Δισκοπαρουσιάσεις

loogoo

Live At Wembley

Live At Wembley
Κυκλοφόρησε 2012
Format CD
Είδος
Ενημερώθηκε στις Τετάρτη, 21 Μαρτίου 2012
Είδος Hard Rock
Εταιρία EMI Music

Review

1. Slip To The Void
2. Find The Real
3. Ghosts Of Days Gone By
4. Come To Life
5. All Hope Is Gone
6. Metalingus
7. I Know It Hurts
8. Cour D'Alene
9. Blackbird
10. Wonderful Life
11. Watch Over You
12. Ties That Bind
13. Isolation
14. Rise Today

   Ο Myles Kennedy εμφανίζεται στη μεγάλη σκηνή του High Voltage. Παρέα με τον κιθαρίστα με το πιο διάσημο ημίψηλο στον κόσμο. O Slash έχει αναλάβει να στείλει τη Les Paul του στο νοσοκομείο και ο μεγάλος τραγουδιστής ξεκινάει να μας κερδίζει όλους, σειρά-σειρά, κομμάτι-κομμάτι και να μας κάνει να σκεφτόμαστε με ξινίλα, ακόμα και με κυνισμό, τον Axl. Στα κομμάτια των Gunners τραγουδιστής Axl Rose ΔΕΝ υπάρχει στο χάρτη! «Τι τραγουδισταράς είναι, ρε παιδιά, αυτός ο Kennedy; Πώς τα λέει έτσι; Τι τρελή παιχτούρα είναι αυτή; Καλά, αυτοί οι Alter Bridge θα σκοτώνουν, έτσι»;

   Έτσι και καλύτερα! Το συγκρότημα, στο οποίο ο Myles τραγουδά και παίζει κιθάρα, το κουαρτέτο με τους υπόλοιπους τρεις κυρίους από τους Creed δηλαδή, επανέρχεται με ζωντανά ηχογραφημένο δίσκο, δυόμιση χρόνια μετά το “Live from Amsterdam”. Μια μαγική βραδιά στο Wembley Arena, μπροστά στο, όπως διαβάζουμε, πολυπληθέστερο κοινό που είχαν ποτέ σε συναυλία τους. Ένα κοινό που ακούει, για «ορεκτικό» το “Slip to the void”, με τις φωνές να μπασάρουν στην εισαγωγή, τα όργανα να εκρήγνυνται και τον Kennedy να βγαίνει στο θεό! Φοβερά και τα δεύτερα, ενώ – κλασσικά – ο ήχος είναι άψογος, στούντιο με χειροκροτήματα, για τέτοια ποιότητα μιλάμε. “Find the real” στο καπάκι, μια κιθάρα στο πρώτο κουπλέ, μαρσάρει κι η δεύτερη στο ρεφρέν, για να σολάρει η πρώτη.

   Το κοινό ανταποκρίνεται πολύ θετικά, τραγουδάει και… παραβγαίνει με τον Kennedy στη φωνή, με τον τελευταίο να κάνει χρήση του “You sing it!” ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Μετά το “All hope is gone”… «Καλησπέρα, Λονδίνο»! Ο τραγουδιστής έχει πάθει σοκ… «Αυτό ακριβώς ονειρευόμουν μικρός, όταν έκανα ότι έπαιζα κιθάρα με μια ρακέτα του τένις»! Σύντομη παρουσίαση στους κυρίους Phillips,  Marshall και Tremonti και φύγαμε για “Metalingus”! Αποδοσάρα και ανάταση χειρών από το κοινό. Εδώ ξαναπαίζει αλισβερίσι μπάντας – κόσμου, με τους Άγγλους (και τους άλλους «ξένοι» που σίγουρα θα βρίσκονται ανάμεσά τους) να γκαρίζουν σαν αφηνιασμένοι! Ναι, ξέρω, κάποιοι θα πουν ότι αυτές οι αντιδράσεις είναι πολλές φορές προϊόν κονσόλας και ότι πιτσάρονται στη μίξη. Ανταπαντώ, στους κάποιους, αναγράφοντας τι ακούω παρακάτω (δηλαδή τους αγνοώ παντελώς)…

