Συναυλίες
b11 Noizy Banner

Rockwave Festival 2018 - Metal

 
   Έχουμε ζήσει το Rockwave με τα καλά του και τα άσχημά του. Με τα πάνω του και τα κάτω του. Επειδή εδώ δεν γράφουμε για αρχαία ελληνική ιστορία, δεν θα αναφερθούμε σε «πρότερες» εποχές και δεν θα κλαφτούμε. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα θίξουμε τα κακώς κείμενα. Φέτος το Rockwave φιλοξένησε τεράστια ονόματα. Maiden, Priest, Saxon, Accept, Volbeat, Sabaton και μερικές ακόμα σπουδαίες μπάντες, που στάθηκαν επάξια δίπλα στα μεγαθήρια και δη τους δύο headliner, οι οποίοι υπέρ-κάλυψαν τα πάντα, ακόμα και το ίδιο το Μέταλ. Η ομάδα του περιοδικού αγνόησε τη ζέστη, την ορθοστασία και έγραψε – όπως πάντα άλλωστε – για αυτά που είδε και – πολύ περισσότερο – γι’ αυτά που άκουσε. Πριν ξεκινήσουμε τις περιγραφές, να συγχαρούμε μία προς μία και όλες μαζί τις ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ μπάντες που έπαιξαν. Παιδιά, πολλά μπράβο! Μας κάνατε πολύ υπερήφανους! Πάντα τέτοια!
 
rockw665a
 
Rockwave 2018 - The Metal edition
Αποτελέσματα διημέρου
Βήματα: 1.458.679.302
Τσιγάρα: 158 (θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για να το ελαττώσουν τα κορίτσια, το υποσχόμαστε)
Μπουκάλια νερό: 14 (Α, παράτα μας, ρε Koulaid!)
Αλκοόλ: (σε σεμνά για το διήμερο όρια)
Πώρωση: 250.000%

   Πρώτη μέρα ενός φεστιβάλ που χρόνια είχαμε να βιώσουμε. Από νωρίς στις επάλξεις με ένα καφέ και τεράστια προσμονή. Η «βόλτα» άρχισε από τη Vibe σκηνή με τους Jacks Full. Δημιουργήθηκαν το 2014 από το Μιχάλη Αρπατόγλου, το Νίκο Σπάθα και το Βαγγέλη Καρδαμίτση. Ξεκίνησαν στις 15:30 κατά το πρόγραμμα και όσοι είμασταν εκεί απολαύσαμε μια φρέσκια μπάντα, γεμάτη όνειρα, γεμάτη υπέροχη μουσική και καθάρια φωνητικά. Έχουν ένα άλμπουμ στο ενεργητικό τους και ετοιμάζουν το επόμενο. Τους ευχόμαστε τα καλύτερα.
 
rockw01
   Επόμενη μπάντα, στο ίδιο stage, οι Null’O’Zero. Δημιουργήθηκαν το 2012. Έχουν επιθετικό αλλά και μελωδικό ήχο. Το νέο άλμπουμ τους, με τίτλο “Instructions To Dominate”, είναι γεμάτο μαργαριτάρια. Ένα θεματάκι με τον ήχο το είχαν στην αρχή, όταν όμως εδέησε ο «δαίμονας» να το φτιάξει, ακούσαμε επιτέλους μια στιβαρή μπάντα, με μεταλλικό δυναμισμό και παρόλο τον ήλιο που φάγαμε, το ευχαριστηθήκαμε πλειστάκις. Δυνατά τα παιδιά και το νέο άλμπουμ απλά σκίζει!
 
nullo
   Παραμείναμε στο Vibe stage για τους Foray Between Ocean. Σχετικά νέα μπάντα μια και δημιουργήθηκαν το 2014. Με πολεμοφόδιο το άλμπουμ που κυκλοφόρησαν το 2016 με τίτλο "Depression Nerverending", έφεραν στο Rockwave τη μυρωδιά του ατμοσφαιρικού death metal. Η αλήθεια είναι ότι παρόλο που δεν είμαι φαν του είδους, τα παιδιά ήταν πολύ καλά και με τη μουσική τους μας πέρασαν ένα βήμα παραπέρα. Πολλά συγχαρητήρια!
 
