Δισκοπαρουσιάσεις

loogoo

Senjutsu

Senjutsu
Κυκλοφόρησε 2021
Format LP
Είδος
Ενημερώθηκε στις Παρασκευή, 03 Σεπτεμβρίου 2021
Είδος Heavy Metal
Εταιρία Parlophone Records/BMG

Review

Senjutsu
Stratego
The Writing On The Wall
Lost In A Lost World
Days Of Future Past
The Time Machine
Darkest Hour
Death Of The Celts
The Parchment
Hell On Earth
 
 
I. Triple black
   Επιβλητικοί, διαχρονικοί και πάντα πρώτοι. Είναι η μπάντα που τόσα χρόνια σαρώνει τα σωθικά μας. Η μεγαλύτερη μπάντα του πλανήτη κυκλοφορεί το νέο της άλμπουμ και οι καρδιές των φαν σε όλο το κόσμο χτυπούν δυνατότερα από ποτέ. Δέκα τραγούδια, μιάμιση σχεδόν ώρα καταλυτικής δύναμης metal. Μια γεύση πήραμε πριν λίγο διάστημα με το “The Writing On The Wall”, που σάρωσε σε νούμερα σε λιγότερο από δύο ώρες από την πρεμιέρα του. Το βίντεο ήταν καταπέλτης και έφερε πολλά πράγματα στη φόρα, με τους ειδικούς και απανταχού αναλυτές του διαδικτύου ακόμα να παιδεύονται. Μουσικά το τραγούδι παραπέμπει στη χρυσή εποχή και τις συνθέσεις που μας έχουν συνηθίσει.

   Να μην σας πω για τον χαμό που δημιουργήθηκε με εκείνο το μπλουζάκι που φορούσε ο Dickinson λίγο πριν ανακοινωθεί η ημερομηνία του άλμπουμ και η κυκλοφορία του εν λόγω τραγουδιού. Χαμός! Όλοι αγοράσαμε το εν λόγω μπλουζάκι, αφού πρώτα το φτιάξαμε και γυρνάγαμε περήφανοι σε παραλίες και καλντερίμια, λες και είχε μόλις σκοράρει η Εθνική. Αν δεν το πήρατε χαμπάρι, εσείς χάσατε. Ο επόμενος ντουβρουτζάς, για μένα τουλάχιστον, ήρθε με το “Stratego”. Τι επικούρα! Τι στίχοι! Κόλλησα ανεπανόρθωτα, που λέει και μια ψυχή. Ίσως και περισσότερο από το “The Writing On The Wall”. Διαγωνίζονται και ακόμα δεν έχω τα τελικά σκορ. Θα περάσει πολύς καιρός, πολλές ακροάσεις για να πω με σιγουριά, άσε που ακούγοντας το άλμπουμ δύο μέρες τώρα, αρχίζουν κι άλλα τραγούδια να μπαίνουν στον τελικό.
 

   Πάντα όμως έτσι δεν γίνεται; Ας πούμε το “Lost In A Lost World” το θεώρησα με το πρώτο άκουσμα ένα πολύ καλό τραγούδι, αλλά όχι τόσο δυνατό όσο τα υπόλοιπα, όμως όσες περισσότερες ακροάσεις κάνω, τόσο μου βγάζει περισσότερα συναισθήματα. Τα μεγάλα σε διάρκεια τραγούδια με τραβούν σαν μαγνήτης. Έτσι λοιπόν κόλλησα με το δεκάλεπτο “Death Of the Celts”. H μαγεία της μουσικής, οι μακρόσυρτες και επικές εικόνες έκαναν τόσο θελκτική την ιστορία που όταν τελείωσε δεν είχα καταλάβει πόσος χρόνος είχε περάσει. Το τρίτο τραγούδι που πηγαίνει στήθος με στήθος με τα άλλα δύο που σας έλεγα είναι το ενδεκάλεπτο “Hell On Earth”. Είναι η αποτύπωση του κόσμου που ζούμε. Έχει μια μελαγχολική μουσική από τα χεράκια του καπετάνιου Harris, που σε διαλύει μέχρι να μπει το κυρίως δυναμικό θέμα. Λίγο παράπονο, λίγο αγανάκτηση, έχει τον ψυχισμό μας καθώς καθόμαστε μπροστά στα γεγονότα, περιμένοντας όλο αυτό το κακό να φύγει μακριά και να βρούμε ξανά τους εαυτούς μας. Πανδημίες, φωτιές που καίνε από άκρη σε άκρη τον πλανήτη, η φτώχεια που δεν έχει προηγούμενο, οι άνθρωποι που έχουν χάσει το ήθος και τις αξίες τους. Μια κοινωνία που βουλιάζει όλο και περισσότερο. Πόσα να αντέξει πια η έρμη η ανθρωπότητα; Η χρυσή ομάδα έγραψε ιστορία και με αυτό το άλμπουμ. Ο Βρασίδας δίνει μαθήματα σθένους και φωνητικής τελειότητας. Άλλωστε κανείς δεν θα τον φτάσει ποτέ. Κανείς δεν θα μπορέσει να φτάσει το σθένος και τη δύναμη ψυχής που αποδίδει σε όλα τα τραγούδια. Καλώς όρισες, “Senjutsu” άλμπουμ, οι φανατικοί οπαδοί σας, κύριοι Maiden, υποκλίνονται και αναμένουν να σας δουν ζωντανά σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης.

