Δισκοπαρουσιάσεις

Pieces

Pieces
Κυκλοφόρησε 2012
Format CD
Είδος
Ενημερώθηκε στις Κυριακή, 30 Σεπτεμβρίου 2012
Είδος Indie
Εταιρία Inner Ear Records

Review

1. Necessary Voodoo
2. For Naked Sun
3. Say Say
4. The Things You Do
5. Amaye
6. Dolomite Jollity
7. The Letter
8. Children
9. The Letter (Reprise)
10. For Trish
11. Last Summer
12. Cyclamen Persicum
13. Bog

   Το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό μετά το πέρας της ακρόασης του «Pieces», είναι ότι οι κιθάρες επέστρεψαν, για τα ‘γεμάτα νεύρο’ ιντιόπαιδα, Baby Guru (aka Prins Obi, King Elephant, Sir Kosmiche). Παρόλο που σ’ αυτό το δεύτερο album τους, θα ορκιζόμουν ότι –σχεδόν- έριξαν τους τόνους της επανάστασης και αποφάσισαν ν’ αντιμετωπίσουν τα πράγματα, τη μουσική τους, με περισσότερη γαλήνη και ωριμότητα. Σ’ ένα album, λοιπόν, που θα περιμέναμε η ‘σακατεμένη γενιά’ να θυμώσει ακόμη περισσότερο δεδομένων των γεγονότων της εποχής μας, αυτοί ρίχνουν τους τόνους και ηχογραφούν ένα album, στο οποίο απλώς γυρνούν τον χρόνο πίσω σε δεκαετίες που αγάπησαν, ξεθάβοντας από το χρονοντούλαπο κάποιες από τις κιθάρες του Jimmy Hendrix, την ψεχεδέλεια των Aphrodite’s Child και τον krautrock ήχο των Can.

   Ενάμιση χρόνο μετά το ντεμπούτο album τους (που επίσης είχε κυκλοφορήσει από την Inner Ear Records), οι Baby Guru, μάλλον, ήρθαν για να μείνουν και μ’ αυτό το άρτιο μουσικό σύνολο τραγουδιών αποδεικνύουν ότι επάξια δημιουργήθηκαν όλα αυτά τα διθυραμβικά σχόλια γύρω από το όνομά τους.  

   Το album ανοίγει δυναμικά με το «Neccessary Voodoo», ένα ξόρκι για την ελπίδα, με τη φωνή του Prins Obi ν’ ακροβατεί επικίνδυνα ανάμεσα στην μελαγχολία του Ιan Curtis και το παραλήρημα του Damo Suzuki. Ακόμη δε μπορώ ν’ αποφασίσω σε ποιον μοιάζει περισσότερo... Από το δεύτερο κιόλας κομμάτι, «For Naked Sun», φαίνεται η μεταστροφή στην πιο μελωδική ψυχεδέλεια, κάτι από τα παιδιά των λουλουδιών της δεκαετίας του ’60. Εξαιρετικό το κιθαριστικό τελείωμα, απλό, μελωδικό, με τα γυναικεία φωνητικά της Χριστίνας (καινούρια είσοδο στο group) να κάνουν το τραγούδι ακόμη πιο αρμονικό. Παρόμοια μελωδικότητα στο «Say Say», με σταθερό electro ρυθμό, σ’ ένα πολύ διαφορετικό κομμάτι που δεν ξέρεις αν καταλήξει σε ροκ χιτάκι ή ψυχεδελική φόρμα. Προχωρώντας στην ακρόαση και στο «Τhe Things You Do», είμαι πλέον σίγουρη ότι οι ρυθμοί των Baby Guru πέφτουν σε decibel και τα θυμωμένα νεαρόπαιδα γίνονται νοσταλγικά και ρομαντικά ταυτόχρονα.

