loogoo

The Ivory Tower

The Ivory Tower
Κυκλοφόρησε 2013
Format CD
Είδος
Ενημερώθηκε στις Σάββατο, 27 Απριλίου 2013
Είδος Heavy Metal
Εταιρία The Leaders Records

Review

1. Utopia
2. A Few Days Make Eternity
3. Beyond Eternal
4. Anywhere
5. Pale Moonlight       
6. Society
7. I Lied to Me (Shades of Gray)
8. I Lied to Me (Promises)
9. Fake Reality
10. Ivory Tower
 
 
   Ουκ ολίγες φορές τα τελευταία ειδικά χρόνια, άμεσα ή έμμεσα, μέσα από κείμενά μου έχω εκφράσει τη δυσαρέσκεια, αλλά και τον έντονο προβληματισμό μου, για τον ηχητικό δρόμο που δείχνουν να επιλέγουν τα περισσότερα, αν όχι όλα, τα σχήματα του heavy metal ή του ευρύτερου rock ήχου. Η τεχνολογία ήρθε, θεωρητικά, για να κάνει τη ζωή όλων απλούστερη και να βοηθήσει εκεί που κατά το παρελθόν ίσως και να ήταν αδύνατο να μπει «ανθρώπινο χέρι». Η αλάνθαστη απόδοση πλέον στο στούντιο δεν είναι απαραίτητη, αφού κάθε λάθος, μικρό ή μεγάλο, διορθώνεται. Tα αποτελέσματα όμως δεν είναι σίγουρα τα αναμενώμενα. Πολλές φορές έχω αναρωτηθεί για ποιο λόγο, ενώ συνεχίζουν να κυκλοφορούν αρκετά καλοί εώς και σπουδαίοι δίσκοι, βρίσκω τον εαυτό μου να επιλέγει να ακούσει – σε βάθος χρόνου – πάντα τις παλιότερες δουλειές ενός σχήματος, τους δίσκους που κυκλοφόρησε σε μια άλλη εποχή και είχανε μια εντελώς διαφορετική ηχητική φιλοσοφία και κατεύθυνση. Η απάντηση στο συγκεκριμένο ερώτημα τελικά ίσως να είναι τόσο απλή. Ο λόγος που συμβαίνει αυτό είναι διότι από την πλειονότητα των σημερινών άλμπουμς απουσιάζει ξεκάθαρα η «ψυχή».

   Ένας πολύ μεγάλο μύθος, που ακούγεται όλο και συχνότερα καθημερινά (ειδικά στα social media), είναι η φράση «στηρίξτε την ελληνική σκηνή». Δηλώνω απερίφραστα πως δεν στηρίζω καμία ελληνική σκηνή και δεν με ενδιαφέρει στον ελάχιστο βαθμό η ελληνική σκηνή ή ο κάθε Έλληνας μουσικός. Στα δικά μου μάτια υπάρχουν αυτοί, που είναι πολύ καλοί σε αυτό που κάνουν, το αγαπούν και το νιώθουν... και αυτοί που απλά είναι περαστικοί και σε λίγα χρόνια θα εξαφανιστούν, επικαλούμενοι χίλιους δυο λόγους και δικαιολογίες, όπως και τόσοι μα τόσο άλλοι κατά το παρελθόν. Δεν με ενδιαφέρει το «Σε στηρίζω, για να με στηρίξεις». Στηρίζω την ποιότητα και αυτό που αξίζει να ακουστεί.

