Δισκοπαρουσιάσεις

loogoo

Crossroads

Crossroads
Κυκλοφόρησε 2020
Format CD
Είδος
Ενημερώθηκε στις Σάββατο, 12 Σεπτεμβρίου 2020
Είδος Heavy Metal
Εταιρία Ikaros Records

Review

1 .Raging Bull
2. No Backup Plan
3. Crossroads
4. To Reap The Whirlwind - Feat Argy (Nightstalker)
5. Last Day Of Freedom
6. Bad Crop - feat Nodas (Rusty Bonez)
7. House Of Lies
8. Call Of The Void - Feat Thanassis (Dendrites)
9. Rising Tide
10. Red Sun
11. Final Hour
12. Duel In Bitter Ashes
 

   Έχουν κυκλοφορήσει ήδη ένα ΕΡ και τώρα προχωρούν με το πρώτο τους full length. Διαβάζω το δελτίο Τύπου και βάζω να ακούσω. Αρχίνημα με το “Raging Bull”. Ξεκίνημα με ένα Southern θέμα στην κιθάρα, εξαιρετικά πιασάρικο. Πριν προλάβω να σκεφτώ οτιδήποτε, μία tribal τσαχπινιά και ένα κρεσέντο κάνουν την εμφάνισή τους. Και ακολουθεί μία θεματάρα… μα μία θεματάρα… Και υψηλές ταχύτητες διασφαλίζουν ότι θα κοπανηθούμε ό,τι και να γίνει. Η φωνή είναι επιθετική, γρεζάτη και ανάμεσα σε supeRock και Μέταλ. Κάργα γκάγκα στις κιθάρες, κλείσιμο του ματιού στο NWOBHM (εννοείται) και πάμε να κάνουμε φασαρία. Δεν μπορώ να φανταστώ καλύτερο τρόπο να ανοίξει το άλμπουμ και ας μην έχω ακούσει ούτε νότα από τα επόμενα. Η φωνή αγαπά Hetfield; Πολύ καλά κάνει!

   Το “No Backup Plan” είναι συναγερμός! Φοβερό ξυλίκι το riff, όλα ισχυρά στο ταμπούρο και η supeRock χροιά έρχεται να δέσει με το ανάλογο μουσικό υπόβαθρο. Γρεζόγκαζα, ουρλιαχτά και πρίμοι πνιγμοί της φωνής, σε συνδυασμό με Μέταλ κιθαρολόγια. Μεγάλε! Έχω την αίσθηση πως ο Dave Wyndorf θα χειροκροτούσε με ενθουσιασμό όλο αυτό. Εκκωφαντικό το σόλο, μπετόν η ενορχήστρωση. Τι, θέλετε κι άλλα; Το ομώνυμο, που ακολουθεί, με τις παύσεις του και τη Southern απόχρωση, μέχρι να έλθουν τα γκαζόγκαζα και να κάνουν το μαγαζί σαλούν. Πολύ και καλό ξύλο, το ξαναγράφω για να το εμπεδώσουμε και υπερηχητικά σόλο.
 

   “To Reap The Whirlwind”. Mid tempo, τσαμπουκαλίδικο riff και σόλο από πάνω του. Τρελή Αμερικανιά και κουπλέ με υποχθόνια φωνή. Εδώ συμμετέχει και ο Αργύρης των Nightstalker, κάνοντας το κομμάτι να ακούγεται ακόμα πιο supeRock. Θα πρέπει να πω εδώ ότι ο όρος “Stoner” είναι τουλάχιστον εμετικός, δεν έχει καμία μα καμία σχέση με τη μουσική και υποτιμά τις μπάντες που παίζουν. Και θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για να μην χρησιμοποιείται. Ποτέ! Ξαναγυρίζουμε στη δισκάρα. Πάλι Southernιά; Ναι, πάλι και πάλι. Και μετά μια βαρβατίλα riffαριά, για να μην ξεχάσουμε πού βρισκόμαστε. “Last Day Of Freedom”, με ένα μέσης ταχύτητας νταβραντισμένο κιθαριστικό και power chords να καταλαμβάνουν όλο το χώρο. «Ωωωωω» από πίσω και ατμόσφαιρα που ευνοεί ζυθοποσία και ρυθμικό σκορτσάρισμα της ραχοκοκαλιάς. Κι ενώ νομίζαμε ότι οι μάγκες δεν θα ανακάτευαν άλλο την τράπουλα, πάρε μία αλλαγή μέτρου! Σε 12/8 πλέον και δεύτε τελευταίον καλπασμόν! Φοβερή ιδέα, ακόμα πιο φοβερή εφαρμογή.