   Πάω να πατήσω πάλι το “Stratego” να παίξει για διακοσιοστή φορά σήμερα! Εις το επανιδείν.

“I hear you calling my name”
Μαίρη Maiden
 
II. Triple Red & Black Marble
   Γράφω… σβήνω… ξαναγράφω… ξανασβήνω… Πραγματικά δεν έχω δυσκολευτεί περισσότερο στο να γράψω μία εισαγωγή. Λογικό θα μου πείτε, όταν έχω να γράψω για μια μπάντα θρύλο, για μια μπάντα με την οποία έχω συνδέσει τον πρώτο δίσκο που αγόρασα, την πρώτη μπλούζα συγκροτήματος που φόρεσα, την πρώτη μου συναυλία (και πόσες ακόμα ακολούθησαν), μια ολόκληρη παιδική-εφηβική (και συνεχίζουμε…) ηλικία, τους πρώτους και τους τελευταίους έρωτες και πόσα ακόμα… Ναι, οι Iron Maiden δεν είναι για εμάς που τους λατρεύουμε μία απλή μπάντα. Είναι η ζωή μας όλη. Πάνω από σαράντα χρόνια μουσικής, εμπειριών και αναμνήσεων. Για αυτό όσο και αν προσπαθήσω να είμαι αντικειμενική, στον επίλογο ξέρω πως το συναίσθημα θα υπερισχύσει. Και δεν πειράζει. Γιατί αυτή είναι η μουσική μας. Άλλωστε, ό,τι και να γράψουμε, οι Iron Maiden έχουν μαζί τους μια ολόκληρη στρατιά οπαδών που θα τους ακολουθούν πιστά (μαζί και εμείς).
 
 
   Ακριβώς έξι χρόνια πέρασαν λοιπόν από την τελευταία κυκλοφορία της «Σιδηράς Παρθένου» (“The Book Of Souls”) και αν πω πως δεν περιμέναμε με αγωνία να ακούσουμε κάτι νέο από την μπάντα θα ήταν ψέμα. Λίγο η Legacy of The Beast World Tour, που πέρασε από την Αθήνα τον Ιούλιο του 2018 και άλωσε τα πάντα στο πέρασμά της, λίγο η εμφάνιση του Bruce Dickinson ("What Does This Button Do? - An Evening with Bruce Dickinson") τον Νοέμβριο του 2019, μας κράτησαν σε εγρήγορση, αλλά η έλλειψη νέας μουσικής από την αγαπημένη μας μπάντα ήταν αισθητή. Και εν μέσω πανδημίας οι Maiden είπαν να παίξουν λίγο με το μυαλό μας και να μας κάνουν να ψαχνόμαστε με το teaser για το «Belshazzar’s Feast”. Μέχρι που μας αποκαλύφθηκε το “The Writing On The Wall” ως το πρώτο single από τον επερχόμενο δίσκο τους, συνοδευόμενο από ένα εξαιρετικό animated video. Και το όνομα του 17ου δίσκου της μπάντας; “Senjutsu”! Μέσα από το πανέμορφο artwork του Mark Wilkinson o Eddie επιστρέφει δυναμικά ως samurai, προτάσσοντάς μας το Katana του. Η παραγωγή ανήκει στον Kevin “Caveman” Shirley, έχοντας παρέα τον Steve Harris στο πηδάλιο - συμπαραγωγή. Διπλό CD, πάνω από 80 λεπτά μουσικής και δέκα τραγούδια συνθέτουν το παζλ του “Senjutsu”, τέσσερα εκ των οποίων (τα πιο μεγάλα σε διάρκεια) έχουν γραφτεί αποκλειστικά από τον Steve Harris, ενώ τρία έχουν γραφτεί από το δίδυμο Dickinson/Smith. O δε Dave Murray λάμπει δια της απουσίας του, συνθετικά και μόνο, γιατί κιθαριστικά όλοι ξέρουμε τι έχουμε να περιμένουμε…
 
