Συνεντεύξεις

Συνέντευξη με το Μάριο Αθανασίου


   Τον είδα πρώτη φορά στις «Αέρινες Σιωπές», τον πακολούθησα στο «Θα βρεις τον Δάσκαλο σου», με εντυπωσίασε στο «Litsa.com», ενώ τα τελευταία δύο χρόνια παίζει στην πιο επιτυχημένη σειρά της Ελληνικής τηλεόρασης, «Οι Συμμαθητές». Φυσικά ο Μάριος έχει κάνει πάρα πολλά ακόμα και στην τηλεόραση και στο Θέατρο. Το συνάντησα στο φουαγιέ του Θεάτρου ΑΘΗΝά και μιλήσαμε αρκετή ώρα για την παράσταση «Ένα εξοχικό παρακαλώ», αλλά και για πολλά που απασχολούν το σύγχρονο Έλληνα.

   Συνάντησα έναν άνθρωπο με ήθος και αξίες και αισθάνομαι πολύ τυχερή γι αυτή τη συνέντευξη μαζί του. Άνοιξα το μαγνητοφωνάκι μου, άναψε τσιγάρο και ξεκινήσαμε. Πολλά και θερμά ευχαριστώ στη Μαργαρίτα Δρούτσα που φρόντισε να πραγματοποιηθεί αυτή εδώ η συνέντευξη.
 
marios667Πώς πήρες την απόφαση να γίνεις ηθοποιός;
Δεν ήταν απόφαση, ήταν συγκυρία. Στα δεκαοκτώ μου δεν είχα αποφασίσει τι θέλω να κάνω… Έπεσε στα χέρια μου ένα βιβλίο του Λουίς Μπουνιουέλ, που ήταν κινηματογραφιστής και με εντυπωσίασε η σχέση που είχε με τον κόσμο, τη ζωή και την κοινωνία αυτός ο άνθρωπος. Εκεί κατάλαβα ότι ήθελα να κάνω κάτι που να έχει να κάνει με τον κινηματογράφο. Αυτή ήταν η πρώτη μου επαφή. Μετά, σιγά σιγά, μπήκα σε μια σχολή υποκριτικής και μετά στη δουλειά. Το ένα έφερε το άλλο.

Η σχολή σε βοήθησε σε αυτό που ήθελες να κάνεις;
Η σχολή δεν πρόκειται ποτέ να σε κάνει έτοιμο καλό ηθοποιό, αλλά είναι πολύ καλύτερο από το να μην έχεις πάει καθόλου. Είναι μια μικρογραφία του τι πρόκειται να συναντήσεις. Είναι πολύ καλό να έχεις μια αίσθηση για τα πράγματα και να αποκτάς και παιδεία. Όσο καλύτερη είναι μια σχολή τόσο καλύτερη παιδεία σου δίνει. Δεν γίνεσαι καλός ηθοποιός, αν εξαιρέσεις το Εθνικό και το Τέχνης, που είναι πολύ συγκεκριμένα στη δουλειά τους. Οι υπόλοιπες σχολές προσφέρουν παιδεία και ποιότητα. Όταν περάσουν τα χρόνια και δεις τα νέα παιδιά που βγαίνουν από τις σχολές, φαίνεται η ποιότητα και η παιδεία τους.

Όταν ξεκίνησες, τι σκεφτόσουν για το θέατρο, την τηλεόραση και τον κινηματογράφο; Και τώρα που έχουν περάσει κάποια χρόνια, υπάρχει διαφορά σε αυτές τις σκέψεις;
Η αλήθεια είναι πως όταν ξεκίνησα τα έβλεπα όλα πιο ρομαντικά. Είχα μια αντίληψη για τα πράγματα μέσα από το διάβασμα, οπότε δεν υπήρχε τίποτα ρεαλιστικό. Ξεκινώντας τα βήματά μου στην αρχή απογοητεύτηκα πάρα πολύ γιατί υπήρχε μεγάλη απόσταση αλλά συνεχίζοντας κατάλαβα ότι αυτό που ήθελα μπορούσα να το καταφέρω. Είναι πάρα πολύ δύσκολο να κάνεις ακριβώς αυτά που φανταζόσουν στην εφηβεία, αλλά όσο πιο κοντά στο στόχο σου βρίσκεσαι τόσο πιο χαρούμενη διαδρομή μπορείς να έχεις. Θα πρέπει να είσαι ευπροσάρμοστος και να έχεις μια παιδικότητα. Φανταζόμουν ας πούμε ότι για ένα έργο θα καθόμασταν όλοι οι συντελεστές τρεις μήνες και θα συζητάγαμε για το έργο, θα κάναμε πρόβες και ασκήσεις μέχρι να φτάσουμε σε ένα επίπεδο... Φυσικά, κανείς δεν σε πληρώνει για κάτι τέτοιο, όπως επίσης κατάλαβα ότι και εγώ έχω ανάγκη από αυτά τα χρήματα. Σκεφτόμουν λοιπόν για τη δουλειά με τελείως ρομαντικό τρόπο κάτι που δεν συμβαίνει τώρα.
 
