Συνεντεύξεις
Noizy Banner2 Noizy Banner

Δημήτρης Αλεξανδρής: Συνέντευξη2k18

lampsi456
   Ο άνθρωπος που έχει χάσει όλα έχει δημιουργήσει και η αντίδρασή του όταν η ζωή προσπαθεί να τον κάνει να πραγματοποιήσει τον ίδιο κύκλο… Ο μεσήλικας που δεν θέλει να εναντιωθεί στο πεπρωμένο του γιατί – απλούστατα – ζει μέρα με τη μέρα, στιγμή με τη στιγμή. Το «πεπρωμένο» του είναι πιο μακριά κι από τον Ήλιο… Στο έργο «Η λάμψη μιας ασήμαντης νύχτας», ερχόμαστε αντιμέτωποι με ένα χαμίνι που κάποτε το αποκαλούσαν κύριο… Είναι κάτι παρόμοιο με όλους εκείνους που είχαν «κάτι» και με την κρίση το έχασαν. Η παράσταση, για όσους την έχουν δει, είναι εθιστική. Δεν γίνεται να κρατηθείς μακριά… Απλά δεν γίνεται. Όταν δημοσιεύθηκε η ανταπόκριση, ήλθαμε σε επαφή με το Δημήτρη Αλεξανδρή. Κανονίστηκαν ημερομηνίες και τοποθεσίες και από κει και πέρα ανέλαβε την αποστολή η βιονική Μαίρη Ζαρακοβίτη, με αποτέλεσμα όλα αυτά τα θαυμαστά που θα διαβάσετε παρακάτω. Ο Δημήτρης μίλησε για το ρόλο του, το έργο, το θέατρο γενικά και την κάθαρση μέσω των ερμηνειών και της συνειδητοποίησης του χαρακτήρα που κάθε φορά υποδύεται. Μίλησε για την καινούργια σεζόν και το διαβάζετε αυτό εδώ και πρώτοι! Μίλησε για την αγάπη του για τη μουσική και τους Iron Maiden. Εντάξει – και για το Μάλαμα μίλησε…

Κώστας Κούλης
Πώς σας ήλθε η ιδέα για τη συγκεκριμένη παράσταση; Πότε άρχισε να υλοποιείται και να μετατρέπεται από ιδέα και πρόταση σε πρόβες και έργο;
Η ιδέα ήταν της Ελένης Σκότη και του Γιώργου Χατζηνικολάου, που έχουν το θέατρο Επί Κολωνώ και την ομάδα Νάμα. Σε μένα ήρθε σαν πρόταση να συμμετέχω τον περασμένο Νοέμβριο. Είναι από τα πιο ωραία έργα που έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια. Ξεκινήσαμε αργά τις πρόβες γιατί είχαμε την ατυχία να τραυματιστεί ο Γιώργος Χατζηνικολάου, που έκανε τη μετάφραση του έργου και τα σκηνικά.

Πόσο δύσκολο ήταν να αποδοθεί όλο αυτό όπως το είδαμε, όπως το απολαύσαμε; Τι ήταν αυτό που προσέξατε ιδιαίτερα στις πρόβες;
Ήταν δύσκολο γιατί είναι ένας ρόλος κόντρα σε μένα. Ένας χαρακτήρας που είναι γύρω στα 55, που είναι κατεστραμμένος σε όλα τα επίπεδα. Έχει χωρίσει με την οικογένειά του εδώ και δυόμιση χρόνια. Έχει δύο παιδιά, η εταιρεία που είχε φαλίρισε και ζει στο σπίτι του θείου του, σε ένα δωμάτιο που το έχει κάνει διαμέρισμα. Αδιαφορεί για τα πάντα, ζει σε μια άλλη κατάσταση, περιμένοντας το δικό του όνειρο να γίνει πραγματικότητα. Στην αρχή υπήρχε και η διάθεση αυτός ο άνθρωπος να είναι και σωματικά διαφορετικός από εμένα. Να έχει κοιλιά, να έχει μουστάκι. Δεν είναι όμως μόνο η εξωτερική εμφάνιση, αλλά το τι έχει προκαλέσει αυτή την κατάσταση.
 
