Ταινίες

The Cabin In The Woods

cabin-in-the-woods-poster

To μικρό σπίτι στο δάσος
Πρωταγωνιστούν:  Kristen Connolly, Chris Hemsworth and Anna Hutchison
Σκηνοθεσία: Drew Goddard
Διάρκεια: 95 λεπτά

   imagesΥπάρχει άραγε ταινία που να λατρεύουν οι κριτικοί και να μισεί το κοινό; Που να εμποδίζει το θεατή να διαλέξει ανάμεσα στο χαρακτηρισμό της ως «αριστούργημα» ή «λευκόχρυσο βατόμουρο της χρονιάς»; Υπάρχει, διχάζει και κλέβει την προσοχή με το «έτσι θέλω».

   Ο λόγος για την ταινία «To μικρό σπίτι στο δάσος» - ελληνικός τίτλος που σε εισάγει σε περιβάλλον μυστήριου παραμυθιού / «The Cabin in the Woods» - αγγλικός τίτλος που φωνάζει για θριλερικό περιεχόμενο (βλέπε τις λέξεις cabin και woods).

the-cabin-in-the-woods-final-scare-la-4-2-12   Η αλήθεια είναι ότι ήμουν προετοιμασμένη ψυχολογικά για μια καλή ταινία τρόμου. Έτσι με είχε προϊδεάσει το επιτυχώς καμουφλαρισμένο trailer. Κατά την εξέλιξη του έργου, είχα ήδη μαζέψει πολλές αφορμές για να αναρωτηθώ «ποιος μου κάνει πλάκα;». Η σκοπιμότητα της συγκεκριμένης κινηματογραφικής παραγωγής ήταν αυτή ακριβώς όμως. Να «κάνει πλάκα». Με χιούμορ μπλακ, πιο μπλακ και από το υποχθόνιο σκότος, καυτηριάζει κάθε θρίλερ που έχει κυκλοφορήσει, κάθε σκηνή βίας, σύναψης δεσμών, σεναρίου, ιδεολογίας και σοβαροφάνειας. Υπό αυτό το πρίσμα, η ταινία που πολλοί χαρακτήρισαν ως πέταμα χρημάτων, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί, από εμένα τουλάχιστον, ως μια πολύ έξυπνη σάτιρα, σε «βάρος» όλων όσων έχουν δει τα μάτια μας στο βωμό του θεάματος.

   Με στοιχεία σπλάτερ, εικόνες ελαφρώς αρρωστημένου πορνό, ατάκες νεανικής «καφρίλας», στήνεται μια ιστορία που την έχουμε ξαναδεί. Μια παρέα που απαρτίζεται κλασικά από μια «πεταχτή» δεσποινίς, μια «συντηρητική» φιλενάδα, δύο «ωραίους» τύπους και ένα χιουμορίστα που σπάει τον πάγο. Μια εξόρμηση στο απομονωμένο εξοχικό σπίτι, χιλιόμετρα μακρυά από τον πολιτισμό, πανύψηλα έλατα, ένας γέρος επιστάτης με την ανατριχίλα χαραγμένη στο πρόσωπό του και τα λοιπά και τα λοιπά. Πάνω σε ένα χιλιομασημένο σενάριο, με αναμενόμενα συμβάντα, ρόλους και εφφέ, πατάει ο εξαιρετικά πρωτότυπος Drew Goddard, ο οποίος πετώντας στο στόρι «ό,τι να ‘ναι» - πραγματικά ό,τι να ‘ναι, κάνει τη μεγάλη ανατροπή.

   Σε ρεαλιστικές, σχεδόν ρουτίνας συνθήκες, εισβάλλουν πανηγυρικά σουρρεάλ πλασματάκια και αφήνουν το θεατή χαμένο στην αναζήτηση νοήματος. Αστεία ζόμπι που θυμίζουν ταινίες του Jesus Franco, τέρατα από κάθε έργο τρόμου στην ιστορία του σινεμά και ατάκες – σφήνες κρύου αστεϊσμού, κατακλύζουν την οθόνη.

   the cabin in the woods 6Πλησιάζοντας στο τέλος, έχεις πια συνειδητοποιήσει ότι δεν πρόκειται για το θρίλερ της χρονιάς που θα στοιχειώσει τον ύπνο σου απόψε. Αντιλαμβάνεσαι όμως μετά από ώρα, ότι είναι μια εξυπνότατη ειρωνική μνεία (που κόστισε βέβαια κάποσα εκατομμύρια) πάνω σε όσα αβίαστα πια, ίσως και παθητικά, καταπίνουμε ως θεατές, όχι αποκλειστικά κινηματογραφικών σερβιρισμάτων, αλλά όσων περιλαμβάνουν εικόνα και χαίρουν μεγάλης απήχησης. Η βία, η αφαίρεση μιας ανθρώπινης ζωής, η καταπάτηση των αξιών, η ικανοποίηση μεμονομένων συμφερόντων, είναι ζητήματα που αναπαράγονται μαζικά, χωρίς κριτική ή απώθηση, στα πλαίσια ποικίλων θεαμάτων.

   Η μεγαλύτερη καυστικότητα διοχετεύεται κατά την αποκάλυψη του «κακού», στα ύστατα λεπτά του έργου, με την εμφάνιση της αγαπημένης, μετρ ταινιών τρόμου, Σιγκούρνεϊ Γουίβερ, η οποία δίνει τις απαραίτητες εξηγήσεις. Δικαιολογεί τα ανθρώπινα αίσχη, αποδίδοντας ευθύνες σε «ανωτέρα βία», σε κάποιους άλλους, σε αναπόφευκτες καταστάσεις –πανηγυρικό ξεμπρόστιασμα του κοινωνικού «δεν φταίω εγω» μότο- φταίνε οι «Αρχαίοι»! Κυνισμός στον «ωχαδελφισμό», δοσμένος όσο πιο απροκάλυπτα γίνεται!
Κλείνοντας, θέλω να επισημάνω δύο πράγματα. Το ένα είναι πως δεν θα μπορούσα να κατηγοριοποιήσω την ταινία αυτή στα «θρίλερ», ούτε στις «ταινίες τρόμου». Πρόκειται για ένα μπαστάρδεμα – ξύπνιο και εύστοχο πάραυτα – των “Scary Movie”, “American Pie”, “Wolf Creek”, “The cube” και “The Truman show”. Είναι μια κριτική κινηματογραφική παραγωγή, που με ακαταμάχητη ωμότητα εξευτελίζει την κατάντια πλειοψηφικών συμπεριφορών και  αξιών της μοντέρνας εποχής.

   Κατά δεύτερον, από όλο αυτό το συνονθύλευμα τεράτων, ιδίως με τη χρήση της ύπαρξης «κάποιων αρχαίων», ο λαβκραφτικός Κθούλου αποτελεί τη μεγάλη και ζημιώδη απουσία πρίν τους τίτλους τέλους. Κρίμα, θα ήταν το τελευταίο κομμάτι ενός υπέρτατα εκρηκτικού πυροτεχνήματος!

Βασιλική Φατούρου

Ταινίες