Θεατρικές Παραστάσεις

Ανταπόκριση εκπληκτικής παράστασης: Ριχάρδος Β’ - Το Ρέκβιεμ ενός Βασιλιά

 
   Η κινηματογραφική ιστορία έχει αποφανθεί ότι το πρώτο έργο μιας “πολυλογίας” είναι το αρτιότερο. Οι εξαιρέσεις ποικίλες αλλά η συνείδηση σταθερή γύρω από τον ορισμό. Τα πράγματα δεν διαφέρουν πολύ ακόμα κι όταν μιλάμε για πέντε αιώνες πριν. Μια τετραλογία αναφερόμενη στο Ριχάρδο το Β’ αλλά και τους διαδόχους του αποτέλεσε μια εκτενέστατη δήλωση του Σαίξπηρ απέναντι στα θέματα της εξουσίας, της οικογένειας, της ζωής και του θανάτου.
 
   Αυτή η τελευταία απόδοση του πρώτου έργου της “Βασιλικής” τετραλογίας στη χώρα μας έχει μια ιδιαίτερη απόχρωση. Ξεκλέβει από το Σαίξπηρ όλα τα στοιχεία απόγνωσης, ενδοσκόπησης και εξουσιαστικού εγωισμού και τα εγκλωβίζει σε μία ουσιαστικά πράξη. Αυτή την πράξη που θέλει έναν πρώην βασιλιά να ακροβατεί ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν, με το αύριο να φαντάζει ανύπαρκτο. Μέσα στη φυλακή του κάστρου Πόντερφρακτ το πλήθος των πρωταγωνιστών του Σαίξπηρ συρρικνώνεται ουσιαστικά και χωρά στο κεφάλι του ενός. Με τη βοήθεια ενός αυλικού ο Ριχάρδος ο 2ος κάνει μια αναδρομή που μοιάζει σαν οδοιπορικό προς τον επικείμενο θάνατό του. Η προδοσία μοιάζει σαν όργανο λυτρωτικό σε ένα έργο τόσο αυτοτελές όσο και κάθε μέρος της τετραλογίας των “Ριχάρδων”.
 
richardosb244
   Το «Ριχάρδος Β’ - Το Ρέκβιεμ ενός Βασιλιά» είναι μια υπέροχη δήλωση πάνω στο ίδιο το κείμενο του Σαίξπηρ. Η απόδοση του στη γλώσσα μας από τον Κ. Καρθαίο είναι σίγουρα η δυνατή βάση πάνω στην οποία χτίζεται όλο το οικοδόμημα αυτού του σπαραχτικού μονολόγου, που μοιάζει τόσο εσωστρεφής, όσο του επιτρέπει η διαχρονικότητά του. Ακόμα κι αν δεν μπορείς να βρεις σημείο επαφής στις εξουσιαστικές και μανιακές διαθέσεις του έκπτωτου βασιλιά σίγουρα θα συναντήσεις τον εαυτό σου στον τρόπο με τον οποίο ο Ριχάρδος μάχεται με τον εαυτό του κι αντιμετωπίζει τον καθρέφτη όλων των βασάνων του παρελθόντος του.

   Το σκηνοθετικό/σκηνογραφικό εύρημα της Marlene Kaminsky, που αφορά σε ένα ευφυέστατο ξύλινο κατασκεύασμα, λειτουργεί ως εφαλτήριο ποικίλων θεατρικών δράσεων σωματικής αλλά και δραματουργικής υφής. Η σκηνική αμηχανία που διακρίνεται συνήθως σε έναν θεατρικό μονόλογο δεν έχει καμία εφαρμογή στο παρόν έργο. Ο ίππος/θρόνος/τάφος/κρεβάτι που μετατρέπεται σε ερμηνευτικό εργαλείο, αποτελεί μια τροφοδοσία φαντασίας που μετουσιώνει ξαφνικά το απογυμνωμένο σκηνικό σε πεδίο μάχης, παλάτι αλλά και σκοτεινό κελί κατά το δοκούν της σκηνοθέτιδος. Ως εξαιρετική ενδυνάμωση των παραπάνω στοιχείων λειτουργεί ασφαλώς και η ενδυματολογική προσέγγιση από τη Μαρία Σιαφάκα, που εστιάζει στην απλότητα της πτώσης δίχως να εκβιάζει καμία πρόκληση απέναντι στην ουσία του κειμένου.

