Mindfield

Indominatable Ιgnorance

  mindfielddourtmes1 Ή ελληνιστί ακατανίκητη άγνοια... Με υποσημείωση "έχοντας τα γεγονότα και ΑΓΝΟΩΝΤΑΣ τα με κάθε κόστος". Σε προηγούμενο άρθρο, είχα αναφέρει πως έχει αποδειχθεί ότι ο διάλογος μεταξύ των ανθρώπων δεν εξελίχθηκε για να μεταδίδεται η γνώση, ούτε για ανταλλαγή πληροφοριών. Είναι καθαρά ένα μέσο επιβολής μας στους υπόλοιπους. Επίσης ανέφερα ότι ένας από τους βασικότερους λόγους για τον οποίον συμβαίνει κάτι τέτοιο, είναι κατά την ταπεινή μου άποψη, ο εγωισμός του καθενός. Πως όμως φτάνει κάποιος από τον εγωισμό στην άγνοια; είναι συνειδητή αυτή η άγνοια ή φτάνουμε εκεί χωρίς να το καταλάβουμε;

   Από που να το πρωτοπιάσεις τώρα το θέμα...; η άγνοια είναι ευτυχία λένε. γιατί όμως; μήπως δεν θέλει να ζοριστεί κανείς πλέον και να σκεφτεί, ή μήπως η αλήθεια πονάει υπερβολικά;

   Είτε το θέμα πάνω στο οποίο έχουμε, ή θέλουμε να έχουμε πλήρη άγνοια, έχει να κάνει με την πολιτική, τη θρησκεία, το ποδόσφαιρο, και άλλα δεινά που μαστίζουν την ανθρωπότητα ανα τους αιώνες, η τάση είναι ίδια : προάσπιση "μέχρις εσχάτων" της εκάστοτε "Ιδέας". Για πολλούς, το κόμμα τους είναι μια ιδέα, η ομαδάρα, η πίστη, η φυλή κλπ. Τέτοια τραγελαφικά παραδείγματα συναντάμε καθημερινά. Τώρα που είπα ομαδάρα, δεν καταλαβαίνω γιατί ο άνθρωπος θέλει και πρέπει σώνει και καλά να ανήκει σε κάποια ομάδα. Δεν λέω σε καμία περίπτωση να είναι κανείς αντικοινωνικός και παρίας, αλλά να προσαρμόζεται μόνο και μόνο για να νιώσει μέλος μιας ομάδα, ή αποδεκτός ή όπως θέλετε πείτε το, το βρίσκω λυπηρό. Δείχνει παντελή έλλειψη προσωπικότητας και χαρακτήρα, μιας και στον όχλο μέσα η προσωπικότητα χάνεται. Και χάνεται γιατί δεν συμφέρει τον όχλο να υπάρχουν στιβαρές προσωπικότητες, που να ξεχωρίζουν, ο όχλος σε θέλει κάτω χαμηλά, μαζί με τους άλλους. Με τις υπόλοιπες "αλεπούδες" που τα βλέπουν όλα κρεμαστάρια και δυστυχώς μάθαμε πλέον να συμβιβαζόμαστε και να αφηνόμαστε στις "ένοχες απολαύσεις" τους. Δεν χρειάζεται να μεριμνήσεις εσύ, το 'χουν κάνει οι άλλοι για σένα, απλά ακολουθείς. Ένα ακόμα "βάρος" φεύγει από πάνω σου, όπως και αυτό της ευθύνης : μπορείς πάντα να κατηγορήσεις τους άλλους. Κυριολεκτικά, "λύνονται" τα χέρια σου!

   Ακόμα πιο αστείο είναι το πώς νομίζει ο καθένας ότι αποκτώντας εν μια νυκτί πίστη σε μια Ιδέα, γίνεται αυτομάτως ξεχωριστός. Νιώθει σαν να αφυπνίστηκε ξαφνικά από την άγνοια και τον σκοταδισμό στον οποίο ζούμε οι υπόλοιποι δυστυχείς και ξαφνικά εξυψώνεται στα μάτια μας. Σαν να βγήκε από το Matrix, ένα πράμα... Αυτό που δεν ξέρει βέβαια, είναι ότι το μόνο που καταφέρνει κανείς έτσι, είναι να βγαίνει από τον έναν όχλο και να προσκολλάται στον άλλο. Οι συνθήκες είναι ίδιες, το επίπεδο το ίδιο χαμηλό και οι άνθρωποι το ίδιο φανατισμένοι. Αλλάζει λιγάκι η θεώρηση των πραγμάτων, ας πούμε το χρώμα της φανέλας.

