Hyena
Κυκλοφόρησε 2012
Format CD
Είδος
Ενημερώθηκε στις Τετάρτη, 11 Ιουλίου 2012
Είδος Pop
Εταιρία Inner Ear Records

Review

1. Can of Campbell’s
2. You Don’t Give A Shit About Love
3. Save Me a Seat, I’m not Dancing Tonight
4. Μustafa and His Army of Bastard Children
5. Do The Living For Me
6. David Bowie’s Son
7. Little Man Blues
8. The Wheel Forever
9. Skull Wide Open
10. This Joy I’m Feeling
11. Campbell’s

   Η ύαινα (Hyena) είναι ένα σαρκοβόρο αιλουροειδές αλλά και κυνοειδές ζώο, που ζει το μέγιστο 25 χρόνια. Στην περίπτωση των His Majesty the King of Spain πρόκειται για το πρώτο επίσημο άλμπουμ τους, που συμβολίζει την ηχητική ταυτότητα της μπάντας, αλλά και την τωρινή ηλικία (ορόσημο στην μουσική του πορεία) του Νεκτάριου Κουβαρά, ιθύνοντα νου του μουσικού αυτού σχήματος. Το σόλο project του Νεκτάριου εξελίχθηκε σε εξαμελής μπάντα με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί αυτός ο αυτοβιογραφικός δίσκος, όπου η pop συναντάει τη folk, και τα blues.

   Γιατί Ύαινα; Επειδή σε μια πρώτη ανάγνωση φαίνεται ότι οι His Majesty the King of Spain ξεκοκαλίζουν ήχους του παρελθόντος, που είναι φαινομενικά νεκροί και τους ενσωματώνουν στο δικό τους μουσικό ύφος, αν και ο ίδιος ο «ηγέτης» τους παραδέχεται ότι δεν έχει λιώσει πια και τους δίσκους των μεγαθήριων bluesmen. Αυτός πάντως ο δίσκος φτιάχτηκε για να ακούγεται ολόκληρος, απνευστί, μόλις 39 λεπτά. Δώδεκα αυτοβιογραφικά τραγούδια, τα περισσότερα από τα οποία δε ξεπερνούν τα δυόμισι λεπτά, με μουσική που μπορεί να ακούσετε σε αμερικάνικο saloon ή σ’ ένα hipster στέκι κάπου στα Εξάρχεια των Αθηνών.

   Ο Νεκτάριος Κουβαράς, με τους στίχους του, και στη συνέχεια ολόκληρη η μπάντα με την μουσική τους, προσπάθησαν να κάνουν κάτι διαφορετικό απέχοντας εμμονικά από τoυς συνήθεις indie rock ήχους των συνομήλικων τους. Σε αυτό βοήθησε βέβαια και η παραγωγή από τον King Elephant (Baby Guru), στο υπόγειο στούντιο του οποίου έγιναν οι περισσότερες ηχογραφήσεις. Οπότε, ακόμη κι αν πίσω από τον δίσκο δεν υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο concept, μπορεί να πει κανείς ότι υπάρχει τουλάχιστον η αύρα των Baby Guru και του εξαιρετικού πρώτου δίσκου του που εντυπωσίασε κοινό και μουσικοκριτικούς το 2011. Επίσης, το κομμάτι «Little Man Blues» ηχογραφήθηκε με παραγωγούς τους Handymen (Μανώλης Αγγελάκης, Στάθης Ιωάννου).

   Ξαναεπιστρέφω στην αυτοβιογραφική έννοια του δίσκου για να ξεκινήσω να ξεδιπλώνω τα 12 μουσικά διαμαντάκια. Κάθε τραγούδι και μια ιστορία που μπορούμε να φανταστούμε αν διαβάσουμε προσεχτικά τους στίχους.