   Η έναρξη του δίσκου ανήκει στο ομώνυμο “Senjutsu” (Smith/Harris). Τα drums του πολέμου δίνουν το έναυσμα για την έναρξη της μάχης. Αργό, επικό, δραματικό, σίγουρα δεν είναι από τα έντονα εναρκτήρια και γρήγορα τραγούδια που μας έχουν συνηθίσει. Με βάζει κατευθείαν στο κλίμα του δίσκου και ήδη σκέφτομαι τον Eddie να εμφανίζεται ως samurai στα live τους σε αυτό το κομμάτι. Το γνωστό galloping του Steve Harris ξεπηδά μέσα από το “Stratego” (Gers/Harris), το οποίο μας συστήθηκε ως δεύτερο single του δίσκου. Αυτό το κομμάτι το αγάπησα από το πρώτο κιόλας άκουσμα. Σύντομο, απλό (αλλά όχι απλοϊκό), δυναμικό, γρήγορο. Σαν δομή μοιάζει με το “Can I Play With Madness”, με μία πιο φρέσκια ματιά. Αν όμως ένα κομμάτι δεν περίμενα να ακούσω από τους Maiden, αυτό είναι το πρώτο single, “The Writing On The Wall”, δια χειρός Smith/Dickinson. Country-blues rock αισθητική και ναι, είναι έρωτας από το πρώτο άκουσμα. Θα μπορούσε άνετα το τραγούδι αυτό να έχει ξεπηδήσει από προσωπικό δίσκο του Dickinson (λατρεύουμε “Accident Of Birth” and “Chemical Wedding”). Ειδικά το σόλο προς το τέλος είναι ένα από τα καλύτερα του δίσκου και απογειώνει το κομμάτι. Και εκεί είναι που αρχίζω να σκέφτομαι πως θέλω οπωσδήποτε νέο δίσκο από τον Dickinson…
 
 
   Το “Lost In A Lost World” αποτελεί την πρώτη αποκλειστική σύνθεση του δίσκου από τον Steve Harris και ενώ η εισαγωγή έχει ένα πιο μονότονο τέμπο, έρχεται το refrain και το τόσο χαρακτηριστικό maiden-ικό κιθαριστικό riff, να δώσουν άλλο χρώμα στο κομμάτι, το οποίο εκτελεσμένο live νομίζω θα πάρει άλλη διάσταση. Υπέροχα μελωδικό το κλείσιμό του, με τη βελούδινη φωνή του Bruce να μας ταξιδεύει. Είμαστε ήδη στη μέση και ακολουθεί άλλη μια φοβερή σύνθεση από το δίδυμο Smith/Dickinson:“Days Of Future Past”. Αν και είναι το πιο σύντομο τραγούδι του δίσκου (τέσσερα μόλις λεπτά), διαθέτει ένα από τα πιο ωραία και δυναμικά refrain. Μέχρι τώρα οι συνθέσεις των Smith-Dickinson με έχουν κερδίσει λίγο παραπάνω, αλλά δεν βιάζομαι να μιλήσω. Στο “The Time Machine” (Gers/Harris) ο αφηγηματικός Bruce δίνει πάσα σε μια πιο folk γέφυρα, την οποία διαδέχεται ένα φοβερό refrain. Υπέροχες οι εναλλαγές του ρυθμού εδώ και ειδικά μετά το τρίτο λεπτό ξυπνάνε μνήμες από το “Afraid Τo Shoot Strangers”. Μετά τα τέσσερα-πέντε λεπτά το τι γίνεται δεν περιγράφεται. Οι Maiden φλερτάρουν με το progressive και ενώ το τραγούδι φαίνεται να έχει μία άναρχη δομή, αυτό είναι που στο τέλος με εντυπωσίασε περισσότερο. Σαφέστατα από τα highlights του δίσκου για μένα. Λέτε να τριτώσει το καλό με την τρίτη και τελευταία σύνθεση από τους Smith-Dickinson; Κάτι μου λέει πως ναι και φυσικά έρχεται το “Darkest Hour” να μου επιβεβαιώσει το προαίσθημα. Ήχος από κύματα και το μυαλό ταξιδεύει στο πιο σκοτεινό (όπως μας προδιαθέτει και ο τίτλος) και συναισθηματικό τραγούδι του δίσκου. Θυμίζει κάτι από “Wasting Love” στη μελωδία του, αλλά θα μπορούσε ξεκάθαρα να υπάρχει και στο “Accident Of Birth”. Αυτό το σόλο στο τέλος με ξετρελαίνει και έρχεται το κλείσιμο υπό τους ήχους τον κυμάτων και των πουλιών να με συνεπάρει.
 
   Το “Senjutsu” αφήνει για το τέλος του μία τριλογία επικών τραγουδιών, τόσο σε διάρκεια (πάνω από δέκα λεπτά το καθένα), όσο και σε ύφος, όλα γραμμένα από τον Steve Harris. Πρώτο το “Death Of The Celts”, το οποίο είναι μια αναβίωση του “The Clansman”, χωρίς όμως (τολμώ να πω) να μου δίνει τις συγκινήσεις που μου έδωσε το “The Clansman”. Αυτό δε σημαίνει πως δεν είναι αξιόλογο τραγούδι, αντιθέτως! Για μένα απλώς ίσως είναι η πιο αδύναμη στιγμή του δίσκου, αν έπρεπε να διαλέξω κάποια. Τα κορυφαία όμως τραγούδια νομίζω πως ο Steve Harris τα φύλαγε για το τέλος. Το “The Parchment” μπαίνει στιβαρό και επικό να θερίσει με το μπάσο του Harris. Σαν ύφος έχει κάτι από την εισαγωγή του “Hallowed Be Thy Name”, ενώ οι εναλλαγές που ακολουθούν μετά το τρίτο λεπτό έρχονται να απογειώσουν τη μελωδία. Το τραγούδι διαθέτει ένα από τα πιο heavy riff, το οποίο επαναλαμβάνεται και σου καρφώνεται στο μυαλό. Μετά το έβδομο λεπτό μπαίνουμε σε άλλη διάσταση. Ναι, είναι κομματάρα! Και ναι, θέλουμε να το απολαύσουμε ζωντανά και αυτό.
 