jacks
   Λίγο πριν τις έξι, η αγωνία έχει κορυφωθεί… το Terra Vibe έχει φορτώσει για Accept. Μια αγάπη που κρατά χρόνια. Στις συνειδήσεις όλων μας αυτή η μπαντάρα είναι κορυφή. Κρατούν τα γκέμια μιας χρυσής εποχής του metal με σεβασμό στον ήχο και τη μουσική τους. Εύχομαι να τους δω πολλές φορές ακόμα και να ξαναβιώνω χρόνια που πέρασαν και τα οποία είναι ακόμα χαραγμένα στις μνήμες μας με ανεξίτηλα μελάνια. Οι Τεύτονες εφορμούν και η επέλαση είναι σφοδρή. Ο ήχος θυμίζει ριπές από Messerschmitt, ιδίως τα τύμπανα ακούγονται ατσάλινα. Στις κιθάρες, ο Λύκος και ο Lulis κάνουν τα κουμάντα όπως πρέπει. Κάποιο θέμα τεχνικό αντιμετώπισε για λίγο ο Hoffmann, πλην όμως η μπάντα το στήριξε όλο αυτό και δεν πέρασε κάτω, ενώ ο ίδιος αποκατέστησε πριν ανασηκωθεί φρύδι. Ο Christopher Williams ήταν κι αυτός σε δαιμονισμένη κατάσταση, με σούπερ ήχο και πολλά κέφια. Ο έτερος «ένοχος» στις χαμηλές συχνότητες, Peter Baltes, ήταν στιβαρός και όργωσε τη σκηνή. Γενικά η μπάντα έσπειρε (τα επακόλουθα του «οργώματος» που λέγαμε) και ο Mark Tornillo έκανε ό,τι ήθελε τη σκηνή και το κοινό, βγάζοντας καταπληκτικές κραυγές και παρασύροντάς μας σε ανελέητο κούνημα και εξίσου ανελέητη σύσπαση του σβέρκου. Τα καινούργια ακούστηκαν το ίδιο καλά με τα κλασσικά και οι φωνές τους ενώθηκαν με τις δικές μας. Το χάρηκα πολύ που έπαιξαν το “Up To The Limit”, είναι από τα πολύ αγαπημένα μου κομμάτια. Τούτοι εδώ πρέπει να (ξανά)έλθουν μόνοι τους… Επίσης, να μην το ξεχάσω… KOOLAID λέγεται, παιδιά! Μην το αναμιγνύουμε με επώνυμα, ναι; Αν και πρέπει να ομολογήσω ότι ξεκαρδίστηκα με όλο αυτό το σκηνικό.

Die by the Sword, Restless and Wild, Pandemic, Koolaid, Princess of the Dawn, Up to the Limit, Analog Man, Metal Heart, Teutonic Terror, Fast as a Shark, Balls to the Wall, I'm a Rebel, Burning
 
accept01
   Αμέσως μετά ανέβηκαν οι Σάξονες. Άλλος ένας ελληνικός έρωτας. Κρατάει χρόνια και δεν θα σταματήσει ποτέ. Η ιστορία με τους Saxon λοιπόν… Όταν τους βλέπω στη σκηνή, απλά δεν τους χορταίνω. Ποτέ! Είναι τόσο υπέροχοι, είναι τόσο ΜΕΤΑΛ, είναι τίμιοι και παίζουν μέχρι να σκεφτεί το κοινό «Δεν αντέχω άλλο»… Στη σκηνή του Rockwave παρέδωσαν σεμινάριο τίμιου Μέταλ, έπαιξαν ΤΙΣ κομματάρες και μας έκαναν να τους λατρέψουμε ακόμα περισσότερο. Ο Biff διαφεντεύει τα πλήθη, φοράει αυτό το ΚΑΙΓΑΜΩ κάτι-σε-στολή και είναι ο cool μεγάλος μας αδελφός για απόψε. Ο Paul Quinn ήταν εκεί για να μας πάει βόλτα στο παρελθόν, στο μέλλον, στο Μέταλ. Ο Nigel Glockler, στα εξήντα πέντε του παρακαλώ πολύ, έπαιξε σαν έφηβος και έβγαλε τεράστια ενέργεια στη σκηνή. Ο Nibbs Carter είναι πάντα ένας εξαιρετικός μπασίστας. Είναι ο κλασσικός μπασίστας «παλαιάς κοπής», που όμως βάζει κάτω πολύ πιτσιρικαρία σε τεχνική και κίνηση. Ο Doug Scarratt, o οποίος γιορτάζει είκοσι δύο (!) χρόνια στη μπάντα, φρόντισε να είναι ο ήχος στα κιθάρια αυτός που ξεριζώνει πλάτανους. Ο κόσμος λύσσαξε με τους Saxon και όχι άδικα. Ο Biff έδειξε από νωρίς ότι είναι σε τρομερή φόρμα. Κάποια στιγμή μας ρώτησε ποιο κομμάτι θα θέλαμε να παίξουν. Στην απάντηση “Ride Like The Wind” όπλισε με ένα ακαταμάχητο χαμόγελο και μας πληροφόρησε πως «Αυτό δεν είναι Μέταλ τραγούδι»! Μέσα σε γέλια και τρομερή ατμόσφαιρα το γκρουπ προχώρησε και έπαιξε αθάνατα τραγούδια, ενώ όταν ο κόσμος άρχισε και πάλι να σκούζει, ο τραγουδιστής των Σαξόνων έβγαλε το κινητό του και τράβηξε Live τις αντιδράσεις του. To video ανέβηκε στο διαδίκτυο και εννοείται πως έγινε viral!