lampsi452
Είναι μια ακόμα συνεργασία σας με τη σκηνοθέτιδα Ελένη Σκότη. Θα λέγατε ότι είναι από τους ανθρώπους που «κουμπώνετε» περισσότερο επαγγελματικά;
Η Ελένη είναι από τους σκηνοθέτες που επικοινωνούμε πολύ γρήγορα. Με καταλαβαίνει και εγώ καταλαβαίνω αυτό που έχει στο μυαλό της. Πάρα πολλές φορές στις πρόβες δεν χρειαζόταν να πούμε πολλά λόγια για να καταλάβει ο ένας τον άλλο.

Μέχρι πότε θα παίζετε;
Θα παίζουμε για λίγο καιρό ακόμα, αλλά η παράσταση θα συνεχιστεί και του χρόνου στο ίδιο θέατρο.

Σας είδαμε στο Reservoir Dogs, ως κύριο Λευκό. Ένα πολύ δυνατό έργο που όμως σταμάτησε νωρίς. Τι συνέβη; Έχετε σκοπό να το συνεχίσετε την επόμενη σεζόν;
Κατά 90% θα πάμε και την επόμενη χρονιά. Δημιουργήθηκε ένα πρόβλημα όσον αφορά τη διαχείριση της παραγωγής. Ήταν μια παράσταση που πήγαινε πάρα πολύ καλά, αγαπήθηκε πολύ και ελπίζω να τη συνεχίσουμε με τη νέα χρονιά.

Για το καλοκαίρι; Τι να περιμένουμε από εσάς;
Δεν θα κάνω κάτι. Συνήθως το καλοκαίρι δεν δουλεύω. Όλα αυτά τα χρόνια έχω κάνει μόνο τρεις περιοδείες. Φέτος κουράστηκα πάρα πολύ. Και οι δύο πρεμιέρες έπεσαν μαζί. Και οι δύο πήραν αναβολές, η κάθε μια για τους δικούς της λόγους. Οι πρόβες, όταν φτάνεις στην τελική ευθεία, είναι πολύωρες και εξαντλητικές. Λόγω των αναβολών υπήρχε πολύ μεγάλη πίεση.
lampsi453
Τι είναι αυτό που σας ενθουσιάζει περισσότερο στο χώρο σας, στο θέατρο και τι είναι αυτό που σας απωθεί πιο πολύ;
Το θέατρο είναι ένας τρόπος ζωής. Αυτό που μου αρέσει περισσότερο και ας ακουστεί κλισέ, είναι ότι σου δίνει τη δυνατότητα να εμβαθύνεις πράγματα μέσα σου. Είναι άλλο να διαβάζεις ένα κείμενο και άλλο να πρέπει να ερμηνεύσεις ένα πολύ σπουδαίο κείμενο. Για να υποδυθείς κάποιο ρόλο θα πρέπει να κατανοήσεις το χαρακτήρα του ανθρώπου. Τις καταστάσεις που τον έφεραν σε αυτό το σημείο. Μετά πρέπει όλο αυτό να το περάσεις μέσα σου. Πρέπει να γίνει κομμάτι δικό σου. Αυτή η διαδικασία είναι ένας δρόμος επώδυνος, αλλά κι ένας δρόμος προς τη γνώση. Είναι μια δουλειά που σε κρατά σε εγρήγορση. Θα μπορούσα να σου μιλάω ώρες για το τι αγαπώ από το θέατρο. Αυτό που με απωθεί είναι και αυτό που συμβαίνει τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, όπου και η δουλειά μας περνάει πολύ μεγάλη κρίση. Υπάρχει μια απαξίωση για πράγματα που χρειάζονται χρόνο για να γίνουν. Βλέπω πολύ ικανούς ανθρώπους να μην μπορούν να κάνουν τη δουλειά τους. Αυτό είναι αποκαρδιωτικό πολλές φορές.