 
   Αν η κόλαση είναι ο κόσμος που ζούμε, τότε σίγουρα οι Maiden έγραψαν το καλύτερο soundtrack για αυτή. “Hell On Earth”. Το “Senjutsu” δεν θα μπορούσε να έχει καλύτερο κλείσιμο. Μακράν το αγαπημένο μου τραγούδι από όλον τον δίσκο και το ερωτεύτηκα από το πρώτο κιόλας άκουσμα. Υπέροχη μελωδία έναρξης και ένα riff που καρφώνεται στο μυαλό κατευθείαν. Τι φοβερές εναλλαγές είναι αυτές; Κλασικός maiden-ικός ρυθμός, με τα όλα του. Galloping, κιθάρες από άλλο πλανήτη, στιβαρό drumming από τον Nicko McBrain, εθιστικό refrain και ένας Bruce Dickinson να τα δίνει όλα. Adrian, Dave και Janick εναλλάσσονται για να δώσουν πάσα στον Steve να κάνει πάλι τα μαγικά του. Για μένα το “Hell On Earth” αποτελεί το αποκορύφωμα του “Senjutsu” μέχρι τη στιγμή που γράφω αυτές τις γραμμές…
 
   Συνοψίζοντας, ο δίσκος θέλει τις ακροάσεις του. Πολλές ακροάσεις. Είναι πολύπλευρος και συναντάμε στοιχεία τόσο γνώριμα όσο και πολύ διαφορετικά από αυτά που μας έχουν συνηθίσει ως τώρα οι Maiden. Δεν είναι εύκολο άκουσμα, έχει πάρα πολλά στοιχεία που θέλουν προσοχή και με την πρώτη φορά ένιωσα πως χάνομαι. Όσο όμως έδινα προσοχή και άφηνα τον εαυτό μου να χαθεί μέσα στις μελωδίες, τόσο ένιωθα πιο οικεία τα ακούσματα. Δεν θα μπω καν στη διαδικασία να σχολιάσω αν ο Bruce Dickinson είναι φωνητικά σε φόρμα, αν η παραγωγή είναι καλή ή αν η μπάντα αναβιώνει τα μεγαλεία του παρελθόντος. Οι Iron Maiden άλλωστε είχαν, έχουν και θα έχουν τον καλύτερο metal τραγουδιστή-performer που έχει περάσει από αυτόν τον πλανήτη και συνεχίζουν μετά από σαράντα χρόνια δισκογραφίας να μας προσφέρουν νέες ιδέες. Ναι, έχουν αλλάξει το ύφος τους και αλίμονο αν δεν το έκαναν. Θα μείνουμε κολλημένοι στην παρελθοντολαγνεία και θα απαιτούμε από καλλιτέχνες τέτοιου βεληνεκούς να μην εξελίσσονται; Αν κουβαλάμε τέτοια μυαλά προτείνω να ξεκινήσουμε να ακούμε άλλο είδος μουσικής.
 
   Οι Maiden δεν μας έχουν ανάγκη. Εμείς τους έχουμε. Και σίγουρα δεν είναι καθόλου εύκολο μετά από 16 δίσκους, 40 χρόνια ασύλληπτης πορείας που ελάχιστοι μουσικοί σε αυτόν τον πλανήτη θα καταφέρουν να έχουν, να συνεχίζουν να είναι παραγωγικοί και δημιουργικοί με τον ίδιο τρόπο που ήταν. Και δεν θέλω να είναι. Μου αρέσει που στέκονται με αξιοπρέπεια, που στα live τους δίνουν τέτοια ψυχή και σώμα που ούτε εικοσάρηδες δεν θα άντεχαν να δώσουν, που αλλάζουν μουσικά και βαδίζουν σε νέα μονοπάτια. Οι Maiden είναι θρησκεία, ιδέα, τρόπος ζωής και θα τους λατρεύουμε ό,τι και αν κάνουν.
 
Up The Irons!
Τζοβάνα Σπήλιου
 
III. Triple Silver & Black Marble
   Καμία αναφορά σε ιστορίες, κανενός είδους trivia, τίποτα από τίποτα και καθόλου από καθόλου. Μόνο ό,τι ακούω και ό,τι μου βγαίνει από την κεφάλα μου. Δεν έχετε καμία ανάγκη να γράψω κάτι έξω από το κουτί, αφού όλα τα γνωρίζετε για τη μπάντα και ίσως στις κουβέντες σας να φτάνετε μέχρι και έκτη γενιά για τους Maiden.
 

