ψαρωτικός με το Νορβηγό. Το γράφω από τώρα κι ας είμαι ακόμα στην αρχή, ο Σβενσκ αποτελεί τρομερή επιλογή.

   Σε δαιμονιώδη φόρμα κιθάρες και πλήκτρα, τα σόλο μοιράζονται και είναι εκκωφαντικά. Σε ακόμα καλύτερη κατάσταση όμως είναι ο συνθέτης που κρύβει ο Αμερικάνος μέσα του. Γράφει μερικά από τα καλύτερα ρεφρέν στην καριέρα του. Το “Torn” είναι ένα αριστουργηματικό κομμάτι, το ρεφρέν έρχεται καρφώτο με όλα ισχυρά στο ταμπούρο, σαν το “Sacrimony”, και το Karevik να τραγουδά άνετα, έχοντας από πίσω του ΤΑ δεύτερα φωνητικά. Θεωρώ ότι αυτό θα είναι το δεύτερο single και video.

   Το κρυστάλλινο “Song for Jolee” μας δίνει τη δυνατότητα να ακούσουμε τον καινούργιο τραγουδιστή στα χωράφια του προκατόχου του. Το ‘χει, το ‘χει, η φωνή του είναι ό,τι θα θέλαμε να είναι. Αυτό που μου κάνει τρομερή εντύπωση είναι ότι ο Karevik τραγουδά σαν να πηγαίνει βόλτα στο πάρκο. Αυτό που έρχεται στ’ αυτιά μου είναι «μια πολύ μεγάλη άνεση». Αυτό αποκομίζω τουλάχιστον εγώ.

   Και φτάνουμε στο σημείο που ό,τι και να γράψω θα είναι αχρείαστο. Η παραγωγή του άλμπουμ… Δεν νομίζω ότι υπάρχει άλλη μπάντα στο σύμπαν που να κάνει καλύτερες παραγωγές από τους Kamelot στο Μέταλ, όσα λεφτά κι αν έχει διαθέσει. Φυσικά και υπάρχουν ισάξιες, και μάλιστα πολλές, οι Kamelot όμως είναι ταβάνι. Και αυτό, φυσικά, το οφείλουν στο Sascha Paeth, o οποίος είναι μαζί τους εδώ και αιώνες, φροντίζοντας να ακούγονται μοναδικά σε κάθε δουλειά τους.

   Στο άλμπουμ συμμετέχουν επίσης μερικοί εξαιρετικοί καλεσμένοι. Η κυρία Amanda Somerville, η Elize Ryd (Amaranthe) και η Alissa White-Gluz (The Agonist), καθώς και το κουαρτέτο εγχόρδων των Eklipse.

   Το “Poetry for the poisoned” ήταν «μαύρο», ήταν ιδιαίτερα σκοτεινό άλμπουμ. Αυτό εδώ διαφέρει. Ναι μεν διαθέτει μια σκούρα απόχρωση, αυτό όμως έχει να κάνει με την ιστορία και το πώς αποδίδεται το λιμπρέτο. Η μουσική όμως είναι γκράντε, είναι μπαρόκ, είναι μεγαλοπρεπής. Θα ακούσετε το “My confession” και το “Solitaire” και θα με θυμηθείτε. Όταν έσκασε το “Falling like the Fahrenheit”, ψαχνόμουν… Θα είναι τόσο τέλειο όσο το αρχικό θέμα; Το κομμάτι εξελίχθηκε διαφορετικά, πολύ πιο λυρικά, μάλλον κινηματογραφικά (και με ένα Prog πέρασμα), ενώ κάπου ξεχάστηκα… Νόμισα για λίγο ότι ο Khan δεν έφυγε ποτέ… Όχι, δεν τίθεται κανένα θέμα αντιγραφής, κανένα μα κανένα. Οι φωνές των δύο τραγουδιστών είναι συγγενικές, τα χρώματά τους είναι γειτονικά, κι εδώ μάλλον εντοπίζεται και η ευφυΐα των υπολοίπων στο σχήμα. Φέρνουν έναν τραγουδιστή που αποδεδειγμένα (προηγούμενες δουλειές του) κινείται στο ίδιο μονοπάτι και όλα γίνονται πολύ πιο εύκολα…

   Το εννιάλεπτο “Prodigal song” αποτελείται από τρία μέρη και χτίζεται κατά την πορεία του. Από εντελώς χορωδιακό γίνεται ακουστικό, στη συνέχεια μπαίνουν τα τύμπανα και τα γκάζια και γίνεται ένα θεαματικό κομμάτι. Δεν με ξετρέλανε, δεν έπαθα πλάκα, δεν μπορώ όμως να μην γράψω ότι πρόκειται για μια εντυπωσιακή δουλειά και μια ακόμα πιο εντυπωσιακή ενορχήστρωση. Το ρεφρέν του τελευταίου μέρους είναι όλα τα λεφτά!

   Οι Kamelot πιστοποιούν και φέτος ότι ανήκουν στις μεγάλες δυνάμεις του ιδιώματος. Δεν καταλαβαίνουν ούτε από αποχωρήσεις, ούτε από παιχνίδια της μοίρας, ούτε από τίποτα. Καλά κάνουν! Όσο γράφουν τέτοια μουσική δεν έχουν να φοβούνται τίποτα…

Κώστας Κούλης
381259 10151067941863003 415101457 n

Silverthorn

No more entries to show...

Items in this compilation

Chronology

Τελευταίες Καταχωρήσεις Καλλιτεχνών

Τελευταίες δισκοπαρουσιάσεις