Thunderbolt, Sacrifice, Motorcycle Man, Strong Arm of the Law, Battering Ram, Power and the Glory, The Secret of Flight, Ride Like the Wind, They Played Rock and Roll, Crusader, Princess of the Night, Heavy Metal Thunder, Wheels of Steel, Denim and Leather
 

   Από το Terra, στο Vibe stage για την πιο καλοκουρδισμένη μπάντα σε live. Sabaton. Οι απόψεις διίστανται και είναι και λογικό. Δεν μπορούν να σου αρέσουν όλοι, βρε αδερφέ. Κατά κοινή ομολογία όμως είναι μια πολύ δυνατή μπάντα, που ακόμα και το marketing βγαίνει καθαρά από τα ίδια τα μέλη (αν μας διαβάζετε, τότε σίγουρα ξέρετε μέσα από την τελευταία συνέντευξη που μας έδωσαν, ποιος είναι ο εγκέφαλος). Έπαιξαν απόλυτα δυναμικά. Έκαναν ένα ακόμα εκπληκτικό show (δεν είχαν φέρει Σπαρτιάτες, το άρμα της Yamaha όμως ήταν εκεί). Περισσότερο προσεγμένο από την τελευταία φορά που τους είδαμε στο Piraeus Academy. Μπούκαραν στη σκηνή με “In the Army Now” (Bolland & Bolland song) για αν συνεχίσουν με “The March To War”, “Ghost Division”, “Winged Hussars”, “Blood of Bannockburn”, “Swedish Pagans”, “Carolus Rex”, “The Last Stand”, “Into the Fire”, “Sparta”, “Resist and Bite”, “Night Witches”, “Primo Victoria”, “Coat of Arms”, “Shiroyama”, για να τελειώσουν το live με το “To Hell and Back”, ενώ εκτός από φωτιές, καπνούς και λοιπά εφέ, στο τέλος γέμισαν το χώρο με λευκές και γαλάζιες κορδέλες. Όσο έπαιζαν στην Terra σκηνή Accept και Saxon, τα φαντάρια των Sabaton έκαναν τα μαγικά τους και βοήθησαν τους Sabaton να μας αφήσουν για άλλη μια φορά με το στόμα ανοικτό. 
 
