Δισκοπαρουσιάσεις
Κάκτοι ΙΙ
Κυκλοφόρησε 0000
Format CD
Είδος
Ενημερώθηκε στις Σάββατο, 18 Ιουλίου 2020
Είδος Ελληνικά
Εταιρία Self Release

Review

1. Πότε Θα ‘ρθεις
2. Στην Νύχτα Ανήκεις
3. Μια Ψυχή Για Κάθε Άστρο
4. Στο Λεωφορείο
5. Αν Μείνω Μικρή
6. Αύριο
 

   Πέρασαν κιόλας δυο χρόνια; Και με το φως του κάκτου επιστρέφει; Πάλι με ξέχασες για τα καλά και ποια παρηγοριά θα με λυτρώσει… Εδώ την έχουμε τη λύτρωση, μετουσιωμένη σε στίχους, μουσική, φωνή αγαπημένη και πολλή μελωδία. Η Κατερίνα Κυρμιζή είναι εδώ (λέξεις που παραπέμπουν σε δίσκο, μην ξεχνιόμαστε) και μας σερβίρει τη δεύτερη δόση των κάκτων. Πέρα από τη μουσική και τους στίχους, η Κατερίνα των ονείρων μας έχει αναλάβει ηχογράφηση, παραγωγή, ακόμα και την επεξεργασία των βίντεο της πλέον πρόσφατης δουλειάς της. Η απόλυτη περιγραφή του πολυπράγμονος όντος, πάντα με την ασίγαστη αρωγή του Νίκου Γρηγοριάδη.

   «Πότε Θα ‘ρθεις» και ένα πολύ ευαίσθητο τραγούδι κάνει την αρχή. Οι κιθάρες στην κόντρα, με ένα παίξιμο α λα Reggae, με ένα καλοκαιρινό ύφος και ανάλαφρη φρεσκάδα, με πλήκτρα που διανθίζουν και ένα μπάσο χαρακτηριστικό να γκρουβάρει. Η φωνή της Κατερίνας, για πάντα δεκαοκτώ χρονών, με την τεχνική κατάρτιση του σήμερα, φέρνει φως και χρώμα. Εκεί στην παραλία, παρέα με αγαπημένα πρόσωπα και ένα κλίμα που καβατζώνει και κάτι από ερωτισμό, το κομμάτι αυτό θα έκανε θραύση. Η Κατερίνα χρησιμοποιεί το φαλτσέτο με το μοναδικό τρόπο που ξέρει και που της πάει τόσο πολύ…
 

   Το αρχικό κιθαριστικό, κρατσανιστό και πειραχτήρι-κο, μας βάζει στο «Στην Νύχτα Ανήκεις» και η φωνή ραπάρει στο κουπλέ. Διάφορα εφέ, ηλεκτρικές με τσαχπινιά, μπόλικο shuffle στο hi-hat και ένα μελωδικό ρεφρέν, γεμάτο ξεγνοιασιά. Είναι ένα τραγούδι που κυρμιζάρει. Να τολμήσω να κατοχυρώσω τη λέξη ή να προτείνω στη δημιουργό να το κάνει; Και εκείνη η γέφυρα, που φτάνει μέχρι τα δημοτικά; Έχει βαλθεί να μας (ξε)τρελάνει; Κάθε κομμάτι και άλλο είδος; Η πλέον απλή και αγνή απόδειξη ότι η μουσική είναι μία; Τα μυστικά του κάκτου στην καλύτερή τους έκδοση;

   Reggae στοιχεία υπάρχουν και σε αυτό εδώ, το «Μια Ψυχή Για Κάθε Άστρο». Σε 12/8 ρυθμό, ένα τραγούδι που θα προκαλούσε εντύπωση στους Toto, αλλά και στο Τζιμάκο. Αγέρωχο στη δομή, με τη φωνή να διπλογράφει στο ρεφρέν, με τα όργανα να δημιουργούν ένα σκηνικό μαγικής αρμονίας. Για πολλές ακροάσεις και μία λατρεία.
 