   Αυτό όμως που κάνει την συγκεκριμένη απόδοση τόσο ξεχωριστή είναι η εκπληκτική παρουσία του κ. Νούσια. Ένας ηθοποιός που στηρίζεται στη δυναμική της φωνής του δεν επαναπαύεται σε αυτό και μόνο το στοιχείο απόδοσης, αλλά μέσω της “χορογραφίας” των κινήσεών του εντάσσει ακόμα και τη φυσική του κατάσταση στην ερμηνεία του. Η ιδιαίτερη αυτή προσέγγιση ενός αποδυναμωμένου σωματικά και ψυχικά άρχοντα από έναν ηθοποιό που μετατρέπεται σε αθλητής επί σκηνής, έχει μια παράξενη ομορφιά. Μια τόσο δυνατή δήλωση εσωτερικού αγώνα που δεν σταματά ακόμα κι όταν πλησιάζει το τέλος. Ένα τέλος που νοείται σαν ήττα μόνο όταν γίνεται αυτή η εσωτερική αποκαθήλωση, που δεν μπορεί παρά να οδηγήσει και στο σωματικό θάνατο.
 
richardos244
   Η εκφραστικότητα του κ. Νούσια και οι εναλλαγές της έντασης της φωνής του αποτελούν δύο από τα βασικότερα πεδία που οφείλει να εξελίσσεται ένας ηθοποιός και στην περίπτωση του Ριχάρδου του 2ου έχουμε ένα σεμινάριο για τη σπουδαιότητά τους όταν έχουν κατακτηθεί. Ένας μονόλογος που πλαισιώνεται από την παρουσία του Αλέξανδρου Φιλιππόπουλου, που τροφοδοτεί εξαιρετικά τα λεγόμενα του πρώην βασιλιά αλλά και τη μουσική του Constantine, που δίχως ανούσιες αναπτύξεις χρησιμοποιεί μερικά θέματα με πολύ έξυπνο τρόπο “ενθαρρύνοντας” την εσωτερικότητα της απόδοσης του κ. Νούσια.

   Ο Ριχάρδος ο 2ος βρήκε έναν νέο καταπληκτικό ενσαρκωτή κι ένα ερμηνευτικό πλαίσιο που έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον. Η διαχρονικότητα του κειμένου είναι τόσο προφανής που δεν χρειάζεται καμία νεωτεριστική προσέγγιση, την ώρα μάλιστα που η λιτότητα είναι δομικό στοιχείο αυτού του Ρέκβιεμ.

“Έχασα όλο το βασίλειό μου, όλα είναι τώρα του Μπόλιμπροκ και τίποτα πια δεν μπορώ να πω δικό μου, εκτός από το θάνατο”.
 
Δημήτρης Μπάρμπας

Πρεμιέρα: Σάββατο 29 Σεπτεμβρίου στο Άλφα.Ιδέα (28ης Οκτωβρίου 37, Αθήνα, www.alfaidea.gr)
Μέχρι 11 Νοεμβρίου
Κάθε Τετάρτη και Σάββατο στις 21.00
και Κυριακή στις 19.00
Διάρκεια: 90 λεπτά
Τιμή εισιτηρίου: 10 ευρώ (προπώληση), 15 ευρώ (ταμείο), 12 ευρώ (ΑΜΕΑ, φοιτητικό, μαθητικό)
 
 
Μετάφραση: Κ. Καρθαίος
Σκηνοθεσία-δραματουργία-σκηνογραφία: Marlene Kaminsky
Κατασκευή σκηνικού και σκηνικών αντικειμένων: Ρούλης και Γιώργος Αλαχούζος
Πρωτότυπη μουσική: Constantine
Σχεδιασμός φωτισμού: Σεσίλια Τσελεπίδη
Φωτογραφίες: Δημοσθένης Γαλλής
Κινηματογράφηση trailer : Γιώργος Γεωργόπουλος - Multivision
Εκτέλεση παραγωγής: Πάνος Αγγελόπουλος
Δημόσιες σχέσεις: Βάσω Σωτηρίου-WeWill
Social mediamanager: Χριστίνα Αντωνοπούλου
Παίζουν: Τάσος Νούσιας, Αλέξανδρος ΦΙλιππόπουλος
Φωνή της Βασίλισσας: Μάιρα Μηλολιδάκη

Θεατρικές Παραστάσεις