Noizy Banner2 Noizy Banner

Fearless

Fearless
Κυκλοφόρησε 2018
Format CD
Είδος
Ενημερώθηκε στις Σάββατο, 24 Μαρτίου 2018
Είδος Hard Rock
Εταιρία AFM Records

Review

1. Letting Go
2. Mr Manson
3. Don´t Tread On Me
4. Fearless
5. Nothing To Say
6. Money For Nothing
7. Chances
8. Thrill Of The Chase
9. Big City
10. Last Of My Kind
11. Little Ain’t Enough (Bonus Digipak)
12. Aftermath (Bonus Digipak)
 
 
   Ο κακός χαμός! Ξύλο, ξύλο, κι άλλο ξύλο και τρεις άνθρωποι που ακούγονται σαν μία πολιτεία είκοσι εκατομμυρίων! Το τρίτο σόλο άλμπουμ του Κώστα Καραμητρούδη, του ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΥ πρεσβευτή μας στο εξωτερικό, όσον αφορά τη σκληρή μουσική (ναι, υπάρχουν κι άλλοι Έλληνες που υπηρετούν από τόσο ψηλά, ναι, τους σέβομαι και τους υπολήπτομαι όλους μαζί και τον καθένα ξεχωριστά, επιστρέψτε μου όμως να πω πως έχω το Gus στο πρώτο σκαλί του βάθρου) και την ως τώρα πορεία τους. Είτε με τους FireWind είτε με τη θητεία του δίπλα στον Ozzy είτε με τις διάφορες συνεργασίες του (Nightrage, Mystic Prophecy, Arch Enemy, Dream Evil), o Κώστας έχει δείξει συνέπεια, σταθερότητα, ανυπέρβλητο επαγγελματισμό και παρανοϊκό παίξιμο. Όταν είχε έλθει στη Μαλακάσα με τον Ozzy και τους Zakk Wilde και Slash, δεν είχε αφήσει κανένα περιθώριο. Είχε καταπιεί τη σκηνή! Μεγάλος παίχτης!
 

   Στην πλέον πρόσφατη δουλειά του με τους αγαπημένους φωτιΑέρας, το εκπληκτικό “Immortals”, την παραγωγή είχε αναλάβει ο μάγος Dennis Ward. Ο ιδιοφυής μουσικός, παραγωγός, συνθέτης, οτιθέτε, κόλλησε με το Gus και ξεκίνησαν να συζητούν ιδέες και μουσικά θέματα για το επερχόμενο προσωπικό χτύπημα του Gman. O Ward όχι μόνο θέλησε να ασχοληθεί με την παραγωγή, επέλεξε να παίξει και να τραγουδήσει! Αυτά είναι, παιδιά μου! Στα τύμπανα βρίσκουμε ένα υπέροχο χταπόδι, τον κύριο Will Hunt (Evanescence, Black Label Society). To μοναδικό τούτο τρίο ηχογράφησε δώδεκα κομμάτια (τα τρία από αυτά ορχηστρικά – τα δύο από τα δώδεκα είναι bonus για το digipack) και παρουσιάζει ένα άλμπουμ που σκοτώνει!

   Η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται. Η δικασωτή εισαγωγή του “Letting Go” δείχνει αμέσως τις προθέσεις του Κώστα και των δυο συνοδοιπόρων του. Σκάει η φωνή του Ward και… Ozzy; Οι χροιά είναι γειτονική (ΜΟΝΟ γι’ αυτό το κομμάτι, το τονίζω), το στυλάκι αξιοζήλευτο και το κομμάτι κατεβαίνει σχεδόν αμάσητο. Απίστευτα τα δεύτερα φωνητικά στο ρεφρέν, ο Ward έχει άλλωστε παράδοση σ’ αυτά. Πόσο και πόσα άλμπουμ δεν έχει κάνει, στα οποία τα δεύτερα είναι σκέτη… απόλαυση; ΠΟΛΛΑ!