   To ομώνυμο τραγούδι ανοίγει το δέκατο έβδομο άλμπουμ των Άγγλων Αυτοκρατόρων του Μέταλ. Ήχοι από τύμπανα, έτσι όπως συγκλονίζουν όταν τα χτυπούν κατά ριπάς ντουζίνες Ιάπωνες στις δικές τους εκδηλώσεις. Από δίπλα διάφορα εφέ και tribal μπάσιμο. Γλυκιά ανατριχίλα… Σε μέτρο 3/4 η κίνηση, με τον Dickinson να αφηγείται την επέλαση των εισβολέων από τον Βορρά. Ξέσπασμα με ένα μελωδικό ρεφρέν. Η μουσική μου θυμίζει τα πάντα αλλά και τίποτα. Διπλογραμμένα φωνητικά και μελωδίες, θεματικά σόλο, μπλαμπλάδικα σόλο. Ένα γκράντε οκτάλεπτο επικολυρικό δημιούργημα, με τη σφραγίδα του Καπετάνιου και του «Η».

   Το ”Stratego” το γνωρίζουμε εδώ και λίγο καιρό. Το ακούσαμε και το ξανακούσαμε και ευφρανθήκαμε με τον τακατάν-τακατάν ρυθμό και την αμεσότητά του ως «χιτακίου». Στο ρεφρέν ο Dickinson ανεβαίνει σε συχνότητες και γίνεται για ακόμα μια φορά εντελώς θεατρικός. Ξανά δεύτερες φωνές και πανέξυπνα φυσιολογική χρήση των echo/delay. Εντελώς ζυγισμένο το τραγούδι, χωρίς εξάρσεις, χωρίς περιττάδια και εντυπωσιασμούς. Καθαρό Μέταλ, το οποίο στα LiVE θα κάνει σίγουρα τα δικά του. Ακούστε τα πλήκτρα πώς κυριεύουν τα γύρω-γύρω του περιβάλλοντος του κομματιού…

   Η εισαγωγή του “The Writing On The Wall” είναι απλά εθιστική. Ο Adrian Smith μπορεί να μην τη θεωρεί Southern, εμείς όμως τη θεωρούμε. Το χωριό-φάντασμα μπορεί να είναι κάπου στις ΗΠΑ, μπορεί όμως να βρίσκεται και στα σύνορα με την Ιρλανδία, σαν πετράδι μέσα στο μπλε. Mid tempo, γκρουβάτο, το τραγούδι αυτό είναι το πρώτο που ακούσαμε και το πρώτο που μας σέρβιραν οι Maiden μέσω διαδικτύου. Μπορείς να δεις τη γραφή στον τοίχο; Μπορείς δεν μπορείς, η ουσία είναι μία. Επέστρεψαν! Κάπου στη μέση του θα ακούσετε μία μελωδία που φωνάζει Harris από εκατομμύρια χιλιόμετρα μακριά, θα ακούσετε μία κέλτικη ομορφιά που θα σας πορώσει επικίνδυνα. Πανέξυπνος χειρισμός από τον διδάκτορα Nicko McBrain, με το ride στην άρση.
 

   Ήπιο ξεκίνημα στο “Lost In A Lost World”. Πλήκτρα, καθαρή κιθάρα και η απαραίτητη φωνή του Dickinson, με «Ααααα» από πίσω, γραμμένα από τον ίδιο φυσικά. Ίσως μέσα στο μπούγιο των φωνών να έχουν αναμιχθεί και οι μουσικοί σύντροφοί του. Ίσως… Το ήρεμο κομμάτι έφτασε στο τέλος του. Μπουκάρουν τα γκάζια. Στροφή εκατόν ογδόντα μοιρών. Ο Eddie του AMOLAD χαμογελάει δίπλα στο άρμα. Θέμα σε οκτώ χρόνους και ένα θέμα που ναι μεν επαναλαμβάνεται συνέχεια, είναι όμως τόσο χαριτωμένο… Αλλαγή πορείας, με μελωδία που τη βάφτισαν ρεφρέν ή δεύτερο μέρος της μουσικής αυτής παράστασης. Γιατί αυτό εδώ το έπος εννιάμισι λεπτών είναι στην ουσία ένα μιούζικαλ. Ο ρυθμός άλλαξε ξανά. Η ταχύτητες έπεσαν και ένα από αυτά τα θέματα που αρέσκεται να γράφει ο Καπετάνιος βρίσκεται σε εξέλιξη, με παρεμβολή από ένα άλλο θέμα, πιο επιθετικό και πιο βαρβάτο. Γιατί έχω την αίσθηση ότι κάποια στιγμή θα τρέξουν σαν τρελοί; Κι όμως… Επίλογος κρυστάλλινος… μάλλον ζωής και θανάτου… Και μερικοί από τους κορυφαίους στίχους που έχουν γράψει ποτέ.

