Συνεντεύξεις

Συνέντευξη με το Χριστόφορο Ζαραλίκο

 
   Η «επόμενη μέρα» μίας κριτικής παράστασης/συναυλίας/εκδήλωσης είναι στην ουσία ο προγραμματισμός της συνέντευξης με τον άνθρωπο που θέλουμε να μας απασχολήσει. Αν μάλιστα αυτός ο άνθρωπος είναι stand up κωμικός, τόσο το καλύτερο. Είναι ο πρωταγωνιστής, ο συγγραφέας, ο σκηνοθέτης και ο άνθρωπος που μοχθεί περισσότερο για να βγει προς τα έξω όλο αυτό όπως πρέπει. Είναι όλα αυτά μαζί! Ο Χριστόφορος Ζαραλίκος μας πήρε τα μυαλά με όλα τα απίστευτα που κάνει στο «Σταυρός του Νότου Plus» και μετά το βάπτισμα στο αβίαστο και συνεχές γέλιο, ήταν απλά η «επόμενη μέρα» που μας έφερε στα καμαρίνια, απέναντί του και υπό το άγρυπνο βλέμμα του ΕΜΑΝΟΝ, ο οποίος έβγαλε – ξανά – μερικές εκπληκτικές φωτογραφίες. Ο Ζαραλίκος μας μίλησε για την παράσταση, για το stand up που το κάνει εδώ και είκοσι χρόνια, για τα ευτράπελα που του τυχαίνουν στη δουλειά, για το θέατρο και τις συμβουλές που δίνει στα νέα παιδιά, που θέλουν να καταπιαστούν με την τέχνη του κωμικού stand up, που ο ίδιος τη θεωρεί μεγάλη μαγκιά. Και καλά κάνει, συμφωνούμε μαζί του. Πολλές και θερμές ευχαριστίες στο Θανάση Κακαϊτσα, ο οποίος φρόντισε να πραγματοποιηθεί αυτή η συνέντευξη.
 
zarasi525
 
Κάνεις ένα show που είναι stand up, είναι διαδραστικό, είναι το κάτι παραπάνω και η θεματολογία σου έχει μία δυναμική. Εξελίσσεται Παρασκευή με Παρασκευή, παράσταση με παράσταση.
Ναι… γίνονται πραγματάκια, που λέει κι η Βάνα… (γέλια)

Αυτά τα πραγματάκια είναι… δουλειά χρόνων, κάτι που κάνεις τελευταία και προσθέτεις από το παρελθόν; Ανακατεύεις πάλι την τράπουλα;
Είναι… όλα. Όλα αυτά μέσα είναι. Καταρχήν, έχουμε κείμενα εδώ και πολλά χρόνια, τα οποία δεν ήταν επίκαιρα τότε και είναι επίκαιρα τώρα… Δυστυχώς είναι επίκαιρα τώρα… Πολύ δυστυχώς μάλιστα. Αλλά συμβαίνει αυτό το πράγμα. Γιατί είναι στα πλαίσια της δουλειάς του κωμικού να βλέπει πιο μπροστά από το τώρα… Πρέπει να ψυλλιάζεσαι τι πρόκειται να συμβεί. Κάπως να το ψυχανεμίζεσαι. Αυτό δεν βγάζει τρομερά αστεία τη στιγμή που το κάνεις, αλλά σε σέβεται το κοινό. Δημιουργεί μία άλλου τύπου σχέση. Δεν πρόκειται να ξεκαρδιστεί με το κείμενο που προβλέπει το μέλλον ή κάποιος να θυμηθεί ότι «Κοίτα να δεις, μας τα ‘λεγε από πρόπερσι»… Οπότε ξανάρχονται κείμενα. Παλιά κείμενα σίγουρα ξανάρχονται. Σίγουρα πάλι υπάρχουν καινούργια. Κοίτα, το ποσοστό για μένα… Υπάρχει ένα ποσοστό για το οποίο δεν νιώθω τίμιος. Εννοώ ότι σε κάθε παράσταση αν το ποσοστό των καινούργιων είναι κάτω από 60%, δεν νιώθω τίμιος. Μπορώ να το ανακατέψω και να μην το καταλάβει κανείς, αλλά δεν θα νιώθω καλά. Το 60% είναι το μίνιμουμ. Για παράδειγμα, στην πρεμιέρα, που μου έλεγε ο κόσμος ότι έπαιξα πολύ καλά, έλεγα «Ναι, περιμένετε δυο λεπτά, να ανοίξω το τετράδιο, να τσεκάρω τι έχω πει από καινούργια»… Για να δω το ποσοστό. Έχω μια μανία μ’ αυτό.

zarasi524Ήταν αυτό που ήθελες;
Ναι, ναι, τίμια.

