Συνεντεύξεις

Το τάβλι - Συνέντευξη με τους Φίλιππο Σοφιανό και Πέρη Μιχαηλίδη


   Είναι ευχής έργον να μπορείς να μιλήσεις με δύο ανθρώπους που θαυμάζεις χρόνια. Στα πλαίσια του θεατρικού έργου «Το Τάβλι», που ανεβαίνει για έξι μόνο παραστάσεις στη σκηνή του Faust, «κλέψαμε» για λίγο τους πρωταγωνιστές Φίλιππο Σοφιανό και Πέρη Μιχαηλίδη για να μάθουμε περισσότερα για το έργο και για εκείνους. Ευχαριστώ θερμά τη Νατάσα Παππά για όλη τη βοήθεια που μου προσέφερε ώστε να πραγματοποιηθεί αυτή η συνέντευξη.
 
totavli028
Τι σας ώθησε στην επιλογή αυτού του έργου «Το Τάβλι»;
Πέρης Μιχαηλίδης: Καταρχάς αυτό το έργο το είχα δει στην πρώτη του παρουσίαση, που έγινε στο Θέατρο Τέχνης και από τότε χαράχτηκε στη μνήμη μου. Αγαπώ και εκτιμώ το ελληνικό ρεπερτόριο. Το έχω τιμήσει κατά καιρούς, ανεβάζοντας παραστάσεις σε διάφορα ΔΗΠΕΘΕ. Ήταν μια ευκαιρία αυτή η πρόταση που καταθέσαμε με το φίλο μου Φίλιππο στο ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας να ανέβει αυτό το έργο και να πάει στους πραγματικούς παραλήπτες. Στα χωρία, σε πόλεις… όπου τελικά και η απήχηση του έργου ήταν τεράστια.

Μια παράσταση με δύο ρόλους είναι πιο απαιτητική από μια παράσταση με μεγαλύτερο θίασο;
Πέρης Μιχαηλίδης: Με το Φίλιππο έχουμε συνεργαστεί πάρα πολλές φορές. Σκηνοθετώντας, κάνοντας επιμέλεια για όλη την παράσταση. Τώρα πια είναι ένα προσωπικό στοίχημα που τέθηκε, να παίξουμε οι δυο μας σε ένα έργο. Θεωρώ ότι δεν υπήρξε δυσκολία. Είναι, όπως λένε και στο θέατρο, μια ευτυχισμένη στιγμή. Να συνυπάρχεις με ένα φίλο και συνεργάτη σου χρόνια.
 
totavli027
Φώντας και Κόλιας οι ήρωες του έργου. Πώς τους προσεγγίσατε;
Φίλιππος Σοφιανός: Τους προσεγγίζεις όπως τους αξίζει. Κάνεις την ανάλυσή σου. Το Τάβλι ανήκει στα κλασσικά έργα του ελληνικού ρεπερτορίου. Όπως σε κάθε κλασσικό έργο, έτσι και εδώ κάνεις μια ανάγνωση. Κοιτάς αυτό το πράγμα… υφίσταται; Υπάρχει αυτός ο χαρακτήρας ή έχει εξαλειφθεί και είναι ένα απολίθωμα; Όσον αφορά τους χαρακτήρες του έργου, οι ήρωες υπάρχουν, λίγα πράγματα έχουν αλλάξει από το ’72. Ο τρόπος που προσεγγίζουμε τους ρόλους είναι η αλήθεια. Ο καθένας υπηρετεί μια αλήθεια. Το μόνο που χρειάζεται είναι να νοήσεις την αλήθεια του χαρακτήρα. Είναι το πενήντα τοις εκατό της δουλειάς μας. Σκοπός είναι να το κάνεις αυτό με ένα τρόπο θεατρικής νομιμότητας. Έχω καταλήξει και είμαι κάθετος σε αυτό. Δεν γνωρίζω τον ορισμό του καλού ή του κακού θεάτρου. Αυτό που ξέρω όμως είναι η θεατρική νομιμότητα.