Η σχέση σας με τη μουσική. Ποια είδη ακούγατε παλιότερα και τι ακούτε τώρα;
Οι γονείς μου άκουγαν λαϊκά. Εγώ στην εφηβεία άκουγα Rock και Heavy Metal. Οι Iron Maiden ήταν το αγαπημένο μου συγκρότημα. Μετά την τρίτη λυκείου άρχισαν να με γοητεύουν και άλλα είδη. Κάποια στιγμή άρχισα να ακούω κλασσική μουσική. Δεν έγινε εσκεμμένα αυτό. Απλά συνέβη. Τρέφω μεγάλη εκτίμηση στη μουσική. Μπροστά της είμαστε ανυπεράσπιστοι. Τώρα ακούω πολύ Σωκράτη Μάλαμα, Θανάση Παπακωνσταντίνου. Μου αρέσει πολύ ο Αγγελάκας.
 
lampsi454
Η Αθήνα ανακηρύχθηκε Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου για το 2018. Τι βιβλία διαβάζετε συνήθως; Ποιοι συγγραφείς σας συγκινούν;
Διαβάζω πολύ και τα πάντα. Αγαπώ το Ντοστογιέφσκι. Ένα βιβλίο που διάβασα και μου άρεσε είναι του Σαραμάγκου «Το Κατά Ιησούν Ευαγγέλιον». Πρόσφατα διάβασα την τριλογία του Βερολίνου του Kerr που είχε πολύ ενδιαφέρον. Τώρα διαβάζω Νίτσε.

Η Ελλάδα βρίσκεται σε «κατάθλιψη» ή σε κώμα; Ποια η άποψή σας για όσα βιώνουμε τα τελευταία χρόνια; Πώς φτάσαμε ως εδώ;
Νομίζω ότι είμαστε σε κώμα. Νομίζω ότι θέλουμε να είμαστε σε κώμα γιατί δεν μπορούμε άλλο την κατάθλιψη. Όταν είσαι σε κώμα αφήνεσαι στα χέρια των άλλων, ακόμα και για τις λίγες ανάγκες που έχεις. Δεν είμαι πολύ αισιόδοξος. Δεν ξέρω αν όλη αυτή η στασιμότητα είναι αντίδραση του Έλληνα για όλο αυτό που συμβαίνει. Όταν ξεκίνησε η κρίση υπήρχε ένας θυμός, υπήρχε μια μαχητικότητα. Όσο περνάνε τα χρόνια δείχνει να υπάρχει μια αποδοχή αυτής της κατάστασης. Παλιά λέγαμε πότε θα λήξει όλο αυτό, τώρα μένουμε αδρανείς. Βέβαια και αυτό είναι μια ανθρώπινη αντίδραση, για να μπορέσεις να επιβιώσεις χωρίς να περιμένεις κάτι ουτοπικό. Πιστεύω ότι ο άνθρωπος σαν είδος έχει τάση προς την φαιδρότητα. Πιστεύω πάρα πολύ στον πολιτισμό. Δεν έχει να κάνει μόνο με τα κομμάτια της τέχνης. Έχει να κάνει με το τρόπο που φερόμαστε σε όλα τα πράγματα. Έμψυχα και άψυχα. Όσα χρήματα και αν είχαμε, δεν είχαμε πολιτισμό. Γεμίζαμε τα μπουζουκάδικα. Δεν πηγαίναμε στα θέατρα. Δεν έχει αλλάξει πάρα πολύ το θεατρόφιλο κοινό. Δεν έφταιξε η κρίση σε αυτό. Σε αυτό που είμαι αισιόδοξος είναι ότι οι άνθρωποι που είναι δυναμικοί θα βρουν τον τρόπο να γίνουν παραγωγικοί σε όλα τα επίπεδα.

Σε ευχαριστώ πολύ, Δημήτρη και εύχομαι να σε δούμε του χρόνου ξανά και στις δύο τόσο αξιόλογες παραστάσεις.
Ευχαριστώ πολύ για την κουβέντα μας. Καλό καλοκαίρι!

Μαίρη Ζαρακοβίτη
lampsi455

Συνεντεύξεις