Όσον αφορά τη συγγραφή. Φαντάζομαι ότι καταλαμβάνει παρά πολύ χρόνο…
Εξαρτάται. Υπάρχουν πράγματα που τα γράφεις σε πέντε λεπτά…

Πώς δουλεύεις; Πληκτρολογείς, γράφεις…
Ααα… Εγώ δουλεύω… μια στιγμή, το έχω στην τσάντα μου. Σημειώσεις στο κινητό εννοείται… δεν γίνεται αλλιώς γιατί το κινητό το έχεις πάντα μαζί σου. Εμένα ο φίλος μου είναι αυτό. Λευκό τετράδιο χωρίς γραμμές (σ.σ. μας δείχνει το σημειωματάριό του). Αυτό είναι το γράψιμό μου. Γράφω με σημειώσεις. Ενώ στο τάμπλετ ή στο κινητό έχω πιο πολλές σημειώσεις, αυτό κοιτάω.

Και μετά δουλεύεις πώς; Καθρέφτης… Δουλεύεις μόνος σου, φωνάζεις κάποιον και τ’ ακούει…
Πρώτη φορά κανείς! Γι’ αυτό τα μετράω μετά. Το θέμα δεν είναι να τα γράψεις, το θέμα είναι να τα πεις. Μπορεί να γράψεις εκατό τοις εκατό καινούργια. Όταν όμως είσαι πάνω στη σκηνή και νιώθεις ότι δεν λειτουργούν, αυτό θα σε πάει στα σίγουρα. Τα παλιά θα σε πάνε. Όμως αυτό δεν το ξέρεις από πριν… Εκείνη την ώρα θα σου τύχει ή δεν θα σου τύχει.

Μια και το ανέφερες αυτό… Όταν είσαι πάνω στη σκηνή… Ο μεγαλύτερός σου φόβος είναι να πεις κάτι και να μην περάσει, να μην ακουστεί τίποτα; Ή να είναι ένα γέλιο χλιαρό, που πάλι δεν σημαίνει τίποτα, απλά είναι ευγένεια.
Όχι… Δεν έχω κανένα φόβο για το γέλιο. Ένας φόβος μόνο υπάρχει… Αν και δεν είναι φόβος, πρόκειται περισσότερο για ευθύνη. Ο μοναδικός «φόβος» είναι να μην είμαι αρκετά συγκεντρωμένος. Ή να είμαι κουρασμένος…

zarasi526Σου έχει τύχει;
Ναι, μου έχει τύχει. Αλλά κι αυτό είναι κάτι το πολύ σχετικό… Το να είσαι στην παράσταση χύμα επιτρέπεται. Αλλά μετά από συγκέντρωση. Υπάρχει μία διαδικασία στη συγκέντρωση που μπορείς να βγεις στη σκηνή με ψυχολογία «Τα έχω όλα γραμμένα στ’ αρχίδια μου». Όλα όμως! Αυτό όμως είναι προϊόν συγκέντρωσης. Και όχι ήπια δύο τσίπουρα και…

Σου βγαίνει αυτό;
Εννοείται! Αυτό είναι τεχνική. Αυτό δεν μου βγαίνει τυχαία, το επιλέγω εγώ. Είναι κάτι που το έχω φτιάξει εδώ και χρόνια. Αν είμαι πολύ ξεκούραστος, το πάω μέχρι εκεί. Έχει να κάνει με τις αναπνοές βασικά.

Την προηγούμενη εβδομάδα σου έτυχε μια παρέα εκεί μπροστά…
Ναι. Είχε πολύ καιρό να μου τύχει.

Και το χειρίστηκες σαν ένα εντελώς ξεχωριστό νούμερο. Παρά πολύς κόσμος γέλασε μ’ αυτό, παρά πολύς κόσμος όμως σκεφτόταν «Τους κερατάδες, δεν θα βάλουν γλώσσα μέσα»;
Πάντως, είχε πολύ καιρό να μου τύχει. Το είχα ξεχάσει ότι υπάρχει.