   Το ομώνυμο ξεκινά με μια σπουδή πάνω σε ακουστικά μονοπάτια, με διάφορα εφέδια και από πίσω να ωρύονται κιθάρες και rhythm section. Τι ξέσπασμα είναι αυτό, ρε μάγκα μου; Η κιθάρα του Καραμητρούδη ξιφάρει με αρχοντικό τρόπο, σκαύει, πετάει, λυσσομανάει και κεντρίζει, ενώ, από πίσω, μπάσο και τύμπανα ξεριζώνουν δάση ολόκληρα. Απίστευτο το σόλο, μαγευτικές οι δισολίες. Ο άνθρωπος είναι μεγάλος μάστορας. Πώς είπατε; Να γράψω για την παραγωγή; Και δεν γράφω καλύτερα για την παρασκευή της σιτρονέλας; Αφού έχει ανακατευτεί ο Χρυσοδάκτυλος, τι το συζητάμε τώρα… Πάμε να χαζέψουμε τη βαρβάτη μπαλάντα “Nothing To Say”. Χολιγουντιανή στην κατατομή της, σε μοτίβο 6/8, με το Ward να τραγουδά με τρόπο που τρέχει το κομμάτι σε εικόνες αγαπημένων ταινιών, με τα κιθαριστικά να γεμίζουν νοσταλγία και νοσταλγίλα το περιβάλλον, με την κιθάρα του Gus να είναι βαθυμπλέ, ανοιχτό μωβ και ίσως και λίγο πορφυρή. Ραδιόφωνα του κόσμου, μάλλον βρήκατε το επόμενο power play σας…
 

   Στη συνέχεια… Τι διαβάζω εδώ, καλέ; “Money For Nothing”; Εκπληξάρα; Τρελή εκπληξάρα; Ναι… Μου γράφει εδώ η γραμματέας μου ότι το γνωρίζει αυτό όλο το σύμπαν από τις 21 Φεβρουαρίου. Βρε, ναι, δεν αντιλέγω… Το έχει ακούσει αυτό όμως; Προετοιμάστε λοιπόν για μια διασκευή αλήτικη, με τεράστιο όγκο, με την κιθάρα να τιμάει το τιτάνιο riff του Mark Knopfler, με τη μπάντα να μεταμορφώνεται σε μια αρχοντική Glam υπέρ-παραγωγή. Διασκευάρα!

   Εντυπωσιακό το “Chances”, με τις Μέταλ κιθάρες και τη Hard Rock προσέγγιση, ιδίως στο ρεφρέν. Ευρηματικότατο, ερωτεύσιμο, απίστευτα πιασάρικο, με κάτι από Αμερικανιά. Πολύ όμορφη και η εισαγωγή στο “Big City”, με τον παλιομοδίτικο ήχο να ορίζει τη σειρά, το σύγχρονο να μπουκάρει και τη φωνή να προστάζει σε ένα πραγματικά ελκυστικό Ροκ ύφος. Boogie και γκάζια και εύκολα καταλαβαίνει κάποιος ότι ο Κώστας είναι μουσικός χαμαιλέοντας. Δεν υπάρχει κάτι που να μην μπορεί να παίξει, δεν υπάρχει περιβάλλον στο οποίο να μην μπορεί να εναρμονιστεί και εγκλιματιστεί.

   Το κρυστάλλινο “Last Of My Kind” αποτελεί τον επίλογο. Μετά την εισαγωγή ξεχύνονται οι κιθάρες, η φωνή του Ward οδηγεί με άνεση και ξαφνικά συνειδητοποιείς τι αλμπουμάρα μας σέρβιρε ο υπέροχος αυτός Έλληνας που ακούει και στο όνομα Gus G. Όπου G ίσον Greece; Κώστα, καλοτάξιδο να είναι! Μας έκανες ακόμα μια φορά πολύ περήφανους!

Κώστας Κούλης
 

Σχόλια - Συζήτηση

comments powered by Disqus

Fearless

No more entries to show...

Items in this compilation

Chronology

Τελευταίες δισκοπαρουσιάσεις

Τελευταίες Καταχωρήσεις Καλλιτεχνών