   Και πάμε να φύγουμε από δω. Περνάει από αυτή τη στάση το 040 για Σύνταγμα; «Στο Λεωφορείο» και δη στο Α2, έτσι να πάρουμε και μια μυρωδιά από Συγγρού… μήπως να κατεβαίναμε στην καντίνα, εκεί στην Πάντειο (ΣΤΟ Πάντειο, ντουβάρι)… Μπα, άλλες οι βουλές της Κατερίνας. Εισαγωγή με ακουστική κιθάρα και ένα θέμα που σε κάνει να κουνάς το κεφάλι σου στο ρυθμό και να χτυπάς το πόδι σου ανάλογα, από το πρώτο δευτερόλεπτο. Έχω ξεπεράσει το πρώτο κουπλέ, το ξαναβάζω από την αρχή όμως, γιατί θέλω να ακούσω και πάλι την εισαγωγή. Μία γλυκιά ιστορία για έναν πενηντάρη (ηρωικό συμμαθητή θα το βάφτιζα – χωρίς να καρφωθώ ηλικιακά), που χαμογελάει μέσα σε ένα λεωφορείο. Σαν να πήγαινε εκδρομή με το σχολείο… Γκρουβάτο κι αυτό, με τα όργανα να κάνουν ένα σύνολο αρχηγικό και τις μπασογραμμές να βαφτίζουν τη φυλακή ζωή. Στιχουργικά η Κατερίνα μπορεί να μας παρουσιάζει και την καλύτερη δουλειά της από την αρχή της καριέρας της. Η μία λέξη πλάι στην άλλη με νόημα, με αξία, με προσοχή, με ειλικρίνεια.
 
   Μάλλον ήλθε η ώρα να μπλουζάρει η όμορφη μουσικός και ερμηνεύτρια. «Αν Μείνω Μικρή» και έξι όγδοα στα όργανα, με θολές κιθάρες, πιάνο και τη φωνή να ανεβαίνει, να ξαναβγάζει το μαγικό φαλτσέτο από το συρτάρι, να κατεβαίνει σε συχνότητες. Εξαιρετικά τύμπανα και ένα ύφος μπλουζάδικου στο Σικάγο. Κρατήστε μου ένα τραπεζάκι για δύο άτομα στη γωνιά, πίσω πίσω, βάλτε ένα Insania κόκκινο πάνω του και θα το φτιάξω εγώ από κει και πέρα. Ένα μπλουζ συμφωνικό, γεμάτο και το τέλος έρχεται με την αρχή. Η Κατερίνα τα χώνει στον καθρέφτη που μας καρφώνει. Που δείχνει αυτό που δεν θέλουμε.
 

   Εκπληξούλα στο δίσκο ένα τραγούδι επιπλέον, το οποίο κυκλοφόρησε πέρυσι. Το «Αύριο», ένα χιτάκι που έχει στίχο δύσκολο και υψηλό δείκτη μελαγχολίας και μοναξιάς, πλην όμως το κομμάτι βγάζει μία τέτοια ματζορίλα, που δεν χορταίνεις να το ακούς. Τον καιρό της καραντίνας, όταν ξεκινούσα να κάνω δουλειές για το περιοδικό, έβαζα αυτό εδώ για ξεκίνημα. Το άκουγα καμιά δεκαριά φορές και η διάθεσή μου πήγαινε στον ουρανό. Δεν επηρεαζόμουν από τους στίχους. Τους είχα μάθει απ’ έξω, για να ξέρω τι πρέπει να αποφεύγω στη ζωή μου και τι πρέπει να ακούω. Από τα πολύ αγαπημένα τραγούδια, για μια ζωή.

   Το έχω γράψει πολλές, το γράφω κι εδώ. Δεν νομίζω ότι υπάρχει στην Ελλάδα σήμερα πιο αξιόλογη ερμηνεύτρια, πιο σοβαρή μουσικός και πιο καλό παιδί απ’ αυτό εδώ το Κυρμιζάκι. Η Κατερίνα είναι δασκάλα στη μουσική και εδώ το αποδεικνύει στο χίλια τοις εκατό. Το μόνο που με ενδιαφέρει πλέον είναι να τα πούμε από κοντά, ελέω συνεντεύξεως και να ακούσω αυτά τα τραγούδια LiVE. MONO! Καλοτάξιδο, Παραμυθένια μας!

Κώστας Κούλης
 
No more entries to show...

Items in this compilation

Chronology

Joomla Social by OrdaSoft!

Τελευταίες Καταχωρήσεις Καλλιτεχνών

Τελευταίες δισκοπαρουσιάσεις