Noizy Banner2 Noizy Banner

Hellhound

Hellhound
Κυκλοφόρησε 2018
Format CD
Είδος
Ενημερώθηκε στις Κυριακή, 27 Μαΐου 2018
Είδος Heavy Metal
Εταιρία ROAR! Rock Of Angels Records

Review

1. William Kidd
2. The Chalice
3. Death Avenue
4. Nightrider
5. Hellhound
6. Wheels of Steel
7. The End
8. Attila
9. Straight Through the Heart
10. Creatures Of The Night
11. Long Live Rock 'n' Roll (Rainbow Cover)
12. Deja vu (Iron Maiden Cover)
 
 
DogI: Hell
   Έρχονται 20 Ιουνίου στη Μαλακάσα. Δεύτερη φορά στη χώρα μας και με το τρίτο άλμπουμ στα χέρια! Θυμάμαι, είχα πάθει μεγάλη πλάκα ακούγοντας το “Hair Of The Dog”. Με το “HellHound” ισοπεδώθηκα! Τι ειν’ τούτοι μονολογούσα, τι αλμπουμάρα. Με το τρίτο λοιπόν άλμπουμ καταλύουν τα πάντα. Τρεις μέρες τώρα το έχω πραγματικά λιώσει. Μου ανεβάζει τη διάθεση, με κάνει να θέλω να τα κατεδαφίσω ΟΛΑ. Αν η μουσική δεν σου βγάζει έντονα συναισθήματα, δεν κάνει για σένα.

   Εκτός από τα διαμαντάκια που ήδη έχουμε ακούσει από το άλμπουμ, “William Kidd” και “Attila”, οι Monument έχουν ετοιμάσει άλλα οκτώ. Σε αυτό το άλμπουμ έχουμε και μποναμά, παίδες… Ένα coverάκι από Rainbow και ένα από τη μεγαλύτερη μπάντα του πλανήτη, σωστά καταλάβατε. Maiden! Αναμενόμενο άλλωστε, καθώς οι Monument είναι βαθιά επηρεασμένοι από αυτούς. Πόσες άλλες μπάντες δεν είναι; Οι Maiden κρατούν τα ηνία στο metal και θα τα έχουν για όλη μας τη ζωή. Και τη μετέπειτα.
 

   Πίσω πάλι στο “Hellhound”. Απίστευτα δυνατό, με τρελά riffs και ντραμς να ισοπεδώνουν τα πάντα. Demolition album, παιδιά! Η φωνή του Peter δεσπόζει σε όλο το άλμπουμ και σε κάνει να ανατριχιάζεις. Η μουσική χτυπά μες την καρδιά σου δυνατά και κοπανιέσαι δίχως αύριο, αυτό το άλμπουμ είναι το καλύτερό τους. Δεν υπάρχει τραγούδι που να είναι υποδεέστερο, είναι όλα δυναμίτες.

   Βέβαια, εγώ κόλλησα με το “Death Avenue”, πιο έντονη επιρροή από Maiden πεθαίνεις. Ρεζίλι να ξέρετε με κάνατε στο μετρό, έβγαλα κάτι Dickinson άριες για να συμβαδίζω μαζί σας… Κοίταζε ο κόσμος και αναρωτιόταν «Πού πάει η τρελή, ρε παιδιά»; Προπόνηση έκανα για το Rockwave. Ορίστε!

   Με ενθουσίασε το “Wheels of Steel” με τα ναζιάρικα riff και τη νοσταλγική κλασσική διάθεση. Όσο για το «τσαχπίνικο» “Straight Through the Heart” δεν έχω λόγια. Εκπληκτικό. Peter, παιδί μου, έχει τέλος το ανέβασμά σου; Αλήθεια, πώς το καταφέρνεις;

   Πολλά συγχαρητήρια για την υπέροχη δουλειά! Θα περιμένουμε ανυπόμονα να την ακούσουμε και ζωντανά σε λιγότερο από δύο μήνες. Να σας πω… Έχω μια ιδέα… Μήπως στη Μαλακάσα να ανέβουν Peter και Bruce και να τραγουδήσουν μαζί το “Déjà Vu”; Θα γίνει του ολοκαυτώματος! Ίδωμεν…

Μαίρη Ζαρακοβίτη
 
DogII: Hound
   Φιλοξενούμε τους Monument από την πρώτη τους δουλειά, το ΕΡ “Rock The Night”… Τους αγαπάμε γιατί παίζουν από/με την ψυχή τους, γιατί – πρώτα πρώτα – είναι τρελοί μεταλλάδες όλοι τους και γιατί ο Peter Ellis δίνει ρεσιτάλ ως Maiden οπαδός! Και θα συνεχίσουμε να τους φιλοξενούμε. Είναι εργατικότατοι, είναι φωτιά στα LiVE και αγαπάνε Maiden. Σ’ αυτό θα επανέλθουμε αργότερα. Αυτή τη φορά μας προτείνουν μία δουλειά που στέκεται σαν η πιο μεγαλεπήβολή τους ως τώρα. Βγήκε ο δίσκος (παρεμπιπτόντως, τρομερός ο τίτλος, υπέροχο το λογοπαίγνιο), βγήκαν single, βίντεο και η μπάντα θα έλθει και από δω, στο Rockwave.

