Θεατρικές Παραστάσεις
Noizy Banner2 Noizy Banner

Ανταπόκριση υπέροχης παράστασης: Jesus Christ Superstar

 
   Jesus Christ Superstar, μία από τις μεγαλύτερες ροκ όπερες… Συγκλονίζει με το πόσο επίκαιρη μπορεί να είναι η ιστορία του Χριστού, σε οποιοδήποτε χώρο και χρόνο την τοποθετήσεις. Στην παράσταση της Θέμιδος Μαρσέλλου τον βλέπουμε να δρα στα Εξάρχεια του 2018. Μπροστά στα μάτια μας ξεδιπλώνονται τα γεγονότα της τελευταίας εβδομάδας του πάνω στη γη, με μία μικρή διαφορά σε σχέση με όσα ξέραμε μέχρι τώρα. Ο Ιούδας αντιλαμβάνεται πως πλέον ο Ιησούς έχει ξεφύγει από το σκοπό του και έχει γίνει ένας superstar, με οπαδούς να τον ακολουθούν και να ικετεύουν για ένα θαύμα.
 
   Μέσα από το καταπληκτικό κείμενο του Tim Rice βλέπουμε τον Ιησού ως έναν επαναστάτη που κινείται ενάντια στην εξουσία, με το λαό να είναι στο πλευρό του. Σύντομα όμως ο λαός θα τον εγκαταλείψει και θα απαιτήσει τη σταύρωσή του. Ακριβώς όπως θα συνέβαινε με κάθε μεγάλη ηγετική φιγούρα, όπου κι αν κοιτάξουμε στην ιστορία του κόσμου. Αν κοιτάξουμε λοιπόν πίσω από τα ονόματα θα καταλάβουμε πως όταν ο Webber και ο Rice έγραφαν αυτή τη ροκ όπερα σχεδόν 50 χρόνια πριν, το θέμα τους δεν ήταν η ιστορία του Χριστού, αλλά η ιστορία ενός ηγέτη, κάποιου κινήματος, που κάποια στιγμή στην ιστορία προσπάθησε να πάει κόντρα στην εξουσία αλλά προδόθηκε από τους ίδιους τους υποστηρικτές του.
 
jcss222
   Ο Αιμιλιανός Σταματάκης ενσαρκώνει το Χριστό με μεγάλη επιτυχία. Περνάει από όλες τις φάσεις που του υπαγορεύει το κείμενο, ξεκινώντας με μεγάλη αυτοπεποίθηση πως μπορεί να καταφέρει τα πάντα και φτάνοντας προς τη σταύρωση τον βλέπουμε να αμφισβητεί τον εαυτό του, να απελπίζεται με το πλήθος των ανθρώπων που ζητούν τη βοήθειά του και να εξοργίζεται με όλους τους πωλητές που βρίσκονται έξω από το ναό του Σολομώντα. Δίπλα του έχει τον Ησαΐα Ματιάμπα στο ρόλο του Ιούδα, να προσπαθεί να το συνετίσει και να τον κάνει να καταλάβει ότι χάνει την ουσία, το λόγο που έχει έρθει στη Γη. Καταπληκτικός στη σκηνή της αυτοκτονίας, παρόλο που ξέρεις τι πρόκειται να ακολουθήσει, σοκάρεσαι βλέποντας τις ενοχές που ένιωσε μόλις κατάλαβε τι συνέβη όταν πρόδωσε το Χριστό. Απίστευτος ο Νίκος Μουτσινάς στο ρόλο του Ηρώδη ως παρουσιαστής ενός σόου, μας παρουσίασε αυτό που κάνει στη ζωή του και το κάνει πολύ καλά.