   Αρκετά όμως με την περιγραφή. Το ζητούμενο είναι το γιατί. Θα ήταν πολύ εύκολο να κατηγορήσουμε την κοινωνία για τέτοιες συμπεριφορές που οδηγούν στην άγνοια, ή αν είμαστε και λιγάκι συνομωσιολόγοι θα μπορούσαμε να πούμε ότι τα μεγάλα συμφέροντα κρύβονται πίσω απ'όλα για να μας ελέγχουν καλύτερα. Όχι ότι κάτι τέτοιο δεν θα ίσχυε, απλά που είμαστε εμείς σε όλο αυτό; είναι λογικό να δέχεται η ζωή και η προσωπικότητα σου τέτοια πίεση κι εσύ να μένεις αμέτοχος;

   mindfielddourtmes3Κι όμως γίνεται, γιατί λίγοι είναι δυνατοί χαρακτήρες. Ποιός θα ήθελε να είναι το παιδάκι στο σχολείο που οι υπόλοιποι περιθωριοποίησαν επειδή θεωρούσε ότι είναι άσκοπο να μαζεύεις "χαρτάκια" από ομάδες ποδοσφαίρου; ή αργότερα αν δεν ακολουθείς τους υπόλοιπους σε κλαμπ και λοιπές παρόμοιες εξόδους. Γενικά αν δεν ακολουθείς τον συνήθη τρόπο ζωής τέλος πάντων. Είναι ο φόβος της περιθωριοποίησης λοιπόν. Πόσο μάλλον όταν έχουν μάθει όλοι να κατακρίνουν το διαφορετικό, όταν βάζουν ταμπέλες κι όταν το αντιμετωπίζουν σαν απειλή. Απειλή ότι ίσως οι ίδιοι έπεσαν θύματα της "προπαγάνδας" τους, απειλή ότι ίσως πρέπει να αναθεωρήσουν, και ωιμέ, πόσο θα έπεφταν στα μάτια των συν ιδεατών τους αν ξαφνικά "αλλαξοπιστούσαν".

   "Ε και τι να κάνουμε δηλαδή; να γίνουμε όλοι φρικιά;" Είναι τόσο ισχυρή η προπαγάνδα, που αμέσως σε φέρνει σε ένα και μόνο δίλημμα : ή όπως όλοι, ή φρικιό! Πραγματικά είναι τραγικό το πως φτάσαμε ως εδώ. Πετάξαμε τον πολιτισμό, φορέσαμε το προσωπείο του δήθεν ώριμου και κατασταλαγμένου, αφήσαμε την κριτική σκέψη και μάθαμε μόνο να κρίνουμε στα τυφλά και να κατηγοριοποιούμε. Δημιουργήσαμε "εχθρούς" μόνο και μόνο για να δικαιολογήσουμε την ύπαρξη των υποτιθέμενων πιστεύω μας. Θυμίζει λίγο το μυθιστόρημα 1984 του George Orwell η όλη φάση...

   Φόβος και πάλι φόβος... αυτό το εργαλείο φαίνεται πως λειτουργεί και δυστυχώς στα χέρια των άχρηστων, των ανίκανων. Είναι τελικά συνειδητή επιλογή η άγνοια, μέχρι που γίνεται συνήθεια. Κι έρχεται μια μέρα και τρως ένα τόσο γερό χαστούκι που αλλάζει όλο σου το είναι, και όλη η αντίληψη, και κοιτάς πίσω και συνειδητοποιείς το λάθος. Άλλες φορές είναι αργά, άλλες φορές είναι αφορμή να ξανακάνεις ένα ξεκίνημα, αυτή τη φορά ως ο εαυτός σου. Οι συν ιδεάτες όμως πλέον σε αντιμετωπίζουν σαν τον απόκληρο τους, έναν παρία, μιας κι έχεις προδώσει τα "ιδανικά" τους.

   Κι αυτή είναι η πραγματική αφύπνιση, να συνειδητοποιείς ότι μπορείς να είσαι ο εαυτός σου με άποψη, ξεχωριστός, όπως αρμόζει στον καθένα, χωρίς να εθελοτυφλείς στα γεγονότα, αλλά να δέχεσαι και να φιλτράρεις τα πάντα.

   Ένας συνονόματος λέει σε ένα τραγούδι του "Η άγνοια είναι ευτυχία, καμάρι μου που δυστύχησα.." Πόσο ευτυχισμένος νιώθω με αυτή τη δυστυχία δε λέγεται ...

Αλέξανδρος Δουρτμές

Υ.Γ.1 Κάποιο άτομο που ξέρω καλά, ξέρει από ταμπέλες, γι αυτό και τις έβγαλε από τη ζωή του.
Υ.Γ.2 Ραψωδός Φιλόλογος - Τρίλιζα

Mindfield