   Εισαγωγή με το “William Kidd”. Ξέρω τι σκέφτεστε, μια και σχεδόν όλοι έχετε ακούσει το τραγούδι στο διαδίκτυο. Κάργα Running Wild και ο Rock’n’Rolf ακόμα ξύνει το κεφάλι του σχετικά με το πότε έγραψε το κομμάτι αυτό και οι Monument βαφτίστηκαν σε Piratement. Να σας πω την αλήθεια, τα ίδια σκέφτηκα κι εγώ. Στην αρχή… Μετά πάλι… Δηλαδή άμα θέλεις να παίξεις Doom, θα πρέπει να ΜΗΝ παίξεις, επειδή θα θυμίζεις Candlemass; Κατά συνέπεια, δώστε πόνο, μάγκες! Ναι, το κομμάτι είναι 100% Running Wild, αλλά μας αρέσει και είμαι σίγουρος ότι και σεις το ξέρατε από την πρώτη στιγμή. Μεγάλα παιδιά είστε.

   Το δεύτερο κομμάτι στο δίσκο είναι και το δεύτερο βίντεο. “The Chalice”. Κομματάρα, μελωδιάρα, με ένα χαρακτηριστικότατο θέμα στην κιθάρα, που παραπέμπει σε Maiden και γενικότερα σε NWOBHM μοτίβα. Έσπασα το κεφάλι μου να βρω τι μου θυμίζει, έφτασα μέχρι το “New Frontier”, αλλά έχω την εντύπωση ότι παίζουν κι άλλα εδώ. Ακούγεται πολύ όμορφο στ’ αυτιά μου όμως… Η φωνή του Ellis είναι στιβαρή, οι μουσικοί ακούγονται καμπάνα και γενικά η παραγωγή σκοτώνει. Άλλωστε ο Tony Newton την έχει επιμεληθεί. Άρα, το γραπτό παίρνει άριστα.
 

   Ροκ θέμα στο “Death Avenue”, με τις κιθάρες να προστάζουν εντυπωσιακά. Ραδιοφωνικά φιλικό και πολύ πιασάρικο, με ένα γεφυρο-ρεφρέν που φλερτάρει λίγο με το “Déjà Vu”. Για να έλθει ένα mid tempo κατεβατό, που ακούει στον τίτλο “Nightrider”. Εξαιρετικά πιασάρικο κι αυτό, με υπέροχες κραυγές από τον Ellis. Και κάπου εδώ έρχεται η σειρά του ομώνυμου. Οι Maiden καλά κρατούν! Σφαιράτο κομμάτι, με ΦΟΒΕΡΑ σόλο και τη μπάντα να κλείνει ξανά το ένα μάτι στην πειρατεία. Του σκοτωμού πιασάρικο κι αυτό.

   Το “The End”, σε ρυθμό 6/8, είναι ένα κομμάτι που εξελίσσεται καλπάζοντας. Μου ήλθε στο μυαλό και μένα το “To Tame A Land”, αλλά το ‘κοψα μαχαίρι. Εντάξει, με τέτοιο σκεπτικό θα πήγαινα κατευθείαν στο τρελάδικο. Τώρα, θα μου πεις… Καλά, ό,τι και να μου πεις, δεν οδηγεί πουθενά όλο αυτό. Το “Attila” πάλι, το οποίο δεν μου θύμισε τίποτα (καλά, μέχρι να έλθει η δισολία), με πόρωσε του σκοτωμού. Πολύ ξύλο, υπέρ-ρεφρέν και κιθάρες που σπέρνουν. Πραγματικά πρόκειται για τρομερή δουλειά.

   Εντάξει, εντάξει… Τόση ώρα γκάριζα ότι Maidenίζουν. Να πάρω τώρα και μια ωραία γεύση από Thin Lizzy; Εννοείται! Ατελείωτος πόνος στο “Straight Through The Heart”, χαρακτηριστικά θέματα στην κιθάρα και ένα ρεφρέν που είναι AOR! Αυτό, τούτο δω, περιμένω πώς και πώς να το ακούσω ζωντανά. Και λίγο πριν σας παραδώσω στις διασκευές… Ο επίλογος! “Creatures Of The Night” λοιπόν και φέρτε τις μηχανές σας, τις αμαξάρες σας, τα φρεσκοσκισμένα τζινάκια σας, τα γυαλιά ηλίου και τα χαμόγελά σας. Τι κομματάρα είναι αυτή, ρε άρχοντες; Πόζα, πόζα, ΠΟΖΑ! Αυτά είναι, μάγκα μου!

   Οι Monument διάλεξαν και διασκεύασαν δυο υπέρ-κλασσικά κομμάτια για την πάρτη τους και την πάρτη σας. Το πρώτο είναι το “Long Live Rock’n’Roll” (Πώς είπατε; Ποιας μπάντας; Να ψάξετε να τη βρείτε! Ορίστε μας) και η απόδοση είναι αξιοπρεπέστατη. Και η φωνή στέκεται κραταιή. Η επόμενη διασκευή είναι αυτή στο “Déjà Vu” (Κανείς δεν ρωτάει τώρα, ε; Πολύ χαίρομαι) και είναι επίσης πολύ καλή. Βέβαια, αν με ρωτούσατε για το αν θα μπορούσα να ζήσω χωρίς αυτές τις διασκευές, θα σας απαντούσα ότι ναι και πολύ άνετα μάλιστα, αλλά αφού γουστάρουν; Μαγκιά τους και μπράβο τους!

   Έχει να πέσει πολύ ξύλο το καλοκαίρι. Εξαιρετικά, κύριοι των Monument! Καλοτάξιδο!

Κώστας Κούλης

Σχόλια - Συζήτηση

comments powered by Disqus

Hellhound

No more entries to show...

Items in this compilation

Chronology

Τελευταίες δισκοπαρουσιάσεις

Τελευταίες Καταχωρήσεις Καλλιτεχνών