   Φεύγοντας από την παράσταση έχει κανείς ανάμεικτα συναισθήματα. Έχεις γελάσει, έχεις ανατριχιάσει, έχεις συγκλονιστεί. Η μαγευτική μουσική, που ακούγοντάς τη σου βγάζει κάτι οικείο, σε συνδυασμό με την εξαιρετική σκηνοθεσία, δημιουργούν μία ατμόσφαιρα που νομίζεις ότι αυτό που βλέπεις είναι κάτι που συμβαίνει στον πραγματικό κόσμο. Κι αυτό επιτυγχάνεται στο έπακρο στη σκηνή που μαστιγώνεται ο Χριστός πριν τον ανεβάσουν στο σταυρό. Με κάθε μαστίγωμα βλέπουμε στο βάθος να εναλλάσσονται γνωστές φωτογραφίες από τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο μέχρι τον πόλεμο στη Συρία. Εικόνες που φέρνουν τρόμο στο πρόσωπο κάθε θεατή. Όλα όσα ήρθε να διορθώσει ο Χριστός και τα βλέπει να περνάνε μπροστά στα μάτια του καθώς πλησιάζει η ώρα του θανάτου του. Ας μην μένουμε λοιπόν στην ιστορία που ξέρουμε και καταλαβαίνουμε με μία πρώτη ματιά κι ας κοιτάξουμε για μικρές λεπτομέρειες που προδίδουν ό,τι χρειαζόμαστε και πάντα θα χρειαζόμαστε ένα Μεσσία να έρθει να μας σώσει. Ή μήπως για αλλαγή να σώζαμε μόνοι μας τον κόσμο;

   Jesus Christ Superstar, μία παράσταση που όλοι πρέπει να δούμε, όχι μόνο γιατί είναι άψογη σε όλα της τα σημεία αλλά και για να σκεφτούμε λίγο παραπάνω, τι πραγματικά έχει να μας διδάξει η σταύρωση του Χριστού.
 
Σοφία Κοτσαλάρα
 
jcss224
 
   Όταν ο Καζαντζάκης απέδιδε στον Ιούδα (στο βιβλίο «Ο τελευταίος πειρασμός») το ρόλο που του έπρεπε και όχι εκείνον που του φορτώθηκε, δεν είχε ιδέα ότι θα ερχόταν το ’70 ο Tim Rice και θα πατούσε πάνω στα ίδια μοτίβα για να γράψει ένα λιμπρέτο. Οι τελευταίες μέρες και ώρες του Ιησού, το Θείο Πάθος όπως δεν το είχε αντιληφθεί ποτέ πρότερος καλλιτέχνης, με τη φωτεινή εξαίρεση του μεγαλύτερου Έλληνα συγγραφέα όλων των εποχών, μετουσιώθηκαν σε λέξεις και μελωδίες, σε τραγούδια και μουσικές, με τη μεσολάβηση και τον οίστρο, την τελειομανία και την έμπνευση του Rice και του Λόρδου Andrew Lloyd Weber, ο οποίος δημιούργησε μια από τις μεγαλύτερες Ροκ όπερες όλων των εποχών…

   Όταν διάβασα το δελτίο τύπου, σκέφτηκα αυτόματα να τσεκάρω ονόματα και θέσεις. Η Θέμις Μαρσέλλου μας είχε ξετρελάνει όλους με την «Οικογένεια Άνταμς», όπως και με το “Mamma Mia” φυσικά. Τέλειες παραστάσεις, με το μουσικό στοιχείο να αποδίδεται έξοχα από ορχήστρα και ερμηνευτές, με απόλυτο σεβασμό στο αρχικό στήσιμό τους, με πολύ όρεξη και τρομερή δουλειά. Αυτή τη φορά η πρόκληση έχει να κάνει με ένα έργο που δεν έχει διαλόγους. Το «Ιησούς Χριστός Υπέρλαμπρο Άστρο» είναι τραγούδι και μόνο τραγούδι και αυτό ισχύει από την αρχή μέχρι το τέλος. Είδα λοιπόν πως τα αστέρια της ομάδας της Θέμιδος είναι κανονικά στις θέσεις τους (αγάπη μου, ομάδα που κερδίζει ΔΕΝ αλλάζει, νεσπά; ), κατά συνέπεια δεν τίθεται καν θέμα για το αν θα πάει καλά το όλο εγχείρημα. Άλλο ζήτημα βέβαια το ότι κανείς δεν μας προετοίμαζε για αυτό που είδαμε στο Ακροπόλ.
 