   Τους Αθηναίους The Ivory Tower τους είχα απλά ακουστά ως όνομα, ποτέ όμως δεν είχα ασχοληθεί με την περίπτωσή τους, ούτε είχα μπει στον κόπο να ακούσω νότα τους. Υπέθετα πως θα έπαιζαν κάτι σε progressive power metal, εξαιτίας του ονόματός τους. Κάπως έτσι λοιπόν πέρυσι το καλοκαίρι βρέθηκα τυχαία προσκεκλημένος σε μια εμφάνισή τους στο Bat City στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας. Οι ελληνικές underground power metal συναυλίες είναι το χειρότερό μου και σαφέστατα δεν είχα και την καλύτερη διάθεση γι’αυτό που θα παρακολουθούσα. Ας προσθέσουμε στο παραπάνω και τη γενικότερη «ιδιοτροπία» μου όσον αφορά τις συναυλίες, αφού έχω μία ψύχωση να παρατηρώ την κάθε λεπτομέρεια – από τα όργανα που έχει επιλέξει ο κάθε μουσικός, μέχρι το καλώδιο που χρησιμοποιεί, την πεταλιέρα με την οποία παίζει, την τεχνική του κατάρτιση, το στήσιμο και τις κινήσεις του επάνω στο σανίδι, τον ήχο του κλπ. Ήμουνα σε περίεργη διάθεση, αφού αισθανόμουν πως θα έπρεπε να χρησιμοποιήσω αρκετή διπλωματία για μη γίνω μισητός. Εκείνο το βράδυ λοιπόν οι The Ivory Tower, έστω και ως κουιντέτο, αφού ο πληκτράς τους λόγω σοβαρού προβλήματος δεν παραβρέθηκε, όχι απλά κέρδισαν τις εντυπώσεις και το χειροκρότημά μου στον απόλυτο βαθμό, αλλά το όνομά τους χαράχτηκε στη μνήμη μου. Ήταν αν μη τι άλλο εντυπωσιακοί.

   Κάπως έτσι λοιπόν φτάνουμε εν έτει 2013 να κρατάω τα χέρια μου το πρώτο άλμπουμ της μπάντας, των Illusory πλέον (για ευνόητους λόγους προέβησαν σε αλλαγή ονόματος), και να αισθάνομαι το λιγότερο μαγεμένος. Θα επιχειρήσω, στο βαθμό που είναι αυτό εφικτό, να αναλύσω ένα ντεμπούτο, ιστορικό για εμένα, αφού το τοποθετώ δίπλα στις παρθενικές δουλειές των Innerwish, Dark Nova, Blood Covered, Breaking Silence, Horizon’s End και Ηeathendom.  

   Οι τρεις βασικοί άξονες του “The Ivory Tower” είναι ψυχή (ΝΑΙ, ΨΥΧΗ!), πάθος και μουσικότητα.

ΨΥΧΗ
   Η δήλωση του ντράμερ τους, πριν ακούσω καν τη μπάντα και το υλικό της, πως δεν παίζει με διπλοπέταλο, είχε ως αποτέλεσμα μία περίεργη γκριμάτσα εκ μέρους μου και μερικές εκατοντάδες σκέψεις. Δεν ήμουν προκαταβολικά αρνητικός, αλλά ήμουν απευθείας τρομερά περίεργος να ακούσω πώς θα κατάφερνε το υλικό τους να ακούγεται «γεμάτο» χωρίς τη χρήση δίκασης. Αυτό αποτελεί ένα πολύ ιδιαίτερο, στρατηγικής σημασίας, σημείο του άλμπουμ. Πρόκειται ίσως για μία μικρολεπτομέρεια, κάνει όμως τη μεγάλη διαφορά ηχητικά. Από μόνο του; Σαφέστατα και όχι. Τι γίνεται με την περίπτωση των Illusory; Ο ακροατής στο “The Ivory Tower” θα ακούσει ΜΙΑ ΜΠΑΝΤΑ – δεμένη, άριστα προβαρισμένη, πολύ ώριμη και πάνω απ’ όλα πειθαρχημένη. Είχα πάρα πολλά χρόνια να ακούσω σχήμα, του οποίου οι μουσικοί να παίζουν «για τη μπάντα» και να μην ξεχωρίζει κανείς τους. Στη συγκεκριμένη περίπτωση τα πάντα βρίσκονται σε μία αξιοθαύμαστη ισορροπία, με τον έναν κιθαρίστα δεξιά, τον άλλον αριστερά, μπάσο και πλήκτρα στη μέση, τύμπανα παντού. Όλοι τους είναι «μισό βήμα πίσω» δίνοντας δικαίως αρκετό χώρο στον τραγουδιστή του σχήματος, στον οποίο θα αναφερθώ αναλυτικά παρακάτω.
 