Πέρης Μιχαηλίδης: Αυτοί οι δυο ρόλοι είναι ρόλοι που σημάδεψαν όλο το ελληνικό θέατρο, είναι αναγνωρίσιμοι και υπάρχουν ακόμη. Τους συνάντησα ψάχνοντας για τα αντικείμενα της παράστασης. Τις καρέκλες του καφενείου τις βρήκα από ένα καφενείο στο Κουκάκι μέσω ενός ανθρώπου με το παρατσούκλι Κρόυφ, που με έστειλε στο καφέ Μελίνα για να πάρω το τραπέζι που έχουμε στην παράσταση. Το κομμωτήριο της γειτονιάς μου, του Ανδρέα, μου έδωσε όλα τα παλιά σύνεργα ενός κουρείου. Όλα αυτά συνιστούν μια Ελλάδα, η οποία υπάρχει. Κινείται γύρω μας, δεν είναι μόνο αυτό το μεταμοντέρνο που συναντάμε. Είναι μια Ελλάδα που αναπνέει. Για μένα αυτοί οι δυο ήρωες είναι υπαρκτοί. Οι ρόλοι είναι γραμμένοι για δύο μεσήλικες. Πρέπει να ξέρεις τι σημαίνει η λέξη δωσίλογος για να την εκφέρεις. Τι βάρος έχει η μοιχεία, το ποιος κάνει κουμάντο σε ένα σπίτι, το τάβλι που κάνει τα κλάσματα ομώνυμα. Είναι ένας βωμός ελληνικότητας. Όπου εκεί μπορείς να συζητήσεις, να εκφραστείς, να κάνεις σχέδια. Ο Φώντας έχει εμπνευστεί ένα σχέδιο και προσπαθεί να πείσει το μπατζανάκη του τον Κόλλια να τον βοηθήσει να κάνει τη μεγάλη κομπίνα για να βγάλουν χρήματα και να βγουν από τη μιζέρια. Όλα τούτα μας συγκίνησαν και θελήσαμε να ανεβάσουμε αυτό το έργο στη σκηνή. Δεν κόψαμε και δεν αλλάξαμε το έργο. Το αφήσαμε να αναπνεύσει όπως είναι.

Φίλιππος Σοφιανός: Η θεατρική νομιμότητα έχει συγκεκριμένους αυστηρούς κανόνες και δεν σηκώνει εξυπνάδες. Όταν θέλεις να ανεβάσεις ένα έργο, δεν το πειράζεις. Αν θες κάτι άλλο, γράψε ένα άλλο έργο. Όταν ένα κείμενο καταχωρείται στην ελληνική βιβλιοθήκη, το ανεβάζεις ατόφιο. Το σύνδρομο ας πούμε με τις τραγωδίες. Η τραγωδία έχει υποστεί βλάβες.

Η εικόνα που έχω στο μυαλό μου είναι Κυριακή πρωί, καφενείο, δύο άνθρωποι παίζουν τάβλι και συζητούν τα πάντα.
Πέρης Μιχαηλίδης: Ακριβώς αυτό είναι, πίνοντας έναν ελληνικό και ένα ουζάκι, με μια λακέρδα δίπλα.
 
totavli026

Πόσο κοντά στη σημερινή πραγματικότητα είναι το έργο;
Πέρης Μιχαηλίδης: Αναπνέει μέσα στην ελληνική κοινωνία, όπου η μεταμοντέρνα εποχή προσπαθεί να το θάψει. Η Παγκοσμιοποίηση προσπαθεί να θάψει οποιαδήποτε ιδιαιτερότητα έχει η κάθε χώρα. Όμως αυτή εξακολουθεί να αναπνέει.