jcss223
   Εισαγωγή με το θίασο (μιλάμε για ΠΟΛΥ κόσμο) επί σκηνής να εμπλέκεται σε κάτι που θα μπορούσε να αφορά διαδήλωση, διαμαρτυρία, κάτι άλλο… Οι αστυνομικοί από τη μία μεριά… οι «άλλοι» από την άλλη… Καμία υπόδειξη για το ποιος είναι ο καλός και ποιος ο κακός. Όλα είναι αυτά που είναι και τίποτα περισσότερο. Ίσως θα πρέπει όλοι να εστιάσουμε στο παιδάκι στην κορυφή των σκαλοπατιών. Κρατήστε για λίγο αυτή την εικόνα, θα σας χρησιμεύσει στο φινάλε. Στο καπάκι το πρώτο λογύδριο του Ησαΐα Ματιάμπα, που ενεργοποιεί τη σκέψη μου. «Αυτοί θα τα διαλύσουν όλα εδώ απόψε»… Απλά πράγματα. Κι όσο αυτόματα το σκέφτηκα, τόσο αυτόματα έγινε πραγματικότητα.

   Εκπληκτική παράσταση! Επειδή προετοιμάζω το έδαφος για τη χρήση πολλών, πολλών όμως, πολυσύλλαβων κολακευτικών λέξεων για τους συντελεστές, όσοι από σας ήδη ξεκινήσατε τη γκρίνια, να σας πω ότι πολύ ευχαρίστως σας περιμένω να έλθετε μια βόλτα κατά δώθε, να πάμε να δούμε μαζί την παράσταση. Και όταν με πάρετε τηλέφωνο για να με ρωτήσετε πότε θα ξαναπάμε και πότε θα ξαναματαπάμε, τότε πλέον θα βγω να σας ευχαριστήσω δημόσια που μου δίνετε σημασία. 
 
jcss225
   Ο Αιμιλιανός Σταματάκης αστράφτει ως Ιησούς. Είναι φωνάρα, είναι γλυκύς και ήπιος, είναι σκέτος σαματάς όταν χρειαστεί και μας έκανε να τον αγαπήσουμε άμεσα. Βγαίνει πολύ ψηλά, ουρλιάζει υπέροχα και βγάζει άπειρο λυρισμό. Με χαρά μου έμαθα ότι δηλώνει οπαδός του «Οίκου των Ατρειδών». Αμ, αυτά τα λένε πρώτα, παλικάρι μου! Ο Ματιάμπα, στο ρόλο του Ιούδα, είναι απολαυστικός. Πήρε το ρόλο, τον έδεσε σταυρόκομπο (δύο φορές) και στη συνέχεια του επιτέθηκε μετωπικά. Έβγαλε γρέζι για δυο ντουζίνες αιώνες, γέλασε και έκλαψε, χτύπησε και χτυπήθηκε. Μας ξετρέλανε! Τον παρακολουθούσα να βγάζει λύσσα στη σκηνή, να υπερβάλει με τέλειο τρόπο, να κάνει τον κόσμο να τον προσέχει κάθε νανοσεκόντ της εμφάνισής του. Πανέξυπνη σε σύλληψη η σκηνή της αυτοκτονίας του, δεν ξέρω πώς προέκυψε αλλά είναι όμορφα διαφορετική.