zarasi530Όταν σου τυχαίνει, τι σκέφτεσαι;
Κοίτα… Υπάρχουν διάφοροι τρόποι να το χειριστείς αυτό. Ένας τρόπος είναι να μην δώσεις καθόλου σημασία. Να του αφήσεις χρόνο, να περάσουν μερικά λεπτά. Σαν να μην υπάρχει. Ένας δεύτερος τρόπος είναι να του δώσεις λίγη σημασία, μπας και το χρησιμοποιήσεις. Να φτιάξεις δηλαδή μια ιστορία. Και βέβαια, αν κάποιος το κάνει επίτηδες… Γιατί αν βρέθηκε τυχαία σε μένα… Θα πρέπει να σου πω ότι όταν έτυχε αυτό αναρωτήθηκα «Τι διάολο θέλουν αυτοί οι άνθρωποι εδώ»; Δεν με ενόχλησε αν κάτι έχουν μαζί μου ή ότι θέλουν να μου τη σπάσουν… Εγώ έλεγα πως κάπου αλλού ήθελαν να πάνε αυτοί οι άνθρωποι. Δεν ξέρω γιατί ήταν εδώ. Αισθανόμουν μάλιστα πως στο διάλειμμα θα φύγουν. Πώς κάποιος απ’ την παρέα να τους είπε «Πάμε εκεί, θα περάσουμε γαμώ»… Αλλά οι άλλοι απ’ την παρέα το «γαμώ» μπορεί να το θεωρούν κάτι άλλο. Κάπως μου φάνηκε σαν μπουζούκια όλο αυτό. Υπάρχει βέβαια και μια ακραία περίπτωση… Μου έχει τύχει δυο-τρεις φορές στα είκοσι χρόνια που το κάνω αυτό. Και εκεί μπορείς να του κάνεις κάτι παρά πολύ άσχημο…

Να τους κράξεις δηλαδή;
Όχι, δεν μιλάω για κράξιμο. Κοίτα να δεις τώρα… Εγώ μια τέτοια παρέα μπορώ να τη στείλω στον ψυχίατρο. Όλους τους. Και να κάνουν έξι μήνες να συνέλθουν. Αυτό γιατί γίνεται. Όχι γιατί είμαι ο Σβαρτζενέγκερ και δέρνω τον κόσμο. Αν πάω στο επίπεδο που είμαι, δηλαδή στο επίπεδο του κωμικού που έχει το μικρόφωνο και λέει πράγματα στον κόσμο, που μ’ αυτά γελάει… Αν τους κράζω, δεν θα στείλω κανένα στον ψυχίατρο. Αν όμως κράζω και από κάτω διακόσια πενήντα άτομα γελάνε μ’ αυτό, τότε θα πάνε όλοι στον ψυχίατρο! Θα είναι άρρωστοι μετά, θα έχουν κρίσεις πανικού… Δεν θέλω να το κάνω σε κανένα αυτό. Δεν έχω λόγο κιόλας.

zarasi527Έχεις σπουδάσει ηθοποιός. Έχεις ολοκληρώσει τις σπουδές σου, έχεις κάνει και τα περάσματά σου από τη μικρή οθόνη… από το θέατρο… Έχεις το stand up, που το κάνεις είκοσι χρόνια. Δεν ξέρω μάλιστα αν ήσουν ο πρώτος που το έκανες στην Ελλάδα.
Ήμουν από τους πρώτους, δεν ήμουν μόνος μου. Ήμασταν καμιά δεκαριά… Είχα φτιάξει ένα χώρο στο Γκάζι, που τον έλεγα Comedy Club. Ήταν μάλιστα ένα επιχειρηματικό λάθος, που το πλήρωνα για πέντε χρόνια, αφού επιχειρηματίας δεν είμαι και το έμαθα με αυτό τον τρόπο…

Ο αυτοσχεδιασμός του stand up πώς σε κέρδισε;
Α… από ανάγκη! Για να ξεφύγω… Στο θέατρο δούλευα. Μάλιστα, εκείνη τη χρονιά είχα μία συνεργασία με την υπουργό μας τώρα, την κυρία Κονιόρδου. Η οποία τότε ήταν και δασκάλα μου στη σχολή και πρόεδρος στο ΔΗΠΕΘΕ στο Βόλο. Και πήγα να κάνω μια δουλειά μαζί της, μια δουλειά για την οποία με παρακάλαγε να πάω. Εγώ παράτησα την Αθήνα κι ένα σήριαλ που είχα, για να πάω να δουλέψω με τη δασκάλα μου… Ήταν ό,τι χειρότερο έχω ζήσει στη ζωή μου. Πέρασα παρά πολύ άσχημα, πέρασα πέντε μήνες φρίκης… Όταν τελείωσε αυτή η δουλειά, κλειδώθηκα δυο μήνες στο σπίτι και δεν έβγαινα καθόλου. Έβγαινα μόνο το πρωί, να πάρω μία τυρόπιτα και την «Ώρα για σπορ». (γέλια) Ήταν η μοναδική επανασύνδεσή μου με την πραγματικότητα. Μόλις ξεπέρασα αυτό το ψυχομπούκωμα, αποφάσισα ότι δεν ήθελα να ξαναδουλέψω στο θέατρο. Για πέντε χρόνια δεν πήγαινα καν στο θέατρο. Ούτε για να δω. Γύρναγα το κεφάλι απ’ την άλλη. Τρομερή άρνηση… Κάπου εκεί άρχισα να γράφω κείμενα – έγραφα έτσι κι αλλιώς – και μια μέρα διάβασα για μία οντισιόν για stand up και πήγα.
 
