Συνεντεύξεις

Συνέντευξη με τη Σίλια Μινωτάκη

 
   Είναι η λογική συνώνυμη της αγριότητας, η οποία – απλά – έτυχε να φορέσει ένα μανδύα από ξεχασμένες ή χαμένες θύμησες; Δεν είναι δική μου η φράση, αλλά, με αφορμή αυτή εδώ την παράσταση, μου φάνηκε καλό να τη χρησιμοποιήσω. Το bullying… και όπως αυτό εξωτερικεύεται και «διατίθεται»… «Πιασμένοι σε δεντρόσπιτο», σε κείμενο Σίλιας Κατραλή Μινωτάκη και σκηνοθεσία Στέφανου Κακαβούλη. Η ιστορία μίας μητέρας που έρχεται αντιμέτωπη με ό,τι χειρότερο μπορεί να τύχει σε γονιό σε περίοδο ειρήνης. Να θάψει το ίδιο του το παιδί… Το κρύο πιάτο στέκει περήφανο και εμείς καλούμαστε να δούμε και να αποκομίσουμε. Ήλθαμε σε επαφή με τη δημιουργό και μάθαμε πολλά περισσότερα για αυτή την παράσταση που έρχεται να ταρακουνήσει, να σοκάρει και τελικά να εκπαιδεύσει. Η λέξη-κλειδί εδώ είναι το κλείσιμο της συνέντευξης, έτσι όπως το επέλεξε η ίδια η Σίλια. Αγάπη. Ευχαριστούμε θερμά τη Βάσω Σωτηρίου που φρόντισε να πραγματοποιηθεί αυτή η συνέντευξη.
 
dentro523
 
Ανεβάζετε μία πολύ ιδιαίτερη παράσταση, η οποία πραγματεύεται το bullying. Πώς προέκυψε η ιδέα; Πώς σκεφτήκατε να δουλέψετε πάνω σ’ αυτό το μοτίβο;
Είναι μια ποιητική αλληγορία. Μία παράσταση για τα μικρά θύματα στα ψιλά γράμματα ενός κόσμου που σε αναγκάζει να ζεις μέσα σε ένα εύθραυστο συνονθύλευμα απωθημένων, φόβων, ενοχών και προσδοκιών, για να φτάσεις κάποτε κάπου. Μέσα από το περίγραμμα και το σύνορο του ονείρου στις εγκαταλελειμμένες ψυχικές αποθήκες των σπουδαίων ονείρων προσπαθούμε να μιλήσουμε μέσα μέσα, με χαμηλή φωνή και μια χροιά αναλλοίωτη για όλα εκείνα που δεν αντέχουμε να μείνουν ανείπωτα. Πρόκειται για ένα έργο που στόχο έχει να ευαισθητοποιήσει, να κινητοποιήσει, να ενεργοποιήσει τις ευαισθησίες μας, να ανάψει το φυτίλι του δυναμίτη της ιερής επανάστασης που θα εκραγεί στο στομάχι μας, για μετακινήσουμε κάτι. Για τις σπουδαίες μετατοπίσεις μας και τους δαίμονες μέσα μας. Ο παιδικός εκφοβισμός είναι ένα απ’ τα πιο επίκαιρα εγκλήματα που λαμβάνουν χώρα κάτω απ’ τα πόδια μας. Μέρα με τη μέρα οι αριθμοί μεγαλώνουν, τα κρούσματα αυξάνονται, οι εφιάλτες ξαγρυπνούν κάτω απ’ τα μαξιλάρια μας. Και μιλάμε για παιδιά. Για εφήβους. Σκέφτηκα πως είναι η σωστή στιγμή να διορθώσουμε τους εφιάλτες μας. Όπως μπορούμε με μία συνέχεια. Όσο μπορούμε. Ο ένας για τον άλλον. Και έγραψα αυτό το έργο γιατί πιστεύω στους ανθρώπους. Για όλα όσα είμαστε και όλα όσα μπορούμε να γίνουμε. Γιατί η σωστή στιγμή είναι πάντα τώρα.
 
Πόσο δύσκολες ή εύκολες ήταν οι πρόβες; Πόσο δύσκολο ή εύκολο ήταν να αποτυπωθεί όλο αυτό και να αποδοθεί στη σκηνή;
Δουλέψαμε πάνω σε μία φόρμα. Ο Στέφανος πήρε ένα κείμενο που στροβιλιζόταν σε μία μαύρη τρύπα ιδεών και αντικειμένων, σουρεαλισμού και ποίησης και το ‘φερε στη γη, το μετουσίωσε σε άρτια απτή πραγματικότητα. Του έδωσε βαρύτητα και μαγνητική δύναμη. Οι πρόβες είναι πάντα μαγικές και δύσκολες ταυτόχρονα. Αλλά είναι υπέροχο πράγμα η κούραση από ένα υπέροχο πράγμα. Κι αυτό είναι που μετράει στο τέλος της ημέρας. Πάντως το σίγουρο είναι πως το αποτέλεσμα δεν θα ήταν το ίδιο χωρίς τη συγκεκριμένη σκηνοθεσία. Είναι ένα δύσκολο έργο, γιατί έχεις να κάνεις με ιδέες και συμβολισμούς, όχι τόσο με χαρακτήρες.
 