   To στοίχημα ότι ξεπέρασαν το hype της χρονιάς που κυκλοφόρησαν το πρώτο album (2011) φαίνεται στο track «Amaye». Σταθερό riff κιθάρας σε συνδυασμό με στίχους και φωνητικά από δυο – τρεις φωνές, χαμηλά τύμπανα, σε αφρικάνικο στιλ. Το τραγούδι αυτό, αλλά και ο δίσκος γενικότερα, είναι ένα μείγμα afro- kraut-voodoo ήχου με psych-space, δεμένα τόσο ωραία μεταξύ τους, που φτιάχνουν ένα τρομερό beat, που σε μαγνητίζει από το πρώτο άκουσμα. Το «The Letter» είναι το πιο σύντομο track (1.23΄), στην ουσία μια μουσική εισαγωγή με ακουστική κιθάρα, λίγο από σαξόφωνο και blues μαύρες νότες που σε οδηγούν σε μια υποβλητική σκοτεινιά. Ένα γράμμα που ψάχνει να βρει τον παραλήπτη του; (Ι wrote a letter to my daughter...). Και στην επανέκθεση αυτού (The Letter reprise), κατά κάποιον τρόπο λύνεται η ‘ένταση’ που δημιούργησε η διαφορά τονικοτήτων και η μελωδία γλυκαίνει ακόμη περισσότερο…. ίσως επειδή το γράμμα βρήκε τον παραλήπτη του. Το τραγούδι «Children» θα μπορούσε να το είχε τραγουδήσει πριν τρεις δεκαετίες ο Jim Morrisson, κι αν ζούσε, είμαι σίγουρη ότι θα ήταν περήφανος γι΄ αυτόν τον νέο ήχο, αλλά και στίχο (Children of tommorrow never laugh for too long/ spinning clockwise all their manners behavior...). Χαρούμενη αίσθηση στο «For Trish» και μια τεμπέλικη καλοκαιρινή νωχελικότητα στο «Last summer» (all the people running,where do they go). Στο ορχηστρικό «Cyclamen Persicum» ταξιδέψαμε σε σκοτεινά ηχοτόπια, με τον ήχο μιας σειρήνας να δημιουργεί κάτι το cinematic σε ατμόσφαιρα και νου. Είναι ίσως ο πιο σούπερ μουσικός αυτοσχεδιασμός του δίσκου,  και παρόλο την μικρή του διάρκεια μπορεί να συναγωνιστεί κάλλιστα τις δημιουργίες των εγχώριων και  ξένων μουσικών της experimental electronica. Και κάπως έτσι, με απόλυτη ομαλότητα δημιουργείται η μουσική γέφυρα για το φινάλε και το «Βog», μια φωνή απελπισίας με χαλί τον drone ήχο του synth και το «πριονισμένο» παίξιμο ενός έγχορδου (μάλλον βιολιού). H απότομη εναλλαγή στον ήχο δημιουργεί την εντύπωση ότι έχεις περάσει σε άλλο τραγούδι, αλλά δεν είναι παρά το λυτρωτικό φινάλε με τα γυναικεία φωνητικά να δίνουν τον απαραίτητο τόνο αισιοδοξίας (I dont know what to say, because the sun will shine upon you).

   To feeling της ακροάσεως; Αγωνία για το επόμενο που θα ακολουθήσει. Πραγματικά, έπιασα τον εαυτό μου να λέει «δε μπορεί κι αυτό να είναι τόσο ωραίο;», καταλήγοντας ότι παρόλο την diy δουλειά σε παραγωγή, ενορχήστρωση, ηχογράφηση, (καθώς όλα γίνονται στο προσωπικό στούντιο του King Elephant), ο δεύτερος δίσκος των Baby Guru δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από αυτούς του εξωτερικού. Δε ξέρω αν θα βρει την τύχη του στα ελληνικά ραδιόφωνα, καθώς τα περισσότερα tracks δεν ξεπερνούν τα τρία λεπτά, αλλά είμαι σίγουρη ότι ο συναυλιακός χώρος που θα «ανοιχτεί» γι’ αυτούς τα επόμενα χρόνια θα είναι στρωμένος με δάφνες και ροδοπέταλα.  Εν κατακλείδι, τους προτιμώ από τους ομοϊδεάτες εναλλακτικούς μουσικούς της γενιάς τους. Τουλάχιστον πάνω στην σκηνή έχουν ‘ψυχή’ και είναι έτοιμοι να σου την δώσουν προς ακρόαση!

   Love at first listening: Say say, Amaye, Cyclamen Persicum, Βog

Κατερίνα Νικολακούλη

Σχόλια - Συζήτηση

comments powered by Disqus

Pieces

No more entries to show...

Items in this compilation

Chronology

Τελευταίες δισκοπαρουσιάσεις

Τελευταίες Καταχωρήσεις Καλλιτεχνών