 
   Λίγο πριν βγει το θηρίο που ακούει στο όνομα Judas Priest έλεγα σε κάτι φίλους πως ο καλύτερος drummer της βραδιάς ήταν άνετα ο Hannes van Dahl των Sabaton. Πάντα καταφέρνει να μας δίνει τα μυαλά στο χέρι. Εννοείται πως είναι αμφίχειρας, εννοείται πως δε μασάει τίποτα με τις απαιτήσεις των θεμάτων και τα προ-ηχογραφημένα, εννοείται πως παίζει παπάδες, χωρίς να μαρσάρει καν. Το (σκόπιμο) λάθος που έκανα, το διόρθωνα με τη φράση «Μέχρι να βγει εκείνος», φωτογραφίζοντας το Scott Travis. Με πρόλογο το “War Pigs” – και μαγκιά τους μεγάλη που έχουν επιλέξει αυτό το κομμάτι να συνοδεύει το κοινό από τα ηχεία, πριν ορμήσουν να μας κυριεύσουν, οι Priest έκλεισαν την πρώτη μέρα του ΜΕΤΑΛwave θριαμβευτικά, προειδοποιώντας από νωρίς για το μακελειό της επόμενης. Ο Halford ήταν πραγματικός άρχοντας, δουλεύοντας άψογα με τα εφέ στη φωνή του, αποδίδοντας απίστευτα και τραγουδώντας τους ύμνους των Priest με τρόπο που μας συγκίνησε πολύ. Η απόδοση της μπάντας ήταν απλά δίσκος! Ο Richie Faulkner είναι πλέον ο σούπερ-σταρ του σχήματος, είναι ένας υποδειγματικός μπροστάρης. Έχει καταπληκτικό ήχο, είναι τεράστιος παίχτης και κάνει ΤΟ show στη σκηνή. Από τις καλύτερες μεταγραφές που έχουν γίνει ποτέ σε Μέταλ μπάντα και πολύ άνετα μάλιστα. Ο Ian Hill, το παλαιότερο πλέον μέλος της μπάντας, το διασκεδάζει και προστάζει με άνεση τις χαμηλές συχνότητες. Ο Andy Sneap, o τεράστιος αυτός παραγωγός, που έχει κάνει ΤΑ άλμπουμ μέχρι σήμερα (όπως και το “Firepower”), είναι πλέον ο έτερος κιθαρίστας των Άγγλων (για τις περιοδείες τουλάχιστον). Φαντάζομαι ότι είναι τρομερά συγκινημένος που ακολουθεί και LiVE, ενώ έδειξε αρκετές φορές την τεράστια κλάση του. Ο Scott Travis τώρα… Τι να πρωτοπούμε για το φαινόμενο… Ίσως ο πιο ολοκληρωμένος drummer στο Μέταλ εδώ και πολλά χρόνια, με τα χέρια του να αψηφούν λογική, φυσική και ίσως τις περισσότερες από τις επιστήμες. Παίζει για πλάκα αυτά που έχει γράψει και έχω την εντύπωση πως χρησιμοποιεί παραπάνω από το μισό υλικό του εγκεφάλου του. Μεγαλειώδης εμφάνιση από τους Priest. Μ’ αυτά και με κείνα, έχουμε ήδη πάρει λεπτά από την Παρασκευή. Ο γυρισμός είναι γλυκύς και η αναμονή για το μεσημέρι, που θα επιστρέψουμε στη Μαλακάσα, ακόμα πιο γλυκιά… Σαν κάτι να ξέρουμε…
 
priest02
Firepower, Grinder, Sinner, The Ripper, Lightning Strike, Bloodstone, Saints in Hell, Turbo Lover, Prelude, Tyrant, Night Comes Down, Freewheel Burning, Guardians, Rising From Ruins, You've Got Another Thing Comin', Hell Bent for Leather, Painkiller, Metal Gods, Breaking the Law, Living After Midnight
 
priest03
   Δεύτερη μέρα… Το μούδιασμα είχε ξεκινήσει από νωρίς. Στη σκέψη και μόνο πως το βράδυ της Παρασκευής θα δούμε μετά από επτά έτη ΤΗ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΜΠΑΝΤΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ, νοιώθαμε όλοι σαν δεκαπεντάχρονα που πάνε στην πρώτη τους συναυλία. Ρίγη συγκίνησης, δάκρυα και πολλά πολλά άλλα που θα περιγράψουμε καλύτερα πιο κάτω.

   Το χορό ανοίγουν οι δικοί μας Rollin’ Dice, οι οποίοι είναι πραγματικά ευτυχισμένοι και λάμπουν πάνω στη σκηνή. Όπως μας είπαν σε συνέντευξη που μας παραχώρησαν «Πρόκειται και για ένα όνειρο που γίνεται πραγματικότητα». Τα παιδιά έπαιξαν καταπληκτικά, ήταν πραγματικά άνετα πάνω στη σκηνή και τα κομμάτια του “Way To The Sun” άλμπουμ τους άγγιξαν όσους βρέθηκαν από νωρίς στη Μαλακάσα. Αντιλαμβάνεστε βέβαια πως όταν παίζεις τόσο νωρίς, έχεις να αντιμετωπίσεις την απίστευτη ζέστη και το ότι ο κόσμος είναι ακόμα λίγος. Εκεί τα παιδιά έδειξαν τον επαγγελματισμό τους και μας έπεισαν ότι είναι πλασμένα για μεγάλα πράγματα. Αναμένουμε το επόμενο «χτύπημά» τους.
 