   Οι συνθέσεις των Illusory βασίζονται εξ’ολοκλήρου σε riffs και φωνητικές μελωδίες. Το στοιχείο της υπερβολής απουσιάζει πλήρως. Δεν θα ακούσετε εμφάνταστα σόλος, δεν θα ακούσετε ήχο «μπετόν», δεν υπάρχει το χαρακτηριστικό όλων των νέων κυκλοφοριών «κιθαριστικό ρυθμικό τείχος», όχι το ταμπούρο δεν τρυπάει το αυτί μας και ο τραγουδιστής δεν ντουμπλάρει με 2-3 φωνές τα βασικά μέρη προκειμένου να κρύψει τις όποιες αδυναμίες (διότι απλά δεν υπάρχουν). Οι δύο, εξαίρετοι, κιθαρίστες της μπάντας παίζουν το ένα riff μετά το άλλο, τη μία μελωδία καπάκι μετά την προηγούμενη, με τα σόλος – και ειδικά τα lead μέρη – να είναι άπειρα μέσα στο άλμπουμ, όλα όμως είναι «γήινα». Τα μουσικά τους μέρη έχουν ως βάση τους τη μελωδία και εξυπηρετούν τις αναγκές του εκάστωτε κομματιού, έχοντας λόγο και αιτία ύπαρξης μέσα στη σύνθεση και δεν σκάνε από το πουθενά απλά για εντυπωσιασμό. Ναι, θα σας φέρουν στο μυαλό τον τρόπο κατά τον οποίο έκτιζαν τα κομμάτια τους οι Iron Maiden του “Powerslave”, του “Somewhere in time” με κάθε σιγουριά, αλλά ίσως και του “Brave new world”. Ναι, εδώ πέρα υπάρχει αρκετό από το μαγικό ζουμί των πρώιμων Fates Warning, Queensryche αλλά και από το “Waiting For The Dawn” των Innerwish. Πώς λέγεται αυτό; Για τους νεόκοπους ακροατές, αυτό ονομάζεται «λυρικό metal» και έχει εκλείψει, όπως και τα μαμούθ, εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Τη λυρικότητα που αναβλύζει μέσα από το “The Ivory Tower”, ειδικά όσον αφορα τις φωνητικές μελωδίες (θα επανέλθω), έχω να την αισθανθώ από τις παρθενικές δουλειές των Shadow Gallery, Symphony X, Eternity X, Soul Cages... αλλά και Jacob’s Dream. Ω ναι, θα σας σηκωθεί η τρίχα κάγκελο. Θα θέλετε να καθίσετε στο κάθισμα του ντράμερ και να χτυπάτε εσείς τα τύμπανα αλύπητα.