   Το «Can of Campbell’s» είναι στην ουσία η επανέκθεση του τελευταίου κομματιού του δίσκου. Ξεκινάει δηλαδή με τρεις μονολεκτικούς στίχους (teacher/ mother/ secret lover) για να καταλήξει στο νούμερο 12 με το αυτούσιο «Campbell’s», όπου χρησιμοποιεί το ομώνυμο έργο του Andy Warhol για να δείξει την απογοήτευση όσων αναζητούν απαντήσεις στην τέχνη. Στο ενδιάμεσο της ακρόασης, απολαμβάνουμε μεταξύ άλλων μια pop country μελωδία με θέμα την αγάπη «You Don’t Know Shit About Love», το πιο blues κομμάτι του άλμπουμ σε ύφος Tom Waits, το «Mustafa And His Army of Bastard Children» πιθανόν για κάποιον από τους χιλιάδες μετανάστες που κατακλύζουν την Αθήνα, το χαριτωμένο retro παλιάς σχολής (τύπου Dirty Dancing) «Come On (Pretty Baby)» τραγουδισμένο από την Κέλλυ Μητροπούλου, βιολίστρια της μπάντας, το επίσης χιπστερικό «Little Man Blues» και το μάλλον αυτοσχεδιαστικό με διάφορα μίνι κρουστά όργανα «Skull Wide Open».

   Θα αναφέρω τα κομμάτια που ξεχώρισα, τόσο για την μουσική διαφορετικότητα, όσο και για την στιχουργική σημασία τους. Σε αυτά κατά τη γνώμη μου διακρίνονται και οι μουσικές επιρροές του Κουβαρά. Δηλαδή, δε ξέρω αν θα ήθελε να είναι γιος του Bowie, αλλά ίσως και όχι, καθώς στο «David Bowie’s Sun» σκαρφίζεται μια ιστορία για τον παραμελημένο γιο του Ziggy και της Twiggy, ντύνοντάς την με μια όμορφη μελωδία. Άλλη μια επιρροή, στο «The Wheel Forever»... αυτή τη φορά οι φευγάτες κιθάρες μοιάζουν με αυτές του Jack White. Το καλύτερο κομμάτι για μένα είναι το «Do The Living For Me» που έχει γραφτεί για την μητέρα του (όπως διάβασα εκ των υστέρων στον Τύπο), όπου σε συνδυασμό με την αγνότητα ενός country rock τραγουδιού μπορώ να αφουγκραστώ την ανησυχία ενός 25χρονου ο οποίος ζητά από την μάνα του «να ζήσει τη δική του ζωή»!

   Κατά τ΄ άλλα, έχω την αίσθηση ότι ο Νεκτάριος Κουβαράς θέλει να κάνει απλή μουσική, όχι κάτι βαθυστόχαστο παρά μόνο βιωματικό και καλαίσθητο, με πολύ καλή παραγωγή, γι΄ αυτό ίσως και να προσθέτει όλο και περισσότερα μουσικά όργανα είτε ως βασικά, είτε ως συμπληρωματικά στην ενορχήστρωση. Ίσως αυτό που ακούμε να μην είναι ο τελικός ήχος της μπάντας, μιας και είναι η πρώτη επίσημη δουλειά τους. Ίσως όμως κι αυτός ο αυτοσχεδιασμός γύρω από παλιότερες ρετρό μουσικές, να οδηγήσει σε ένα καινούριο κοινό, ευρέως εναλλακτικό, κι όχι μόνο για να συνευρίσκονται οι νεο-indie καλλιτέχνες.

   Θέλω επίσης να αναφερθώ στο καλαίσθητο artwork του album, που έχει handmade αισθητική και όμορφους χρωματισμούς, σχεδιασμένο από την Νόνη Νέζη.

   Oι ΗΜΤΚΟS είναι: Nεκτάριος Κουβαράς (φωνή, κιθάρα, banjo), Άγγελος Αϊβάζης (κιθάρα, backing vocals, μαντολίνο), Κέλλυ Μητροπούλου (βιολί, backing vocals, πλήκτρα, μεταλλόφωνο) , Βασίλης Βλαχάκος (τύμπανα, πετάλια), Λευτέρης Λουκίσσας (τρομπέτα, κρουστά), Βασίλης Νιτσάκης (μπάσο, κοντραμπάσο).

Κατερίνα Νικολακούλη

Σχόλια - Συζήτηση

comments powered by Disqus
No more entries to show...

Items in this compilation

Chronology