rollin
   Οι WEB ακολουθούν. Είναι ένα σχήμα με τέσσερα άλμπουμ ήδη, με LiVE εδώ και στο εξωτερικό, με κόσμο που γουστάρει τρελά και ακολουθεί επισταμένα. Black Metal, Gothίλες, μελωδίες, στολάρες, μάσκες και μία πολύ καλοβαλμένη μπάντα. Ο Σάκης δεν χαμπαριάζει με τίποτα με τον Ήλιο και τους τριάντα-φεύγα βαθμούς. Φέρνει βόλτα τη σκηνή κάμποσες φορές, παίζει με το κοινό, ζητάει να γίνει κι ένα τρελό moshίδι, ενώ κάποια στιγμή κατεβαίνει σε μας και προκαλεί την πιο ευχάριστη φασαρία μέχρι εκείνη τη στιγμή. Σε φόρμα όλα τα μέλη, κοπανούν και κοπανιούνται και μεταδίδουν την ενέργειά τους σε όλους εμάς, που έχουμε πλέον διάθεση για μάχη. Πρέπει να πάω να τους δω και μόνους τους κάποια στιγμή.
 
web03
   Μια από τις μπάντες που ήθελα να ξαναδώ ήταν οι Monument. British F***ing Metal (Fucking, κοπελιά, δεν έχει ΕΣΡ εδώ). Με είχαν εντυπωσιάσει στο Gagarin, όταν ήρθαν ως support στους Iced Earth. Με ήλιο και σύννεφα να εναλλάσσονται βγήκαν λίγο μετά τις τέσσερις στο Terra stage. Είχαν σοβαρό πρόβλημα με τον ήχο από την αρχή μέχρι και το τέλος. Πολύ μεγάλο κρίμα γιατί ήταν άρχοντες στη σκηνή. Το νέο άλμπουμ τους με τίτλο “HellHound” είναι εκπληκτικό και έχουν καταφέρει να κερδίζουν συνεχώς έδαφος μέσα στο χώρο. Μπήκαν δυναμικά με “Hellhound”, συνέχισαν με “Carry On”, “The Chalice”, “Fatal Attack”, “Olympus”, “Imhotep”(The High Priest), “Attila”, “Wheels of Steel”, για να τελειώσουν με το αγαπημένο μου (Ευτυχία, το σπαθί μου) “Lionheart”! Ο Peter Elis μας ενημέρωσε – και στα ελληνικά – ότι σύντομα θα τους ξαναδούμε (ήδη κανονίσαμε συνέντευξη, μην γκρινιάζετε, θα μάθουμε που και πότε).
 
monument

   Κάνα μισάωρο μετά βγαίνουν οι The Raven Age. Οι Άγγλοι πιτσιρικάδες έχουν δείξει πως με την ως τώρα δουλειά τους αξίζουν να παίζουν παντού, πλην όμως, επειδή πάντα υπάρχουν καλοθελητάδες, πολλοί θα μιλήσουν για νεποτισμό, μια και ο ένας κιθαρίστας της μπάντας και κατ’ ουσίαν ιδρυτής της, είναι ο George Harris, γιος του Καπετάνιου των Maiden. Επειδή όμως, σ’ αυτό το περιοδικό, γράφουμε τα πράγματα όπως είναι και όχι όπως «υπαγορεύονται», να σας πούμε κι αυτό. Τούτοι εδώ έχουν κάργα μελωδία, τη μπλέκουν περίτεχνα με δίκασα και τρελό γκάζι, διαθέτουν και έναν αξιοπρεπέστατο καινούργιο τραγουδιστή, το Matt James και δικαίως περιοδεύουν και κάνουν όνειρα για το μέλλον. Είναι σπουδαίο γκρουπ και θα πάει μπροστά. Κι αν έχει βάλει το χέρι του ο Καπετάνιος για να κλειστούν κάποια slot… Καλά έχει κάνει!
 raven