ΠΑΘΟΣ
   Οι Illusory έχτισαν το δικό τους – πολυτελές – στούντιο, επένδυσαν χρόνο, χρήμα και δουλειά στις συνθέσεις τους, πίστεψαν σε αυτές, τις πρόβαραν μέχρι τελικής πτώσεως (δε χρειάζεται να το γνωρίζω, το ακούω στο CD), τις εξέλιξαν και τις μετάλλαξαν σίγουρα άπειρες φορές, για να καταλήξουν να ηχογραφήσουν τα πάντα μόνοι τους. Στη συνέχεια το υλικό στάλθηκε στον Δημήτρη Λιαπάκη για μίξη και mastering. Πολύ ορθή επιλογή! Ο Λιαπάκης μπορεί να ακούγεται τα τελευταία χρόνια περισσότερο εξαιτίας των Mystic Prophecy ή κάποιον πιο μοντέρνων δουλειών, θυμίζω όμως πως κατά το παρελθόν είχε τους Valley’s Eve, μία μπάντα με τεράστιες δόσεις λυρικότητας στο ρεπερτόριό της. Η μουσική του προσέγγιση θεωρώ, πως είναι απλά άριστη. Στα αυτιά ενός «σύγχρονου ακροατή» (Edguy, Avantasia, Masterplan, Helloween) ίσως ξενίσει λιγάκι ή αρκετά. Τα τύμπανα εν συγκρίσει με τις σημερινές μέταλ παραγωγές είναι σαφέστατα μισό κλικ πίσω. Αυτό έχει το νόημά του ωστόσο. Οι συνθέσεις των Illusory περιλαμβάνουν άπειρες φωνητικές μελωδιές και κιθαριστικά lead περάσματα/ξεσπάσματα – ορισμένες φορές διπλά κιόλας, κατά την παράδοση των Iron Maiden. Με το να στέλνει να τύμπανα λίγο πίσω, να μην μπουκώνει τόσο τον ήχο, να δίνει χώρο να ακουστούν τα πλήκτρα – που δεν λειτουργούν μόνο ως πλάτες - και να έχει επιλέξει μία πολύ καλή ένταση για το μπάσο, δίνει χώρο στις μελωδίες να αναπνεύσουν και να αναδειχθούν. Η δύναμη των Illusory είναι οι συνθέσεις τους και η ομαδική δουλειά. Το πάθος που αναβλύζει μέσα από τα ηχεία είναι απερίγραπτο. Εντυπωσιάζει το γεγονός, που θα εντοπίσετε αρκετά πιο εύκολα εφόσον ακούσετε το δίσκο με ακουστικά, πως οι δύο κιθαρίστες έχουν αρκετά διαφορετικό ήχο μεταξύ τους, παίζουν με εντελώς διαφορετικό τρόπο και προσέγγιση ακόμη και τα ίδια riffs (τις ελάχιστες φορές που συμβαίνει αυτό, αφού κατά βάση ο καθένας έχει δικά του θέματα) και συμπληρώνει ο ένας τον άλλον τέλεια. Όσοι γνωρίζουν από μουσική εύκολα αντιλαμβάνονται, πως κάτι τέτοιο επιτυγχάνεται μονάχα μέσα από χρόνια σωστής συνεργασίας και άπειρων προβών. Ίσως κι αυτό να είναι ένα πρόβλημα για τους Illusory μελλοντικά. Έτσι και φύγει κάποιο από τα μέλη τους, να δυσκολευτούν να καλύψουν το κενό, ακριβώς εξαιτίας του εξίσου σημαντικού ρόλου που παίζει ο καθένας τους ξεχωριστά στη δημιουργία του ήχου της μπάντας. Αν και οφείλω να ομολογήσω, πως το καλοκαίρι τους παρακολούθησα ζωντανά με νέο μπάσιστα, άλλον από αυτόν που ακούω στο άλμπουμ, και ίσως οι εντυπώσεις μου να ήταν και ακόμη καλύτερες. Οπότε πάω πάσο.
 