   Η Ήβη Αδάμου τραγούδησε καταπληκτικά, ήταν μία άψογη Μαγδαληνή. Είμαι σίγουρος ότι όλα τα παιδιά έχουν πλέον κάνει κτήμα τους τα τραγούδια και κάθε παράσταση θα είναι απλά πιστοποίηση των παραπάνω. Ο Βασίλης Αξιώτης στο ρόλο του Πιλάτου ήταν εντυπωσιακός, με την τεράστια φωνή του να δονεί τη σκηνή και τη στολάρα να παραπέμπει στο remake της ταινίας του 2000 αλλά και στο Metal God! Όσο για το Νίκο Μουτσινά… ο Ηρώδης δεν ήταν ποτέ πιο φαντασμαγορικός! Τον έλιωσε το ρόλο, τον έκανε ό,τι ήθελε, με το θίασο να καλύπτει το τραγούδι με το μανδύα τηλεοπτικού show.
 
jcss226
   Κάθε μέλος του θιάσου, όλα τα αγόρια και τα κορίτσια που βρέθηκαν πάνω στη σκηνή, μας βεβαίωσαν για δύο πράγματα. Ότι διαθέτουν απίστευτες φωνές και ότι τις χρησιμοποιούν στο εκατό τα εκατό! Πολλές φορές ένιωσα εκστασιασμένος από τα ομαδικά φωνητικά. Τρελή αρμονία… Για να μπορέσουν όμως να αποδώσουν όπως πρέπει αυτά τα παιδιά, χρειάζονται πίσω τους κάποια άλλα. Αυτά που παίζουν τα τραγούδια. Κι εδώ, κυρίες και κύριοι, φτάνουμε στο ζήτημα της ορχήστρας… Εντάξει, το γνώριζα ότι οι μουσικοί που συμμετέχουν είναι αστέρια όλοι τους, εδώ όμως μιλάμε για άλλο πράγμα. Μαζί μου καθόταν φίλος, φοβερός μουσικός και μεγάλος οπαδός της εν λόγω Ροκ όπερας. Κάποια στιγμή μου κάνει «Δεν είναι ζωντανά παιγμένη η μουσική, έτσι»; Μετά την πρώτη απάντησή μου και αφού μάζεψε το σαγόνι του από το πάτωμα, με πήρε παραμάζωμα, με το που τελείωσε το έργο και άρχισε να φεύγει ο κόσμος, για να πάμε κοντά στη σκηνή και να βεβαιωθεί ότι υπήρχαν άνθρωποι στο χώρο της ορχήστρας. Είναι αδιανόητο, φίλοι μου. Οι άνθρωποι που παίζουν μουσική σε αυτή την παράσταση θα μπορούσαν άνετα να παίζουν παντού, από τους RUSH μέχρι τη συμφωνική της Βιέννης! Δεν μπορεί να περιγραφεί αυτό το ηχητικό μεγαλείο. Ακούστηκαν δίσκος, έπαιξαν σαν να μην υπάρχει αύριο και θα είναι εκεί, να το αποδεικνύουν πέντε μέρες τη βδομάδα. Διαγαλαξιακή και η χορογραφία, η οποία έβγαλε πολύ άνετα ένα μοναδικό συναίσθημα οπτικοακουστικής πλήρωσης. Η ίδια η έμπνευση σε κινήσεις.
 
jcss227
   Το μόνο που με απασχολεί είναι το πότε θα ξαναδώ το έργο. Τίποτε άλλο… Εκτός από… Ναι, να το πω κι αυτό. Στην παράσταση συμμετέχει και ο αγαπημένος φίλος Αντώνης Βλάχος, ένας υπέροχος τραγουδιστής και μουσικός γενικά. Η ερμηνεία του ακολούθησε την πορεία των μουσικών συνοδοιπόρων του και με γέμισε συγκίνηση. Πολλά μπράβο και πολλές ευχές για τούτο δω το υπέρλαμπρο άστρο! Να πάτε να δείτε την παράσταση και αφού μπιζάρετε δύο και τρεις και τέσσερις φορές στην τελική υπόκλιση, να θυμηθείτε και τον κοντό γυαλάκια που σας έβαλε το σπόρο να το σκεφθείτε. Όσο για κείνους που μαθαίνοντας για το έργο, άρχισαν να ξεσκονίζουν τις ορθόδοξες στολές τους και τις κουφιοκεφαλάδικες απόψεις τους… Παιδιά, είναι μια υπέροχη παράσταση. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Το μόνο που της αρμόζει είναι να την παρακολουθήσετε. Όλα τα υπόλοιπα είναι μιζέριες. Και – πιστέψτε με – έχουμε βαρεθεί πλέον τις μιζέριες. Καλή και πολλή επιτυχία στο έργο!