Φίλιππος Σοφιανός: Παίζει ρόλο και η διαχρονικότητα του έργου. Το προφίλ του Νεοέλληνα μετά τον εμφύλιο και μέχρι σήμερα ακόμα. Του παρατημένου, του εξοστρακισμένου. Το σύστημα, οι παρέες το λόμπι. Είναι διάφορες μικρές αγέλες ανθρώπων, οι οποίες με συμβάσεις μεταξύ τους φτιάχνουν έναν ιστό και παράγουν το κράτος. Το σύστημα λοιπόν εξοστρακίζει όσους δεν συμφωνούν. Τους βγάζει στο περιθώριο. Τους συμπεριφέρεται σαν κοινωνικά απόβλητα. Αυτοί οι μοναχικοί άνθρωποι ψάχνουν να βρουν μια χαραμάδα να τρυπώσουν στο σύστημα και επειδή δεν γίνεται δια της νόμιμού οδού, ψάχνουν να περάσουν από κάποια «ρωγμή». Πολύ μεγάλο κομμάτι του Ελληνισμού βιώνει το περιθώριο. Η περιθωριοποίηση της Ελλάδας έχει αρχίσει από τη Βάρκιζα και μετά. Αυτό είναι και το συγκινητικό στο τάβλι. Οι άνθρωποι αυτοί είναι δύο κοινωνικά απόβλητα.

Τελικά ο Έλληνας είναι του σχεδίου; Της εύκολης λύσης για να βγει από το οικονομικό αδιέξοδο;
Πέρης Μιχαηλίδης: Δεν μπορούμε να το γενικεύσουμε αυτό. Εκεί στηρίχθηκαν οι ξένες δυνάμεις για να κάνουν ό,τι έκαναν. Τους ήρωες με ματαιωμένες ιδέες ή όνειρα που δεν θα πραγματοποιηθούν ποτέ και εφευρίσκουν διάφορα σχέδια για να ξεφύγουν από την πραγματικότητα, τους έχει αγαπήσει ο Κεχαΐδης. Τους έχει αγκαλιάσει. Τους ανέδειξε. Σήμερα δεν βρίσκουμε συγγραφείς να αναζητούν αυτούς τους ανθρώπους.

Γιατί μόνο έξι παραστάσεις;
Φίλιππος Σοφιανός: Τόσο αντέχουμε! (γέλια)

Πέρης Μιχαηλίδης: Παίξαμε στο ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας. Φεύγοντας από εκεί θέλαμε να το παρουσιάσουμε λίγο και εδώ. Μας προτάθηκε να έρθουμε εδώ από τον Αλέκο Συσσοβίτη και με πολύ χαρά το φέρνουμε για έξι συλλεκτικές παραστάσεις.

Ετοιμάζετε κάτι άλλο παράλληλα;
Φίλιππος Σοφιανός: Δεν έχουμε την ευχέρεια να σχεδιάσουμε το χειμώνα του ’19. Αυτά τα κάνεις όταν έχεις πλάτες. Εμείς δεν έχουμε. Θα προκύψει κάτι από κάποια ιδέα. Οργανωμένο σχέδιο δεν έχουμε.

Πέρης Μιχαηλίδης: Εγώ θα παίξω σε μια παράσταση που θα γίνει στο θέατρο Αλκμήνη. Στο Anatol του Arthur Schnitzler, το οποίο θα σκηνοθετήσει ο Γιάννης Βούρος και θα παίξω μαζί με το Λευτέρη Βασιλάκη και τη Τζούλη Σούμα. Θα ξεκινήσει στις 15 Οκτωβρίου. Και εγώ παρόλα αυτά δεν είμαι υπέρ των μακροπρόθεσμων σχεδίων. Ούτε έχω έργα στο συρτάρι που με περιμένουν να τα ανεβάσω.

Σας ευχαριστώ πολύ για την συνέντευξη. Ανυπομονώ να δω την παράσταση.
Εμείς σε ευχαριστούμε πολύ.

Μαίρη Ζαρακοβίτη

Συνεντεύξεις