   Πάμε στην πέρα σκηνή. Terra και Tremonti, κυρίες και κύριοι! Ο Αμερικανός μουσικός, ο οποίος έχει σαρώσει πωλήσεις και βραβεία και ρεκόρ με τους Creed, ο οποίος έχει κάνει υπέροχα πράγματα με τους τεράστιους Alter Bridge και ο οποίος μέσα σε όλα αυτά «πρόλαβε» να βγάλει και τέσσερα άλμπουμ με τη «δικιά» του παρέα, βρίσκεται στη σκηνή και τα σπάει! Το κουαρτέτο βαράει πολύ άσχημα και οι φίλοι και φίλες που έχουν έλθει και για πάρτη τους, παίρνουν φωτιά. Τώρα, να σας πω την αμαρτία μου; Το ένα με το άλλο κομμάτι ακούγονταν ακριβώς το ίδιο. Είναι βέβαια ο ήχος τους, είναι το στυλάκι τους, ναι, το καταλαβαίνω. Πλην όμως, εγώ άκουσα ένα σπουδαίο σχήμα, με καλούς μουσικούς, να βαράει αλά Metallica και να ματώνει χορδές και δέρματα. Ο ίδιος ο Tremonti ήταν κύριος στη σκηνή, απίστευτα ευγενής και μάλιστα απέδωσε τα εύσημα στους Maiden, δείχνοντας πως ένας μεγάλος καλλιτέχνης οφείλει να είναι σε όλα του μεγάλος και όχι μόνο τεχνικά ή δημιουργικά. Πολύς ιδρώτας, πολύ χτύπημα και πολλά μπράβο!

Another Heart, You Waste Your Time, My Last Mistake, So You're Afraid, Catching Fire, Flying Monkeys, Radical Change, The Things I've Seen, Throw Them to the Lions, A Dying Machine, Cauterize, Wish You Well
 

   Volbeat! Τελευταίο συγκρότημα στη Vibe σκηνή για αυτό το Rockwave. Πολύς κόσμος, πολύς κόσμος όμως, έχει έλθει για τους Δανούς. Και εκείνοι όχι μόνο δεν θα απογοητεύσουν τους οπαδούς τους, αλλά θα τους κάνουν να αισθανθούν πολύ περήφανοι. Καλά, δεν συζητώ ότι όσοι τους άκουσαν ακόμα παραμιλάνε. Το ιδιαίτερο στυλ τους είναι απίστευτα πιασάρικο και αγαπημένο, το ότι αναμιγνύουν αγαπημένα μουσικά μοτίβα είναι ερωτεύσιμο, ενώ – πολύ άνετα – είχαν τον καλύτερο ήχο του φεστιβάλ. Τι να πω, παιδιά μου… Δίσκος! Δεν υπήρχαν διαφορές, ήταν απίστευτο αυτό που ακούσαμε. Κλασσικός χαμούλης στο “I Only Wanna Be With You”, τη διασκευάρα που αγαπούν να παίζουν… εκεί κάπου νιώσαμε σαν να είμαστε σε ένα τεράστιο karaoke. Είναι μοναδικοί σε αυτό που κάνουν και ξέρω πως πολλοί από εσάς που δεν τους ξέρατε έχετε ήδη ξεκινήσει και ψάχνετε… Και έχετε εντυπωσιαστεί, σωστά; Η πλάκα ξέρετε ποια είναι, έτσι; Ότι ενώ έχουν παίξει οι Volbeat ένα θεϊκό show, κανείς δεν θα θυμάται τίποτα σε μία ώρα περίπου.

The Devil's Bleeding Crown, Heaven nor Hell / A Warrior's Call / I Only Want to Be with You, Lola Montez, The Lonesome Rider, Sad Man's Tongue, Dead But Rising, For Evigt, 16 Dollars, Seal the Deal, Let It Burn, Doc Holiday, Black Rose, Fallen, Still Counting
 
 
#Mono_prologos: ΜόνοMaiden, MaidenΜόνο, εγκεφαλικά, απανωτά εμφράγματα και… εδώ θα αφήσω τον Κώστα να κάνει ανταπόκριση. Εγώ ακόμα αναρρώνω…