   “Days Of Future Past” και ένα mid tempo θέμα στην κόψη του ξυραφιού. Αλλαγή μετά από μερικά δευτερόλεπτα και μια riffάρα σκίζει τον αέρα. Γρήγορο κουπλέ, αργό ρεφρέν. Χωρίς δεύτερες φωνές εδώ. Δεν τις θέλει. Δεν του χρειάζονται. Το επόμενο single; Εύκολα, ιδίως λόγω χρόνου, μια και μετά βίας ξεπερνά τα τέσσερα λεπτά. Μετά το σόλο μας περιμένει μια πολύ μυστηριακή γέφυρα. Ξανά ρεφρέν. Διπλό αυτή τη φορά, με το έτερο να αποδίδεται, από το δεύτερο μισό του και μετά, σε διπλή ταχύτητα και επίλογος ίδιος με την αρχή.

   Μας ταξιδεύει μέχρι το “The Book Of Souls” αυτό το “The Time Machine”. Λυρικό ξεκίνημα, στα πρότυπα του «Φυλακτού» και κάπου εδώ καραδοκεί το ξέσπασμα. Όντως μπουκάρουν τα ηλεκτρικά, η ταχύτητα όμως είναι εκεί, στο μέσον της οδού. Ούτε γρήγορα ούτε αργά. Σε κάθε δίστιχο ανεβαίνει και πιο ψηλά αυτός εδώ; Μισό, μισό, εδώ έβαλαν tutti και άλλαξαν τελείως το ύφος του τραγουδιού. Τακατάν και μελωδία και κέλτικα και ο Dickinson γράφει μπόλικες φωνές. Και ξαναλλάζει ο ρυθμός. Πέφτει η ταχύτητα, έρχονται τα σόλο, για να ανέβει πάλι η ταχύτητα, ενώ τα σόλο συνεχίζουν. Και ξανά πάλι riffαριό. Ο επίλογος είναι καθαρός και σχεδόν κινηματογραφικός. Φεύγουμε όπως ήλθαμε. Darkness is there…
 

   To “Darkest Hour” είναι το τραγούδι που ανοίγει το δεύτερο δισκάκι της κυκλοφορίας (διπλό CD, τριπλό βινύλιο). Ήχοι από θάλασσα και μπαλαντοειδής συνθήκη κατά συνθήκη, με τον Smith να υπογράφει τη μουσική σε ένα τραγούδι που πάντα ήθελε να έχει αυτό τον τίτλο και τον Dickinson να άδει με τον δικό του τρόπο. Έχετε συγκινηθεί; Σας θυμίζει κάτι από το δέκατο πέμπτο τεύχος τους; Έχουμε φτάσει στη μέση του κομματιού και οι κιθάρες αναλαμβάνουν να μεταφέρουν την ψυχή στην όχθη που οι λέξεις δεν έχουν και τόση σημασία. Ίσως τούτο εδώ να είναι μια εξαιρετική Zep στιγμή τους. Μπορεί δηλαδή… Μπορεί…

   Καλώς ορίσατε στο “Death Of The Celts”! Μία ακόμα υπέρ-παραγωγή των Maiden, η οποία ακολουθεί την παράδοση του Alexander The Scotsman. To μπάσο οδηγεί με διάφορους τρόπους, οι κιθάρες βρίσκονται κοντά του, χωρίς παραμόρφωση, τα πιατίνια χρωματίζουν και τα 4/4 γίνονται 12/8, έτσι όπως προστάζει η τεχνική του καλπασμού και της επικής αφήγησης. Μπήκε η φωνή. «Θυμηθείτε τις σκοτεινές μέρες». Το περιβάλλον μόλις έγινε ηλεκτρικό. Τάτατα-τάτατα και δέκα σελίδες στίχοι. Πώς θα τα θυμηθεί όλα αυτά στις συναυλίες; Όπως όλα τα άλλα, σωστά; Αυτό εδώ, όπως και τα δύο επόμενα – και τελευταία – τραγούδια του άλμπουμ, ανήκουν αποκλειστικά στον Harris, ο οποίος ξεπερνά τα 34 λεπτά μουσικής με τρεις μόλις συνθέσεις. Το μοτίβο έχει αλλάξει ξανά, εισβάλλουν ορδές θεμάτων Folk, με πολεμική ακουστική και γεύση. Πρίμο το μπάσο, έτσι όπως μας έχει συνηθίσει ο ‘Arry. Τα πλήκτρα κρατούν θαυμάσιες πλάτες και η μουσική τρέχει. Σόλο, θέματα, σόλο, θέματα. Τρεις είναι, ξέρουν πώς θα το χειριστούν. Έχουμε να ακούσουμε φωνή εδώ και μπόλικη ώρα, αλλά το ξέραμε πως κάπως έτσι θα πάει. Μια φρασούλα και ξανά πάλι μουσική. Σαν διαχωριστική νησίδα. Σαν σημάδι πριν το τελείωμα. Το οποίο τελείωμα είναι σαν την αρχή. Χωρίς ηλεκτρισμό και με φωνή που ήταν παρούσα στον θάνατο των Κελτών.