dentro524
 
Είναι μία παράσταση που πρέπει να δουν όλοι οι γονείς; Είναι ένα έργο που πρέπει να μας ταρακουνήσει;
Είναι ένα έργο που οφείλει να μας ταρακουνήσει. Όλους. Από τους εφήβους μέχρι τους γονείς. Από τους νεότερους ως τους γηραιότερους. Από τα θύματα έως τους θύτες. Και μπορεί να έχουμε υπάρξει θύτες, χωρίς ποτέ να το καταλάβουμε. Σε αυτή τη παράσταση απευθυνόμαστε στις βαθιές συνειδήσεις, στις αλήθειες των ανθρώπων. Είναι ένα έργο για αυτό το μπερδεμένο κορίτσι που λέγεται ανθρωπότητα. Μας αφορά όλους. Και θα ‘πρεπε να μας αφορά. Για να μαζέψουμε τις σκόρπιες πληγές μας και να τις κάνουμε αγκαλιές. Για τη δικαιοσύνη των στιγμών και τις επαναστάσεις μας. Για ό,τι μπορούμε μαζί και θα μπορούμε και αύριο.
 
Τι είναι αυτό που σας προβλημάτισε πιο πολύ, όσον αφορά τις ερμηνείες και την «απεικόνιση» στη σκηνή; Υπήρξαν φορές που σκεφτήκατε ότι «Δεν θα βγει καλό»;
Τα ποιητικά κείμενα έχουν πάντοτε μία παραπάνω δυσκολία στη σκηνική απεικόνιση. Καλώς ή κακώς, ο τρόπος γραφής μου πάει προς τα εκεί όμως. Έτσι είχαμε όλοι οι ηθοποιοί το χρέος να μεταφέρουμε έναν ποιητικό λόγο σε χειροπιαστή πραγματικότητα. Είναι δύσκολο πράγμα. Η μεθοδική, απλή, αφαιρετική και ξεκάθαρη σκηνοθεσία του Στέφανου βοήθησε πολύ σε αυτό. Από την πρώτη πρόβα έως την πρεμιέρα το δουλεύαμε διαρκώς και αναρωτιόμασταν και αμφιβάλλαμε και προσπαθήσαμε σε όλους τους πιθανούς δρόμους. Ο Στέφανος το είχε δει το έργο στο μυαλό του κι αυτό είναι πολύ σημαντικό. Μας έδωσε μία ξεκάθαρη εικόνα για το πως θα πρέπει να είναι το πράγμα. Και ξέρουμε πως το θέατρο είναι ομαδική δουλειά. Επιτυχίες μας είναι οι συνεργάτες μας. Αυτοί που βλέπουμε κι αυτοί που δε θα δούμε ποτέ γιατί είναι πίσω απ’ τα φώτα, κάτω στη πλατεία ανάμεσα στους θεατές, πίσω απ’ τις κονσόλες του ήχου. Προσωπικά δε ξέρω τι μας επιφυλάσσει το μέλλον, δεν ξέρω αν θα αγκαλιάσει ο κόσμος το έργο, αν θα σοκάρει, αν θα ταρακουνήσει, αν θα ευαισθητοποιήσει, αν θα νικήσουμε ή θα νικηθούμε, αν θα τα καταφέρουμε γενικά ή θα πεθάνουμε προσπαθώντας αλλά έχω μια βεβαιότητα και μια εμπιστοσύνη, μια ρισκαδόρικη αισιοδοξία για τα όσα μπορούμε να καταφέρουμε μαζί. Και θα πετύχει.
 
Μέχρι πότε θα παίζεται η παράσταση;

Σίγουρα μέχρι τα μέσα του Οκτώβρη, στο χώρο του Faust στο Μοναστηράκι. Το θέατρο είναι ένας χώρος μαγικός. Ένας μαγικός συνδυασμός ξαναγεννημένων ονείρων. Μία ευθυγράμμιση πλανητών που επιβεβαιώνει την ύπαρξη. Μια μασονική τελετή, μια ιερή τελετουργία. Μία θεατρική παράσταση είναι μία επαναστατική πράξη. Και αν πρέπει να υπενθυμίσω κάτι στους συναδέλφους είναι η συλλογικότητα. Η ομάδα. Τα «μαζί». Κάνουμε θέατρο για τους άλλους. Γινόμαστε οι άλλοι. Γινόμαστε το θέατρο. Στην τέχνη και στη ζωή όλα έχουν μέσα τους μια αρχή. Κι αυτή η συνέχεια των πραγμάτων είναι σπουδαία δουλειά.
 