   Αφού λοιπόν η γενναία αρχισυντάκτριά μας έλιωσε και χρειάζεται πλέον ορό και πολλή βιταμίνη C, θα σας κρατήσω συντροφιά, περιγράφοντας κάποια πραγματάκια από την πιο σπουδαία, την πιο μεγάλη, την πιο περισπούδαστη, την πλέον απόλυτη εμφάνιση των Αυτοκρατόρων του Μέταλ στη χώρα μας. Η ώρα είναι δέκα και δώδεκα λεπτά ή κάτι τέτοιο και το “Doctor Doctor” μας σφυρίζει από τα ηχεία. Ήλθε πια η ώρα που περιμέναμε εδώ και μήνες. Είχαμε να τους δούμε στη χώρα μας ΠΟΛΥ καιρό. Ίσως, μετά το πρόσφατο, να τους βλέπουμε πιο συχνά… Οψόμεθα. Οι μηχανές βάζουν μπροστά. Το “Aces High” ξεχύνεται. Όλοι όσοι ήταν παρόντες στη Μαλακάσα είχαν δει, λίγο ως πολύ, τα βίντεο από την περιοδεία. Ξέραμε για τα σκηνικά, το σετ, ξέραμε τις λεπτομέρειες. Άλλο όμως το βίντεο και άλλο να το έχεις όλο αυτό μπροστά σου.
 
maiden01
   Ο ήχος των Maiden ήταν για βραβείο. Πολύ εύκολα ο καλύτερος ήχος που είχαν ποτέ στη χώρα μας και ένας από τους καλύτερους γενικά. Τα τύμπανα ακούγονται καταπληκτικά αν και θα τα ήθελα ένα τσικ πίσω, αλλά ήταν τόσο τέλεια… Τι να λέμε τώρα… Ο Dickinson βγαίνει και μας παίρνει τα μυαλά, τα σώβρακα και ίσως να μας κάνει και λοβοτομή και να μην πήραμε χαμπάρι. Τραγουδάει λες και είναι είκοσι ετών! Βρε, θα μας τρελάνεις; Έχοντας λοιπόν τον Paul BD σε εξωγήινη κατάσταση και ένα συγκρότημα που έχει στη σύνθεσή του τον Καπετάνιο, τους Διόσκουρους, το super-Gers και το διδάκτορα Nicko, τα πράγματα είναι πολύ απλά. Θα πάρεις ένα LiVE που θα το θυμάσαι για αιώνες. Ο Dickinson είναι ο απόλυτος κυρίαρχος του φεστιβάλ. Τα διέλυσε όλα και το έκανε με περισσή χαρά. Τραγούδησε τέλεια, επικοινώνησε το ίδιο τέλεια και μας συγκίνησε παρά πολύ. Οι Maiden έπαιξαν, τσάκισαν ραχοκοκαλιές και αποχώρησαν. Με την εμφάνισή τους αυτή πιστοποίησαν για νιοστή φορά ότι αυτοί δικαιωματικά βρίσκονται στο πρώτο σκαλί του Μέταλ, ότι αυτοί αποτελούν τη μεγαλύτερη μπάντα του πλανήτη, ότι δεν έχουν να αποδείξουν τίποτα. Να μου κάνουν τη χάρη οι φίλοι των Metallica, αλλά έτσι όπως παίζουν οι Maiden, οι Αμερικανοί μόνο να θαυμάσουν μπορούν. Μακάρι να έμεναν για πάντα νέοι οι Maiden (ναι, το έχω ξαναγράψει αυτό, αλλά όλοι μας/σας το σκεφτόμαστε/σκέφτεστε), δυστυχώς όμως, κάτι τέτοιο είναι ανέφικτο. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να ελπίζουμε. Και να θυμόμαστε με λατρεία τούτη τη βραδιά. Τη βραδιά που μια παρέα μικροκαμωμένων Εγγλέζων μας έκανε να θέλουμε να τη βλέπουμε κάθε μέρα. Κάθε μέρα όμως!
 
Aces High, Where Eagles Dare, 2 Minutes to Midnight, The Clansman, The Trooper, Revelations, For the Greater Good of God, The Wicker Man, Sign of the Cross, Flight of Icarus, Fear of the Dark, The Number of the Beast, Iron Maiden, The Evil That Men Do, Hallowed Be Thy Name, Run to the Hills
 
maiden02
Σαν επίλογος
Τι είδε η Μαιρούλα: ήταν το απόλυτο event του 2018, πολύ καλά οργανωμένο. Όσοι παρευρεθήκαμε μιλάμε για εμπειρία ζωής. Φυσικά και θα υπάρξουν και νιαρ-γκρινιάρηδες, που τους μύριζε το ένα και τους βρωμούσε το άλλο. Που ήθελαν μετά από αυτή τη συναυλία να μην βρουν τόση κίνηση αλλά δε βαριέσαι… Έτσι είναι ο Έλληνας. Μόνιμα στη γκρίνια, δεύτερο πετσί μας έχει γίνει. Και κίνηση φάγαμε και συνωστισμό και δεν μας χάλασε. Γιατί; Γιατί οι Maiden έπαιξαν σαν να μην υπάρχει αύριο. Γι’ αυτό!