   Η μπολερό εισαγωγή του “The Parchment” προμηνύει θύελλα. Και σε λίγο δικαιωνόμαστε. Ένα ανατολίτικο θέμα προβάλλει, επαναλαμβάνεται και καταλαμβάνει όλο τον χώρο που του δίνεται. Πρώτη πράξη. Εξιστόρηση. Στη συνέχεια θεματική παρεμβολή από τις κιθάρες και ανάπτυξη των θεμάτων. Συμφωνικό το ανάπτυγμα και μάλλον εις τη νιοστή δύναμη. Εξαιρετικά για μια ακόμα φορά τα πλήκτρα, τα οποία υποβαστάζουν με τον πλέον μπαρόκ τρόπο, ενώ η σειρά των θεμάτων από τις κιθάρες μάλλον δεν έχει τελειωμό. Θέλω να το ακούσω LiVE, πλάι-πλάι με το “The Nomad”. Μπορώ; Οι κιθάρες σολάρουν και στη συνέχεια ξαναμπαίνουν στις ανατολίτικες θεματικές. Ξανάλθε η φωνή, επανήλθε ο Dickinson, κινώντας θεατρικά το λιμπρέτο, πηγαίνοντας παρέα με τις νότες των οργάνων. Και κάπου στο δεκάλεπτο, η μπάντα έβαλε πέμπτη και χάθηκε στο τέρμα του δρόμου, μέσα από θέματα αλά τρίτος τόμος και σόλο που άλλοτε θεματικά και άλλοτε με μπλαμπλά φτάνουν το δεκατριάλεπτο πολύπρακτο στην έξοδό του. Με τον ίδιο τρόπο που άρχισε. Και αυτό…
 

   Το άλμπουμ κλείνει με το “Hell On Earth”. Και αυτό με αισθαντική εισαγωγή, χωρίς ηλεκτρισμούς και χτύπους. Πολύ λυρικά και πολύ AMOLADικά. Οι Maiden παίρνουν τον χρόνο τους. Δύο και κάτι λεπτά μετά θα ξεσπάσουν. Τακατάν τα όργανα και το βασικό riff οδηγεί σε ένα άλλο, ακόμα πιο μεγαλοπρεπές, ακόμα πιο εντυπωσιακό. Μπήκε η φωνή. Η άνεση με την οποία τραγουδά ο Dickinson είναι αφοπλιστική. Τι μας κρύβει εδώ ο Καπετάνιος; Πότε θα αλλάξει μέτρο; Πότε θα αλλάξει ταχύτητα; Προς το παρόν δεν το κάνει. Πετάει ακόμα ένα riff και αφήνει τον τραγουδιστή να οδηγήσει. Καλά, οκτακόσια θέματα έχει γράψει γι’ αυτό τον δίσκο ο θεοπάλαβος; Η ταχύτητα έπεσε, ίσως και άκομψα, οι κιθάρες πάλι δεν χαμπάριασαν καθόλου. Σόλο και θέματα αναμεμιγμένα, πάνω στη φιλοσοφία του κομματιού και ξαφνικό άδειασμα. Μόνο το μπάσο, μόνο καθαρές κιθάρες και χτυπήματα στο hi-hat, μαζί με τα κυκλωτικά πλήκτρα. Διπλογραμμένα ή μήπως τριπλογραμμένα φωνητικά και ξανά πάλι στη μηχανή, με mid tempo γράπωμα και δεύτερη σειρά σόλο. Έχει δώσει άπειρο χώρο στους τρεις και έχουμε κάθε λόγο να χαιρόμαστε. Το Heavy Metal είναι πάνω απ’ όλα κιθάρες. Το γεμάτο αμερικανιά κιθαριστιικό φτάνει το τραγούδι στο τελείωμά του. Την αρχή του δηλαδή. Είναι προφανές ότι έτσι θέλουν να παίζουν, κατά συνέπεια πάσο.

   Τα πράγματα είναι απλά. Οι Maiden είναι υπεράνω κριτικής, απόψεων, συζητήσεων. Είναι κατεστημένο. Ευτυχώς. Το μόνο που θα μπορούσα να γράψω εδώ είναι το απόλυτα τετριμμένο και απόλυτα προφανές και ειλικρινές. #MonoMaiden, εις τους αιώνας, των αιώνων, I’m in!

Κώστας Κούλης
 
IV. Deluxe Book
   Και έρχεται και ο Νάσος από τη Λαμπρινή, να κριτικάρει τον νέο δίσκο των Iron Maiden, κυρ Δημήτρη μας - ή κυρ Κώστα, κυρ Βαγγέλη ή κύριε διευθυντά μας. Και ποιος είσαι εσύ, ρε φίλε, που θα μιλήσεις για τους Θεούς;

   Κάνω μια αναγκαία παρένθεση – διευκρίνηση. Δεν έχω διαβάσει ούτε μισή κριτική για τον δίσκο, ούτε καν τη δική μας. Δεν ήθελα να επηρεαστώ από τίποτα και κανέναν και κατά δεύτερον, δεν είχα σκοπό να αποθεώσω, αυτό το κάνετε όλοι σας. Σκοπό έχω να γράψω αυτά που δεν έγραψε κανένας. Και να τσακωθώ πάραυτα.