Η αμεσότητα της παράστασης έχει να κάνει με την υφή του θέματος; Είναι αυτό που θα ιντριγκάρει περισσότερο τους θεατές;
Ενώ ο λόγος είναι ποιητικός, το κείμενο είναι αλληγορικό. Η σκηνοθεσία είναι αφαιρετική, ρεαλιστική και απλή. Η αγριότητα και το σοκαριστικό του πράγματος γίνεται πραγματικότητα στα μάτια του θεατή μέσα από την ιδιαίτερα σκηνοθετική προβολή και τις ερμηνείες. Για κάθε τι φριχτό υπάρχει κι ένας πολύ ωραίος τρόπος να το πεις. Και νομίζω ότι εκεί ποντάρουμε στον τρόπο.
 
dentro525
 
Θα λέγατε ότι πρόκειται στην ουσία για μία παράσταση που θα πρέπει να αποτελέσει σεμινάριο για τους γονείς;
Αν και δεν προτιμώ το διδακτικό ύφος, θα έλεγα πως όλοι οι γονείς έχουν να αποκομίσουν κάτι από αυτό το έργο. Μπορεί να κλάψουν, να γελάσουν, να αναθεωρήσουν, να δώσουν σημασία, να πάρουν ενέργεια, να ενημερωθούν, να ευαισθητοποιηθούν, να δώσουν απαντήσεις να θέσουν ερωτήσεις, όμως σε κάθε περίπτωση είναι ένα έργο που στόχο έχει να φωτίσει τη δύναμη της ευαισθησίας και την αναγκαιότητα της υπέροχης μοναδικότητας μέσα στα σύνολα και τα υποσύνολα της ύπαρξης, για να ανοίξουμε τα μάτια μία μέρα και να σταθούμε απέναντί μας σαν ήρωες ζωντανού παραμυθιού που ονειρεύτηκαν ελεύθεροι.
 
Δυστυχώς, η διαφορετικότητα σήμερα τείνει να θεωρείται μίασμα από πολλούς ανεγκέφαλους. Η θέση σας;
Η ευαισθησία του καθενός είναι η ιδιοφυΐα του. Οι κακίες και τα μίση, η οργή, τα πάθη, η εκδίκηση, οι εγωισμοί είναι μια διαπλανητική δικαιολογία για όσους δεν έχουν καταλάβει πως δε ζούμε αιώνια. Είμαστε όλοι εξωγήινοι αλλά είμαι και η Σίλια. Είμαστε όλοι μέρη του τυχαίου αλλά ο καθένας μας είναι διαφορετικός από τον άλλον. Και μόνο έτσι αξίζει. Να αγκαλιάζουμε τη διαφορετικότητα. Να μη κλείνουμε τα μάτια στα καθημερινά εγκλήματα γύρω μας. Να δίνουμε σημασία. Να αγαπάμε τις ευαισθησίες μας, τις απελπισίες μας, τις συντριβές μας. Μέσα σ αυτόν τον αέναο κυκεώνα των αναβολών μας να γυρίσουμε μία μέρα να κοιτάξουμε πίσω με μία νοσταλγία, με μία ανακούφιση, με μία συνέχεια. Δεν έχουμε καταλάβει πόσο ευλογημένοι είμαστε που αναπνέουμε ο ένας για τον άλλον. Να αφεθούμε στα μαζί. Να αφεθούμε στους άλλους. Για τα καλύτερα και τα χειρότερα είμαστε ικανοί. Ας διαλέξουμε αυτά που μας αξίζουν. Και θα τα καταφέρουμε κάποτε. Και τότε θα τα έχουμε καταφέρει όλες τις προηγούμενες φορές. Με αγάπη.

Κώστας Κούλης

Σκηνοθεσία: Στέφανος Κακαβούλης
Κείμενο: Σίλια Κατραλή Μινωτάκη
Παίζουν: Ζήσης Βενιέρης, Σίλια Κατραλή Μινωτάκη, Ζωή Κουσάνα, Γιώργος Μπινιάρης, Αλεξία Μπογδάνου
Φωτογράφος: Αντώνης Διασκούρης
Πού: Faust Theater, Καλαμιώτου 11 και Αθηναΐδος 12, Μοναστηράκι, τηλ.: 210 3234095
Πότε: Κάθε Πέμπτη και Σάββατο
Ώρα: 21:00
Διάρκεια: 75 λεπτά
Πρεμιέρα: 13 Σεπτεμβρίου 2018
Προβολή και επικοινωνία: Βάσω Σωτηρίου We Will
 
dentro528
 

Συνεντεύξεις