Τι είδε ου Κούστας: δεν λέω… Καλή η Μποφίλιου, καλός και ο Χαρούλης… μια χαρούλα και οι Active Member… Απ’ τη στιγμή όμως που βαφτίζεις ένα φεστιβάλ Rockwave… Τότε θέλεις μπάντες που παίζουν κατ’ αυτό τον τρόπο! Φέτος οι διοργανωτές έπραξαν το αυτονόητο. Και το έκαναν καλά. Πολύ καλά μάλιστα. Και έβγαλαν σπουδαίο κέρδος από τα εισιτήρια και τις λοιπές υπηρεσίες, αφού πρόκειται για το πιο πετυχημένο εισπρακτικά Rockwave ΟΛΩΝ των εποχών. Πάμε τώρα στα υπόλοιπα. Όσον αφορά τον τρόπο «δραπέτευσης» από τη Μαλακάσα, δεν ξέρω τι μπορεί να κάνει ο διοργανωτής. Ειλικρινά δεν έχω ιδέα. Μπορεί να πιάσει το Δήμο από το γιακά και να του πει «Κοίτα εδώ. Φέρνω σε ένα διήμερο πάνω από πενήντα χιλιάδες κόσμο εδώ. Πολύς από αυτό τον κόσμο θα φάει στις ταβέρνες σου και θα πάρει πράγματα από τα μαγαζιά σου. Κάνε λοιπόν αυτά που πρέπει και φτιάξε δρόμους να φεύγουν άνετα όλοι αυτοί οι άνθρωποι που έρχονται εδώ». Μπορεί να γίνεται κάτι τέτοιο, μπορεί απλά να σκέφτομαι βλακείες και να γράφω για κάτι που δεν μπορεί να γίνει. Όσον αφορά τις τιμές των προϊόντων στο χώρο του φεστιβάλ… Μήπως να ήταν πιο «Φιλικές στο χρήστη»; Μήπως να μην ήταν τιμές αεροδρομίου; Κάνεις σαν διοργανωτής συμφωνία με την τάδε εταιρεία μπύρας, τη φέρνεις σαν αποκλειστικό προμηθευτή, πράγμα που σημαίνει πως έχεις κέρδος και από κει. Γιατί λοιπόν τη χρεώνεις τόσο ακριβά; Και – επιτρέψτε μου – πολύ λίγο με ενδιαφέρει τι συμβαίνει στο Wacken ή στο Hellfest. Δεν αμειβόμαστε το ίδιο με τους κέντρο-Ευρωπαίους, γιατί λοιπόν να δαπανάμε το ίδιο; Επίσης… Μήπως να κάναμε κάτι με τις τιμές στο Merch, που ήταν στην ουσία τιμές Ελβετίας; Ίσως θα ήταν καλό να παρέμβει ο ίδιος ο διοργανωτής, με συγκεκριμένο πλαφόν. Και ένα τελευταίο. Οι περισσότεροι και περισσότερες στο service ήταν μια χαρά. Ευγενείς και με χαμόγελο. Πάω παραπέρα όμως. Φίλε μου, όταν μου βάζεις μπύρα στο ποτήρι, δεν θα χύνεις το κουτάκι κάθετα, ώστε να γεμίσει αφρό και να πετάξεις το υπόλοιπο. Γιατί δεν με σέβεσαι; Είδα μία τύπισσα που έβαζε μπύρα όπως πρέπει και την καταχάρηκα και της το ‘πα κιόλας. Όλα τούτα δεν μπορεί να τα ξέρει ο διοργανωτής, δεν μπορεί να είναι παντού. Δεν γίνεται! Εμείς όμως θα του προωθήσουμε αυτά που είδαμε, αυτά που ζήσαμε. Το καλοκαίρι του ’19 δεν είναι μακριά…

Κώστας Κούλης
Μαίρη Ζαρακοβίτη
Φωτό: Εβελίνα Γερακίτη, Μαίρη Ζαρακοβίτη
 
maiden03
 

Συναυλίες