   Έχουμε και λέμε λοιπόν. Για να μαθαίνετε και κάτι. Οι Iron Maiden είναι κάτι παραπάνω από συγκρότημα. Είναι θρησκεία. Είναι κάτι θεϊκό. Και τον θεό ο καθένας τον αντιλαμβάνεται όπως εκείνος νομίζει, τον πιστεύει όπως εκείνος κρίνει και τον λατρεύει όπως εκείνος θεωρεί ότι πρέπει, κυρ Δημήτρη μας - ή κυρ Κώστα, κυρ Βαγγέλη ή κύριε διευθυντά μας. Άρα αυτά τα «ποιος είσαι» κτλ., εγώ τα ακούω βερεσέ. Ακούω τους θεούς όσο θυμάμαι τον εαυτό μου και δεν μπαίνω σε συγκρίσεις με κανέναν για το ποιος είναι καλύτερος οπαδός. Έκλαψα όταν έφυγε ο Σμιθ, χαλάστηκα όταν έφυγε ο Μπρους (και δικαιώθηκα από αυτά που έκανε ο Καπετάνιος μόνος του), ένιωσα πλήρης με την επανένωση κι ας ξέμεινε ο μπάμπουρας - λόγος απόλυσης, ξέρω κ. διευθυντά - και θα λέω αυτό που πιστεύω και σκούξτε. Και αυτό λοιπόν είναι το παρακάτω.

   Ξεκινάμε με το αυτονόητο, ότι δηλαδή ΚΑΜΙΑ άλλη μπάντα δεν θα μπορούσε να γράψει τέτοιο δίσκο, ούτε καν να τον φανταστεί. Δεν σχολιάζω την παραγωγή, διότι την εποχή του Ίντερνετ και των κινητών, οι περισσότεροι από εκεί τα ακούμε, οπότε θα ήθελα να πάρω το cd και να το βάλω στο αβρουβομπίλ (μόνο εκεί έχω cd player), ώστε να έχω άποψη. Αλλά και πάλι, μάλλον θα μου άρεσε. ΓΙΑΤΙ ΠΑΙΖΕΙ Ο ΣΜΙΘ!
 

   Κάθε τραγούδι του δίσκου εμμέσως έχει αναφορά σε παλαιότερο δίσκο, κυρίως μουσικά. Κάποιο θεματάκι, κάποιο ήχος της κιθάρας ή οι εμμονές του Καπετάνιου με τις σαράντα εισαγωγές, σε πάνε πίσω. Και δεν ακούγεται καθόλου άσχημο. Οι βασικές μου ενστάσεις – παράπονα – αντιρρήσεις είναι ο εξής δύο, με την πρώτη πάρα πολύ ήπια, αλλά τη δεύτερη πολύ σημαντική.

   Ενώ το αφήγημα μας μιλάει για Ιαπωνία και Σαμουράι, δεν έχω κανένα μουσικό ερέθισμα να μου την θυμίσει, να με στείλει εκεί. Επικό ναι μεν το ομώνυμο, αλλά λείπει αυτό το στοιχείο. Δεν ήθελαν; Δεν μπόρεσαν; Δεν ξέρω. Αλλά αυτό δεν είναι τόσο σημαντικό όσο το επόμενο.

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΔΙΣΟΛΙΑ!

   Στις δέκα εντολές που μας παρέδωσε ο Eddie, η πρώτη έλεγε το εξής. Δεν θα γράψεις τραγούδι δίχως έστω ένα ψήγμα δισολίας, πέμπτη ή τρίτη. Η οκτάβα δεν πιάνει, δεν μετράει και θεωρείται προσβολή και fast food. ΟΚ, γίναμε λίγο prog (Μάνο, εσύ φταις), μεγαλώσαμε, αλλά δεν νοείται μπάντα με τρεις, ΤΡΕΙΣ, 3 (θα το γράψω και στα γιαπωνέζικα) κιθαρίστες – ακόμα κι αν ο ένας είναι ο μπάμπουρας – και σημαία για σαράντα χρόνια τις δισολίες, να μην έχει ούτε μία. ΟΥΤΕ ΜΙΑ! Και πιστέψτε με, μόνο στα πρώτα δύο, θεϊκή μπαλάντα το “Darkest Hour” και κομμάταρος το “Days Of Future Past”, χωρούσαν καμιά δεκαριά. Κατ’ ελάχιστον. Πόσες έχει ο δίσκος; ΝΑΔΑ.

   Και ναι, ρε φίλε, ως οπαδός και πιστός έχω το δικαίωμα να απαιτώ από τους θεούς το τέλειο, το απόλυτο, το ιερό. Κι ας διαφωνεί ακόμα κι ο διευθυντής μου, αδιαφορώ απολύτως. Άλλωστε, όπως προείπα, οι άλλες μπάντες ούτε τον ύπνο τους τέτοιο δίσκο. Και το θεϊκό ο καθένας το λατρεύει όπως εκείνος νομίζει!

   Με την ευχή να μην είναι ο τελευταίος τους... UP THE IRONS!

Νάσος Κονίτσας
 

Senjutsu

No more entries to show...

Items in this compilation

Chronology

Τελευταίες Καταχωρήσεις Καλλιτεχνών

Τελευταίες δισκοπαρουσιάσεις