Συνεντεύξεις

Συνέντευξη με την Ζέτα Δούκα


    Μέσα σε μία ευφρόσυνη γιορτινή ατμόσφαιρα, λίγο μετά την Πρωτοχρονιά, συναντήσαμε τη Ζέτα Δούκα στο καμαρίνι της και μαγευτήκαμε από τη θετική της ενέργεια, την παιδικότητα και τον αυθορμητισμό της. Με ειλικρινή αυθόρμητη διάθεση μας κατέθεσε την γνώμη της για τον έρωτα, τον γάμο αλλά και για τις εκτρώσεις όπως και για την παράσταση που ανεβαίνει στο Κρατικό Θέατρο ''Γράμμα σε ένα παιδί''.

Απολαύστε την:
 
   Πως προέκυψε η συνεργασία σας με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος και τι αποκομίσατε από αυτήν την διαδικασία;
douka2   Με αφορμή αυτή την ερώτηση θέλω να ευχαριστήσω ακόμη μια φορά δημόσια τον Γιάννη Βούρο, ο οποίος στην πρώτη του χρονιά ως καλλιτεχνικός Διευθυντής του Κ.Θ.Β.Ε. επέλεξε να εντάξει στο ρεπερτόριό του και το «Γράμμα σε ένα παιδί», παρόλο που έχει ξαναπαιχτεί πριν από περίπου δύο χρόνια πάλι στην Θεσσαλονίκη.
   Είναι πολύ μεγάλη μου τιμή και χαρά, που συνεργάζομαι μαζί του, γιατί εκτός ότι τον θεωρώ έναν άνθρωπο εξαιρετικό ως συνεργάτη που γνωρίζει πολύ καλά το θέμα «θέατρο» και το θέμα «υποκριτική», είναι και ένας άνθρωπος που εντάσσει στις επιλογές του την παιδικότητα και τον αυθορμητισμό, που θα μπορούσε να έχει ένα μικρό παιδί, δηλαδή είναι πολύ ανοιχτά η ψυχή του και το μυαλό του, είναι πολύ ανοιχτός στις επιλογές του, όπως θα ήταν ενός μικρού παιδιού. Αυτό όμως χωρίς να του στερεί ούτε το πλαίσιο ούτε την οργάνωση προκειμένου να γίνει κάτι σωστά. Ήταν μία καρμική συγκυρία. Μόλις είχε ορκιστεί καλλιτεχνικός Διευθυντής και την προηγούμενη έτυχε να βρίσκομαι στην Θεσσαλονίκη και επικοινώνησα μαζί του να τον συγχαρώ και μου έκανε την πρόταση.
 
   Ποιες ήταν οι εμπειρίες σας από τις συνεργασίες σας των τελευταίων χρόνων; Έχετε κάνει και ποιοτικό θέατρο, όπως η Οδύσσεια αλλά και «εμπορικό» θέατρο;
   Δεν τα διαχωρίζω αυτά. Θεωρώ ότι οι έννοιες «εμπορικό θέατρο»,  όπως και «εμπορικός ηθοποιός» είναι ταμπέλες που έχουν βγει και έχουν ειπωθεί ακριβώς για να μπορέσουν ίσως να απαλύνουνε, να εξομαλύνουνε την αποτυχία. Δεν αναφέρομαι στην καλλιτεχνική αποτυχία, αλλά την εισπρακτική αποτυχία, που είναι πολύ σημαντική ιδιαίτερα στις μέρες μας και στους καιρούς αυτούς που διάγουμε προκειμένου να λειτουργήσει και το έργο και η συγκεκριμένη παράσταση όποια και αν είναι αυτή και η συνείδηση του καθενός παραγωγού να βάλει λεφτά στο θέατρο. Άρα θεωρώ πως δεν υπάρχουν εμπορικά και ποιοτικά έργα, αλλά θεωρώ ότι υπάρχουν έργα, τα οποία γίνονται πιο πρόχειρα και άλλα, στα οποία δίνεις μια βαρύτητα παραπάνω , τα προετοιμάζεις καλύτερα, οπότε μάλλον και το αποτέλεσμα είναι καλύτερο. Έργα πιο οργανωμένα σωστά και έργα πιο προχειροφτιαγμένα. Το ίδιο ισχύει και με τους ηθοποιούς, το ίδιο ισχύει και με τους ρόλους. Έτσι τα διαχωρίζω εγώ στο μυαλό μου. Άρα δεν έχω κάνει εμπορικό θέατρο, αλλά πάντοτε ποιοτικό θέατρο, με την έννοια πως βάζω το 100% του εαυτού μου και της ενέργειας μου σε οποιαδήποτε απόφαση έχω πάρει για συμμετοχή μου σε μία παράσταση, την οποία υποστηρίζω 100%  ακόμη και αν αυτή βλέπω πως στην πορεία δεν τηρεί αυτές τις προϋποθέσεις εσωτερικές και εξωτερικές προκειμένου να με κάνει να αισθάνομαι καλά με αυτήν μου την απόφαση. Ευτυχώς αυτό έχει συμβεί μόνο μία φορά.