   Το “Bad Crop” είναι πιο αργό, πιο βασανιστικό. Έχει μια Sabbathίλα μέσα του (και έξω του) και φτάνει σε ένα καθαρό Southern ιντερλούδιο, που αγκαζάρει το πρώτο κουπλέ. Τα κομμάτια είναι όλα τετράλεπτα και πιστέψτε με, ο χρόνος φτάνει και περισσεύει για να πουν αυτά που θέλουν να πουν οι τυπάδες. Και φύγαμε για ένα χιτάκι. “House Of Lies” και η χορευτική διάθεση εντονότατη, προκαλεί διαμέσου ενός καταιγιστικού Μέταλ riff. Ρε μάστορα, τι riffόδεντρα έχουν οι άνθρωποι στην αυλή τους; Το κουαρτέτο είναι σκέτη φωτιά, συνδυάζοντας το Ροκ και τα Blues με το Μέταλ και το groove με τον τσαμπουκά. Μέχρι και δίκασες σκάνε και είναι ό,τι πρέπει για το μουσικό χαλί.
 

   Το “Rising Tide” είναι σε μέτρο 12/8. Καλπάζει, οργιάζει, βάζει μπροστά τη φωνή και καταπίνει πεδιάδες. Θα έλεγα ότι οι Motorhead πήγαν να τζαμάρουν με τους Diamond Head και κάπου τους πήραν χαμπάρι οι Metallica και έγινε της αυτηνής το τέτοιο και μάλιστα χωρίς πολλά-πολλά. Συνέχεια με το “Red Sun”, το οποίο έχει ρίξει μια λυρική λεοντή πάνω του και αφηγείται με ήρεμο τρόπο, καθισμένο στη μέση της ερήμου. Η φωνή αγριεύει και ανεβαίνει, για να ξανάλθει η ηρεμία και η αφήγηση. Και έπεται η επίθεση… Εντείνονται οι ταχύτητες, πυροβολούν οι κιθάρες, ξερνά σφαίρες η φωνή. Και η μπάντα παίζει ακόμα πιο γρήγορα. Κι αυτό το έχει για βίντεο.

   Εεεεε… όχι! Αυτό το “Final Hour”… Αυτό θα προτιμούσα. Απίστευτα επιθετικό, γεμάτο riff που παίρνουν κεφάλια και ύφος που επιλέγει τον τόπο για το χαμό. Θα έχει βροχή από moshing απόψε… Επίλογος με το “Dwell In Bitter Ashes”, με το ξέσπασμά του και με τη φωνή να καταδύεται ξανά στα σκοτάδια. Μπάσα και μαύρη, υπό και από κάτω. Αυτή η μπάντα έχει έλθει για να κάνει θαυμάσια φασαρία και μακάρι να μπορέσουμε να την απολαύσουμε ζωντανά σύντομα. Τέτοιος όλεθρος μας ταιριάζει. Η μηχανή της μαυρόπετρας να περάσει τώρα, παρακαλώ! Καλοτάξιδο και κάθε επιτυχία!

Κώστας Κούλης
 

Crossroads

No more entries to show...

Items in this compilation

Chronology

Τελευταίες Καταχωρήσεις Καλλιτεχνών

Τελευταίες δισκοπαρουσιάσεις