zarasi523
Το stand up έχει ένα χαρακτήρα μοναχικό. Μόνος σου γράφεις τα κείμενα, μόνος σου τα προβάρεις, μόνος σου τα παίζεις στη σκηνή… Σ’ ενοχλεί καθόλου αυτό;
Δεν μ’ ενοχλεί, όχι. Μ’ αρέσει κιόλας… Εντάξει, είμαι κι εγώ μοναχικός τύπος…

Είναι προέκταση του εαυτού σου το stand up τώρα πια;
Κατά μία έννοια ναι, γιατί από μικρό παιδί δεν ήθελα να κάνω τίποτα άλλο… Ήθελα να μιλάω και να μ’ ακούνε. Έχω ρωτήσει τη μητέρα μου και μου είπε πως αυτή τη δήλωση την έχω κάνει από τριών ετών. Μίλησα πολύ μικρός, από επτά μηνών και δεν το βούλωνα! Όταν μαζεύονταν οι μεγάλοι, μου έλεγαν ότι «Εσύ θα γίνεις δάσκαλος, δικηγόρος»… Ξέρεις, αυτά που λένε στα παιδάκια. Κι εγώ έλεγα «Θέλω να μιλάω και να μ’ ακούνε». Η μητέρα μου λέει πως το έχω πει πολλές φορές.

Θέατρο θα ξανακάνεις;
Σίγουρα! Με το θέατρο έχουμε κοινά μεταξύ μας… Δεν μπορώ να ανακοινώσω κάτι τώρα, αλλά σίγουρα θα ξανακάνω. Τα τελευταία τρία χρόνια είχα προτάσεις, η μία μάλιστα μου άρεσε πολύ, αλλά δεν μπόρεσα να τη συνδυάσω με αυτά που έκανα.
 
zarasi541
Όταν έκανες τηλεόραση διασκέδαζες; Με το Wipe Out κι όλα αυτά;
Διασκέδαζα όταν έγραφα τα κείμενα, όχι στην παρουσίαση. Βασανίστηκα στην παρουσίαση. Μου έδωσαν ένα σωρό λεφτά, αλλιώς δεν θα την έκανα. Βασανίστηκα γιατί δεν μου πάει το green box… Δηλαδή μ’ έβλεπα παρά πολύ άσχημο. (γέλια) Αφού είδα δυο-τρεις εκπομπές και μετά δεν ξαναείδα. Αλλά διασκέδασα παρά πολύ – πολύ όμως, κατουριόμουνα απ’ τα γέλια – όταν έγραφα τα κείμενα στο σπίτι. Αυτά που λέγαμε με το συγχωρεμένο το Μήτσο (σ.σ. Δημήτρης Μενούνος), που όλοι νομίζανε ότι ήταν αυτοσχεδιασμός και τα λέγαμε εκείνη την ώρα, είναι ψέμα. Ήταν όλα κείμενα! ΟΛΑ! Εγώ λοιπόν, όταν καθόμουν σπίτι και τα ‘βλεπα όλα αυτά, γέλαγα παρά πολύ. Όταν μάλιστα έγραφα κι έβλεπα πως ο τάδε παίχτης δεν μου έβγαινε, έπαιρνα τηλέφωνο και έλεγα «Παιδιά, τον τάδε παίχτη βάλτε τον από πρώτο τελευταίο και τον άλλο από τελευταίο τρίτο» και διάφορα τέτοια, γιατί έγραφα στην ουσία σενάρια.