   Βαρκάδα με το “Blackbird” απόψε και τα δέκα λεπτά μουσικής θάλασσας αφιερώνονται στον άνθρωπο, από τον οποίο αγόρασε ο τραγουδιστής την πρώτη του κιθάρα. «Θα ήθελα να είναι εδώ απόψε να το ακούσει»… Μια και η συναυλία αυτή είναι πια αθάνατη, μέσω της τεχνολογίας, είμαι σίγουρος πως ο φίλος αυτός θα απολαύσει την ευχή όσες φορές θέλει.

   «Ας ηρεμήσουμε λίγο»… “Wonderful life” και “Watching over you”… Ακουστικά… Μια κιθάρα και μια φωνή θα φροντίσουν να υψώσει το κοινό στον αέρα ό,τι κινητό παίζει «από κάτω» και το Wembley Arena θα γίνει για λίγο τούρτα γενεθλίων. Ανυπομονώ να το δω και με τα μάτια μου αυτό, τα αυτιά μου έχουν ήδη χορτάσει με τα “backing vox” των παρευρισκομένων. Είναι σχεδόν συγκινητικό…

   Πέρας με τα ακουστικά. Μπουκάρει το “Ties that bind”, γκάζια και λοιπά κομάντα τρέχουν σε 6/8 και η κιθάρες παίζουν παράλληλα. «Ωραία και τώρα τι κάνουμε; Παιδιά, θέλετε να ακούσετε λίγη Jazz; Το ξέρω ότι πληρώσατε για να ακούσετε Ροκ, παίζαμε Ροκ όλη τη βραδιά… Ακούστε και λίγη Jazz”… Ξεκινάει ένας αυτοσχεδιασμός, σταματά, χειροκρότημα… Παίζουν κάτι από Swing, σταματούν πάλι… «Ας δοκιμάσουμε κι αυτό»… Το “Isolation” εφορμά και όλα ισχυρά στις αξίες του ταμπούρου του Phillips.

   Και φτάσαμε στην ώρα του σόλο… Ο Tremonti, φαντάζομαι και ο έτερος, μια εναλλάσσονται οι κιθάρες στα ηχεία, απασχολούν τα εξάχορδα, παράγοντας καψουρόπονο, ενώ παίζουν και με τα διάφορα εφέ που έχουν στις πεταλιέρες τους. Τα βαριέμαι απίστευτα τα σόλο, οποιουδήποτε είδους, πλην όμως, έχουν κι αυτά τα άμοιρα το ρολάκι τους στις συναυλίες… “Rise today” και κάπου εδώ τελειώνει η συναυλία… Τι ήθελα να πω… Καλά, σιγά μην το θυμηθώ. Αυτοτιμωρούμαι γράφοντας, όχι εκατό στίχους από το Ζ της Ιλιάδας, αλλά εκατό φορές τη φράση «Πρέπει οπωσδήποτε να δω το DVD”…

Κώστας Κούλης

   Θεωρώ, πως δεν υπάρχει μπάντα στον ευρύτερο rock χώρο, που να είναι – τα τελευταία 3 χρόνια ειδικά – τόσο «καυτή», ίσως και «σέξυ», ελκυστική, ΓΑΜΑΤΗ φίλοι μου, όσο οι Alter Bridge. 3 δίσκοι ... κάτι παραπάνω από 35 τραγούδια!!! Όλοι υπέροχοι, όλα τους απίστευτα και φανταστικά. Υπερβολή; Σε καμία περίπτωση.