Κώστας Κούλης
 
Οι φωτογραφίες ανήκουν στην Αγγελική Κοκκοβέ.
 
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:
Σκηνοθεσία – απόδοση: Θέμις Μαρσέλλου
Μουσική διεύθυνση - Διδασκαλία ορχήστρας: Ηλίας Καλούδης
Φωνητική διδασκαλία: Δημήτρης Μπουζάνης
Χορογραφία: Άννα Αθανασιάδη
Σκηνικά: Μαίρη Τσαγκάρη
Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος
Κοστούμια: Παναγιώτα Κοκκορού
Σχεδιασμός video: Κάρολος Πορφύρης
 
Πρωταγωνιστούν:
Ιησούς: Αιμιλιανός Σταματάκης
Iούδας: Ησαίας Ματιάμπα
Mαρία Μαγδαλην: Ήβη Αδάμου και η Αντιγόνη Ψυχράμη για συγκεκριμένες παραστάσεις
και ο Νίκος Μουτσινάς στο ρόλο του Ηρώδη
Πιλάτος: Βασίλης Αξιώτης, Kαιάφας: Γιώργος Ζαχαρόπουλος, Aννας: Στέλιος Κέλλερης, Σίμων Ζηλωτής: Κωνσταντίνος Φραντζής, Πέτρος: Μάριος Πετκίδης, στους άλλους ρόλους οι Γιώργος Γιαννίμπας, Απόστολος Κίτσος, Γιάννης Ζαράγκαλης, Αντώνης Βλάχος, Σταύρος Μπέκας, Χάρης Μωσαϊδης, Αιμίλιος Μωσαϊδης, Πέτρος Ιωάννου, Ραφαήλ Κριτούλης, Βαγγέλης Κρανιώτης, Φαίδων Φαρίντ, Μαρία Κοσμάτου, Νία Μπαλάφα, Κατερίνα Κτίστη, Ιωάννα Χυτήρη, Αγγέλα Σιδηροπούλου, Έλενα Στρατηγοπούλου, Αλεξάνδρα Καρακατσάνη
 
Οργάνωση Παραγωγής: Ντόρα Βαλσαμάκη
Επικοινωνία – Δημόσιες Σχέσεις: Μαρκέλλα Καζαμία
 
Χώρος: Θέατρο ΑΚΡΟΠΟΛ
Ιπποκράτους 9-11
(Σταθμός Μετρό Πανεπιστήμιο)
Πρεμιέρα: Πέμπτη 8 Φεβρουαρίου
Ημέρες και ώρες παραστάσεων:
Τετάρτη 18:30, Πέμπτη 20.00, Παρασκευή 21:00, Σάββατο 18.00 και 21:00,
Κυριακή 17:30
Διάρκεια: 140’
 
Εισιτήρια: Τιμές ανά ζώνη: 15 ευρώ, 20 ευρώ, 25 ευρώ, 30 ευρώ, 40 ευρώ
Κρατήσεις: 2103648303 (ώρες ταμείου: 10.00-22.00, εκτός Δευτέρας 10:00-14:00)
Παραγωγή: ΘΕΑΜΑ ΑΚΡΟΠΟΛ
Ιπποκράτους 9-11 Αθήνα – 210 36 48 303
 

Θεατρικές Παραστάσεις