ΜΟΥΣΙΚΟΤΗΤΑ
   Πολλά έχουν ήδη αναφερθεί για το “The Ivory Tower”, άφησα το σημαντικότερο όμως για το τέλος. Αυτό έχει σαφέστατα να κάνει με τον τραγουδιστή, την απόδοση και την ερμηνεία του. Πρόκειται για ένα σημείο στο οποίο χωλαίνουν απίστευτα οι περισσότερες ελληνικές μπάντες, είτε αυτό έχει να κάνει με την (αγγλική) προφορά, είτε με τις δυνατότητες του κάθε ερμηνευτή ξεχωριστά. Εδώ τα πράγματα είναι απλά : ο τραγουδιστής των Illusory πατάει στον πλανήτη Γη, σταθερά και μετα δύο πόδια, αντιλαμβάνεται σαφέστατα το γεγονός της πολύ ιδιαίτερης (εξαιρετικής) χροιάς που διαθέτει και δεν υπερβάλλει. Είναι πολύ σημαντικό, αφού άπειρες φορές έχουμε ακούσει τρομερούς power metal δίσκους, στους οποίους «ενοχλούν» αρκετά οι υπερβολικές ερμηνείες. Ευτυχώς οι Illusory εμφανίζονται, παρά το όνομά τους, πραγματιστές και βοηθούν πρώτα τις συνθέσεις τους να αναδειχθούν και τον ακροατή να τις αφομοιώσει χωρίς περαιτέρω σκέψεις και προβληματισμούς. Αντιλαμβάνομαι πως όλες οι φωνητικές μελωδίες έχουν δουλευτεί σε απίστευτο βαθμό. Ο δίσκος είναι γεμάτος φωνητικά... πολλοί στίχοι, πολλές μελωδίες, εξαιρετικά (πιασιάρικα) ρεφραίν, γέφυρες και απίστευτα κουπλέ. Ναι, υπάρχουν 1-2 σημεία που δείχνει να πατάει επάνω στον Robert Lowe των Solitude Aeturnus και με ανατρίχιασε. Θα έλεγα, πως ερμηνευτικά αγγίζει το άριστο. Η απόδοσή του επίσης φωνητικά κινείται σε πολύ υψηλά επίπεδα και τραγουδάει «δύσκολα», ιδιαίτερα απαιτητικά, πράγματα. Respect!
 
   Διαβάζοντας όλα τα παραπάνω οφείλει να ξεκαθαριστεί κάτι ακόμη. Γίνεται αναφορά σε πολλά ονόματα, πολλά σχήματα, μερικά αρκετά διαφορετικά μουσικά μεταξύ τους, κι αυτό είναι λογικό, από τη στιγμή κιόλας που οι Illusory, όπως πολλάκις προαναφέρθηκε, έχουν αναπτύξει ένα αρκετά προσωπικό ύφος. Το μεγαλύτερο λάθος, που θα μπορούσαν να κάνουν, η μεγάλη παγίδα μέσα στην οποία εύκολα θα έπεφταν, είναι να αποτελούσαν άλλη μια ομάδα παρελθοντολάγνων μεταλάδων. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη κατάρα του heavy metal ήχου εδώ και δύο δεκαετίες περίπου. Οι υπερασπιστές του ένδοξου παρελθόντος με τα σπαθάκια. ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ! Πριν κάποιος δοκιμάσει να ακούσει το CD, ας το έχει βαθιά μέσα στο μυαλό του ριζομένο. Ακούγοντας τον όρο λυρικό metal, power metal μιας άλλη εποχής κλπ όλοι φαντάζονται τις άπειρες μπάντες που έχουν ξεπεταχτεί τελευταία από την Σκανδιναβία και έχουν αρκετούς φίλους και στη χώρα μας ή τίποτα παρακμιακές, underground, αμερικάνικες προσπάθειες με τα χιλιάδες κλισέ. Καμία απολύτως σχέση! Οι Illusory πατάνε επάνω στο παρελθόν συνθετικά και σε πράγματα με τα οποία αρκετοί από εμάς μεγαλώσουμε, όλοι οι μεταλάδες όμως λίγο ή πολύ αγάπησαν, και τα παρουσιάζουν σήμερα, εν έτει 2013, με έναν μοναδικό τρόπο. Βάλτε να ακούσετε το “Beyond Eternal” και θα καταλάβετε. Tα πολλά λόγια είναι φτώχια.
 
   Ένας δίσκος από μεταλλάδες για μεταλλάδες... αποκλειστικά!
 
Μίλτος Λυμπιτσούνης
 

The Ivory Tower

No more entries to show...

Items in this compilation

Chronology