   Ένα από τα καλύτερα rhythm section του χώρου, με τον ντράμερ (Scott Phillips) να χτυπάει αλύπητα, λες και παίζει στους Pantera, και τον μπασίστα (Brian Marshall) να οργιάζει ηχητικά επάνω στο 5-χορδό του (παίζοντας με δάχτυλα φυσικά). Προσθέτε έναν άξιο απόγονο των Metallica, αλλά και όλων των μεγάλων shredders της δεκαετίας του ’80, έναν μουσικό, τον Mark Tremonti, ο οποίος όσο άριστος και άρτιος είναι τεχνικά, τόσο μυαλό διαθέτει και κρατάει τις συνθέσεις απλές και λιτές. Το κουαρτέτο συμπληρώνει ο κύριος Myles Kennedy. Έχω ξανατονίσει, πως διαθέτει μία απίστευτη φωνή, ένα πραγματικό χάρισμα Θεού. Ναι, ο Myles τραγουδάει συνεχώς στα όρια και μπορώ να αντιληφθώ όλους όσους δεν τον γουστάρουν ... ή δεν τον αντέχουν. Προσωπικά όμως – και δεν είμαι ο μόνος – όχι απλά τον λατρεύω, αλλά θεωρώ ότι τη στιγμή αυτή είναι ο κορυφαίος ερμηνευτής παγκοσμίως. Είναι “hot and burning” ο άνθρωπος, παίζοντας ασταμάτητα και ηχογραφώντας.

   Στην πρόσφατη ευρωπαϊκή τους περιοδεία (Οκτώβριος – Νοέμβριος 2011) είχανε οι Alter Bridge συνεργείο μαζί τους, το οποίο ηχογραφούσε κάθε συναυλία τους και λίγες ώρες μονάχα μετά το πέρας αυτής, διέθεταν το υλικό ως soundboard mp3 μέσα από μια ιστοσελίδα. Κάπως έτσι αγόρασα όλοκληρο το live του Λονδίνου στα τέλη Νοεμβρίου. Το έχω ακούσει χιλιάδες φορές ... ήξερα τι να περιμένω, ήξερα πώς τα πήγε η μπάντα, ήξερα τι έπαιξαν, πώς και τι! Κι όμως, ακούγοντας το “Live At Wembley” έπαθα ένα (μουσικό) σοκ! Είναι καταπληκτικό και όσες φορές κι αν το ακούσω, λέω το ίδιο πράγμα. Ας πούμε αρχικά, πως το CD περιλαμβάνει λιγότερα κομμάτια από το συνολικό live – απουσιάζουν κομμάτια όπως τα “Before Tomorrow Comes”, “White Knuckles” και μερικά ακόμη, τα οποία θα έχετε (έχουμε) τη δυνατότητα να απολαύσουμε στο διπλό DVD, που συνοδεύει το πακέτο της κυκλοφορίας και το κάνει απίστευτα ελκυστικό για κάθε αγοραστή. Αναφερόμενοι στο τεχνικό κομμάτι, το τελικό προϊόν δεν έχει σχεδόν καμία διαφορά με τα soundboard mp3, που είχα στην κατοχή μου. Ρυθμίστηκαν λίγο οι εντάσεις, ήρθαν τα φωνητικά μπροστά, τα τύμπανα τοποθετήκαν εκεί που πρέπει να είναι και όλα καλά! Υπάρχουν σημεία με τον Mark Tremonti να σολάρει και να μην υπάρχει δεύτερη κιθάρα στα ρυθμικά, όπως ακριβώς υπάρχουν και σημεία, στα οποία το δίδυμο Myles Kennedy & Mark Tremonti οργιάζει πραγματικά κιθαριστικά. Να είστε έτοιμοι για μεγάλες στιγμές και τρομακτικές – με όλη τη σημασία της λέξεως – ερμηνείες από τον Myles Kennedy. Ειδικά το “Blackbird” είναι κάτι, που δεν περιγράφεται με απλές λέξεις!

Μίλτος Λυμπιτσούνης


Live At Wembley

No more entries to show...

Items in this compilation

Chronology

Τελευταίες Καταχωρήσεις Καλλιτεχνών

Τελευταίες δισκοπαρουσιάσεις