Προβάρατε πριν τα πείτε όλα αυτά;
Από κάποια στιγμή και μετά όχι. Γιατί είχαμε συνεννοηθεί. Γιατί κι ο Μήτσος το είχε πιάσει, ήξερε που το πάω. Το Μήτσο τον ήξερα απ’ το Τέχνης, είχε μεγάλη εμπειρία από σπικάζ, καρτούν και τέτοια. Αυτό θέλει τεχνική, θέλει καιρό. Ο Μήτσος το είχε εύκολο, οπότε μετά τα πρώτα επεισόδια, όλο αυτό έγινε «αυτόματο».
 
zarasi528
Στα νέα παιδιά που κάνουν stand up… Αν έλθουν και σε ρωτήσουν, ποια είναι η «συμβουλή» που δίνεις;
Ένα πράγμα τους λέω και μάλιστα ο Γιάννης (σ.σ. Γιάννης Μπιλίρης), μαθητής του Χριστόφορου, ο οποίος μάλιστα ανοίγει για το Ζαραλίκο) το κοροϊδεύει σε ένα κείμενό του. Τους λέω ότι ΔΕΝ γράφω αστεία. Ποτέ δεν έγραψα αστεία. Φτιάχνω ένα περιβάλλον και τα αστεία έρχονται και με βρίσκουν. Ο stand-up κωμικός είναι ο μεγαλύτερος γαμάω του πλανήτη! Είναι ο πιο μάγκας απ’ όλους! Κάνει κείμενο αυτό που όλοι έχουν μπροστά στα μάτια τους, αλλά κανείς δεν το παρατηρεί. Χωρίς λοιπόν να κάνει τίποτα, με το να είναι μόνο πολύ παρατηρητικός, «κλέβει» τις ζωές των άλλων και οι άλλοι πληρώνουν εισιτήριο για να δουν κάτι που δεν μπορούν να δουν μόνοι τους. Η επαγγελματική συμβουλή που δίνω είναι «Μην βλέπετε στο youtube ή οπουδήποτε αλλού, άλλους κωμικούς, είτε Έλληνες είτε ξένους, αν δεν έχετε φανταστεί πώς θέλετε να είστε πάνω στη σκηνή». Πρώτα θα φανταστείτε τον εαυτό σας και πώς θέλετε να τα λέτε και πώς θέλετε να σας βλέπουν οι άλλοι και μετά δείτε ό,τι γουστάρετε. Δείτε τους άλλους! Τα καλύτερα συγχαρητήρια που έχω πάρει ποτέ στη ζωή μου, ήταν ή στη δεύτερη ή στην τρίτη παράσταση που έχω κάνει. Ήλθε ένας τύπος… Ψηλός, με μούσια, αγριεμένος… Και μου λέει «Θέλω να σου πω κάτι εσένα»… Και λέω «Ωχ, θα μας την πέσει». Και μου λέει «Ρε φίλε, στα πρώτα δύο λεπτά είπα ‘Αυτός κάνει τον Πανούση’. Μετά… Θα σου πω κάτι… Είσαι πολύ γαμάτος, δεν μου θύμησες τίποτα». Μου έδωσε πολύ θάρρος όλο αυτό. Γιατί όντως κανένας δεν πρέπει να θυμίζει κάποιον άλλο. Ο στόχος είναι ένας. Όταν μιλάμε θα πρέπει οι άλλοι να κρέμονται απ’ τα χείλη μας. Το σημαντικό είναι να σε προσέχουν.

Σαν ηθοποιό, τι σου αρέσει περισσότερο στη δουλειά και τι σε απωθεί περισσότερο στη δουλειά;
Μου αρέσουν οι μεγάλοι χώροι! (γελάει) Μου αρέσει να παίζω σε χώρους που να παίρνουν τριακόσια και πάνω άτομα και να είναι γεμάτοι. Με απωθούν οι κακοί χώροι… Δυστυχώς, πολύ συχνά αναγκάζομαι να παίξω, γιατί δεν υπάρχουν πολλοί άλλοι… Τα τελευταία χρόνια αυτό γίνεται όλο και λιγότερο. Φέτος, για παράδειγμα, εμφανίστηκα μόνο σε ένα χώρο, στον οποίο δεν θα έπρεπε να παίξω. Δεν ήταν άσχημος χώρος, δεν μύριζε η τουαλέτα… Απλά, το stand up είναι κάτι στο οποίο έρχεται ο άλλος για να γελάσει, αλλά, κυρίως, έρχεται για να ακούσει. Το γέλιο βγαίνει από το «αποτέλεσμα». Όλο το χτίζεις αυτό.

Κώστας Κούλης
Φωτογραφίες: ΕΜΑΝΟΝ
 
zarasi529

Συνεντεύξεις