marios664
Έχεις κάνει αρκετές σειρές και θεατρικά… Θα σε ρωτήσω για τις σειρές, ποια θεωρείς ποιο αγαπημένη;
Κοίτα, πάντα η πρώτη και η τελευταία δουλειά είναι σταθμός. Η πρώτη δουλειά θα έρχεται πάντα στο μυαλό διότι είναι το ξεκίνημα, είναι σαν να πας πρώτη φορά Νέα Υόρκη, τα χάνεις… και η τελευταία γιατί έχει τις πιο έντονες συγκινήσεις. Αλλά και οι υπόλοιπες είναι σαν παιδιά σου, έχεις πάρει πράγματα και έχεις δώσει πράγματα. Όλες τις θυμάμαι με αγάπη και χαρά, ίσως λίγο πιο έντονα τις «Αέρινες Σιωπές», εξαιτίας του αντικειμένου, ήθελα να γίνω πιλότος όταν ήμουνα μικρός και γι αυτό την έχω σε ξεχωριστή θέση γιατί με έφερε σε επαφή με ένα παιδικό μου όνειρο.

Όσο αναφορά τους ρόλους, πώς τους επιλέγεις;
Το πρώτο πράγμα που λαμβάνεις υπόψιν σου συνήθως είναι το κείμενο, κοιτάς αν είναι καλογραμμένο ή όχι, αν είναι σύγχρονο ή κλασσικό. Το αμέσως επόμενο που κάνω είναι να δω ποιοι είναι οι συντελεστές. Θέλω να ξέρω ποια θα είναι η ομάδα που θα συνεργαστώ. Αυτά είναι τα βασικά και τελευταίο η παραγωγή… να ξέρεις που γίνεται αυτό.

Όσον αναφορά το ρόλο που έχεις στο «Ένα εξοχικό παρακαλώ», υποδύεσαι έναν άνδρα μέσης ηλικίας που περνάει κρίση.
Περνάει κρίση οικονομική, ηλικιακή, κρίση οικογένειας και καλείται σε ένα  Σαββατοκύριακο να την ξεπεράσει! Όπως θα την ξεπεράσουμε και εμείς.

marios669Πιστεύεις ότι τελικά θα μπορέσουμε να ξεπεράσουμε την κρίση;
Ναι, είναι νομοτελειακό. Από όπου κι αν το πιάσεις, από τη φυσική του ροή, από την οικονομική του ροή, πρέπει να ολοκληρωθεί. Όλα τα πράγματα έχουν πάνω και κάτω. Εμείς ήδη έχουμε ξεπεράσει το χρόνο που μας έχουνε δώσει. Τα οκτώ χρόνια είναι πάρα πολλά.  Αυτό το up & down που έκανε η ελληνική οικονομία πρέπει να ολοκληρωθεί για να ξαναρχίσει να ανεβαίνει η οικονομία για να ανακυκλώνεται το χρήμα. Αν ας πούμε, για να γίνεται κουβέντα έρθει μια χώρα.. ένας άνθρωπος και πάρει την Ελλάδα, θα φτιάξει πράγματα που εμείς θα πρέπει να καταναλώσουμε, οπότε θα σου δίνουν λεφτά για να καταναλώσεις, όχι για να ζεις. Το ίδιο έγινε στην Αμερική, το ίδιο έγινε στην Αγγλία, το ίδιο έγινε στην Κύπρο, το ίδιο γίνεται παντού. Στην αντίστοιχη πριν εποχή κάτι τέτοιο είχε γίνει με πόλεμο. Τουλάχιστον σε αυτό είμαστε τυχεροί, έχουμε απλά οικονομικό πόλεμο. Δεν θα ήθελα να βρεθώ με όπλο στα χέρια και να προστατεύω την οικογένειά μου σκοτώνοντας άλλους ανθρώπους.

Είσαι ενεργός πολίτης, παίρνεις μέρος σε συγκεντρώσεις, πορείες… Τι έχεις να πεις για τον κόσμο που κάθεται στους καναπέδες;
Μεγάλη κουβέντα, που δεν γίνεται τώρα, θέλει ώρες… Αλλά μπορώ να σου πω ότι αυτό που θα ήταν καλό είναι ο κόσμος να αναπτύσσει τις ανθρώπινες σχέσεις του και τις αξίες του και να μπορεί να κουβεντιάζει για αυτά που τον απασχολούν. Να γίνουμε περισσότερο αλληλέγγυοι, να μας ενδιαφέρει τι γίνεται γύρω μας και όχι μόνο μέσα στο σπίτι μας και να προσπαθούμε να βοηθάμε την κοινωνία. Να γίνουμε πολίτες με κοινωνική συνείδηση. Αυτή είναι μια σημαντική διαφορά. Για να απομυθοποιήσω κάποια πράγματα, δεν γίνονται επαναστάσεις με τέτοιο τρόπο, είναι ουτοπικό. Δεν είναι απλό πράγμα μια επανάσταση και ποιος σου λέει ότι δεν θα είναι υποκινούμενη; Γιατί κάποιος θα πρέπει να πληρώσει τα όπλα τα φαγητά, τις σκηνές. Αυτός που θα σε πληρώσει αυτός θα σε έχει. Άρα θα κοιτάξει τη δική του ατζέντα και όχι τον κόσμο. Άσε λοιπόν την επανάσταση και κάνε το βασικό, βοήθησε τον άνθρωπο δίπλα σου, ενδιαφέρσου για τις αδύναμες ομάδες. Περιμένεις να κάνεις την επανάσταση για να το παίξεις ευαίσθητος; Η επανάσταση κρύβεται στα μικρά και καθημερινά, ξεκίνα από εκεί, ευαισθητοποιήσου σαν άνθρωπος!
 
 
marios668 
Ας γυρίσουμε πάλι στη παράσταση. Το έργο είναι εξαιρετικό γεμάτο ατάκες, το γέλιο ρέει άφθονο. Θέλω να μου πεις εσείς πώς το εισπράττετε όλο αυτό από τη σκηνή;
Εμείς θέλαμε να πούμε μια ιστορία και να δώσουμε στον κόσμο ένα ευχάριστο καλοκαιρινό δίωρο. Βλέπεις μια πολύ ωραία ιστορία, τρυφερή, ρομαντική, αστεία και περνάς καλά. Αυτό ήταν και το ζητούμενο. Σου δίνει χαρά όταν βλέπεις ότι ο κόσμος ανταποκρίνεται, σου φεύγει το άγχος και ξέρεις ότι έχεις πετύχει το στόχο σου.

Έχω δει δύο φορές την παράσταση και κάθε φορά έχω την αίσθηση ότι γίνεται και καλύτερη. Νοιώθω ότι η παρέα ενώνεται περισσότερο.
Αυτό είναι λογικό να συμβαίνει, είτε πρόκειται για  μια αθλητική ομάδα,  είτε για μια θεατρική ομάδα, χρειάζεται λίγες παραστάσεις, λίγα παιχνίδια στα πόδια της για να βρει τους ρυθμούς της. Στήνεις μια παράσταση και στην πρόβα δεν έχεις κόσμο, το στήνεις μόνος σου, πρέπει λοιπόν να βρεις τους δικούς σου ρυθμούς, του συναδέλφου σου και να το βρεις μετά και σε σχέση με τον κόσμο, οπότε με τις παραστάσεις αναμιγνύεται όλο αυτό. Αν δεις την παράσταση μετά από ένα μήνα θα είναι πάλι τελείως διαφορετική. Επειδή είναι ζωντανός οργανισμός κάθε παράσταση, είναι διαφορετική γιατί και ο κόσμος είναι διαφορετικός. Όλα λοιπόν παίζουν ρόλο.

Σε ευχαριστώ πολύ για την όμορφη συζήτηση και σου εύχομαι τα καλύτερα.
Να είσαι καλά! Kαι εγώ σε ευχαριστώ πολύ.

Μαίρη Ζαρακοβίτη
 

Συνεντεύξεις