   Σαφώς είχατε και την εμπειρία της Οδύσσειας, την οποία σκηνοθέτησε ο Robert Wilson, θα λέγαμε «μία τιμητική διάκριση» στην καριέρα σας. Τι αποκομίσατε από αυτήν την εμπειρία;
douka3   Η Οδύσσεια ήταν ένας πολύ μεγάλος σταθμός. Ήταν πολύ τιμητικό για μένα ότι συνεργάστηκα και είδα από κοντά πώς δουλεύει ένας τεράστιος σκηνοθέτης, ένας άνθρωπος, ο οποίος θεωρείται από τους πέντε καλύτερους σκηνοθέτες του θεάτρου παγκοσμίως. Γνωρίζετε πως δεν μας έχουν απομείνει πολλοί Peter Brook, Peter Stein… Ένας άνθρωπος, ο οποίος εφηύρε αυτό το είδος του θεάτρου, το μεταφορικό σωματικό Θέατρο, και για αυτό το λόγο οι άνθρωποι, οι οποίοι επιλεχθήκαμε να κάνουμε αυτή την παράσταση δεν χρειαζόταν να είμαστε μόνο ηθοποιοί με την έννοια που το έχουμε εμείς εδώ σήμερα, αλλά και να έχουμε και μια πολύ καλή σχέση με το σώμα μας και με την φωνή μας -κάτι που θεωρώ ότι είναι βασική προϋπόθεση το να γίνει κάποιος ηθοποιός. Ένας ηθοποιός, ο οποίος έχει δουλέψει σώμα και φωνή εξίσου με το υποκριτικό του ιδίωμα - υποκριτική του ιδιότητα, μπορεί να γίνει ακόμη καλύτερος από ό, τι είναι. Όλοι οι ηθοποιοί είμαστε ένα «εργαλείο».
   Το πλάσιμο ενός ρόλου είναι η διαδικασία ένταξης των ματιών του εαυτού σου σε έναν άλλον άνθρωπο, είναι θέμα απόφασης. Όσα περισσότερα έχεις αντιληφθεί ότι έχεις, τόσα περισσότερα μπορείς να κάνεις.

   Πως θα χαρακτηρίζατε το  «Γράμμα σε ένα παιδί»; Είναι ένας μονόλογος ή ουσιαστικά ένας διάλογος με το κοινό με την ίδια την κοινωνία και το κατεστημένο, όπως αναφέρετε και στο Δελτίο Τύπου;
   Εσείς θα πρέπει να απαντήσετε σε αυτό, που είδατε την παράσταση. Νομίζω είναι πολύ σημαντικό, πέρα από ό, τι λένε οι δημιουργοί μιας παράστασης, τι αντιλαμβάνεται ο θεατής. Το θέατρο δεν είναι κάτι, το οποίο παράγει ο σκηνοθέτης, ο παραγωγός, ο ηθοποιός για τους εαυτούς τους . Είναι κάτι, το οποίο το παράγουν για τον κόσμο, το οποίο το προσφέρουν στον κόσμο. Αυτό μπορεί να είναι μια ερώτηση που μπορεί να αποτελεί προωθητική ενέργεια μιας παράστασης. Όταν όμως μία παράσταση έχει παιχτεί και ξέρεις πως έχει φτάσει στις ψυχές και στα μυαλά των ανθρώπων νομίζω ότι πρέπει να απαντιέται από τους ανθρώπους που την παρακολουθήσαν.
 
   Θα μπορούσα να την χαρακτηρίσω ως ερώτηση- απάντηση με το κοινό.
   Υπάρχει ερώτηση-απάντηση όχι μόνο του ηθοποιού και της ηρωίδας που υποδύομαι με το κοινό, αλλά υπάρχει ερώτηση-απάντηση με όλους τους ρόλους, τους οποίους υποδύομαι με το κοινό.
 
   Το μεγαλύτερο μέλημα του θεάτρου και ιδιαίτερα ενός μονολόγου είναι να το να μην πέσεις στην παγίδα να θεωρήσει ο θεατής ότι τον αφήνεις απ’ έξω, ότι δεν τού απευθύνεσαι και ό,  τι συμβαίνει επί σκηνής να μεταφέρεται στο κοινό να μη μένει στην διαχωριστική στιγμή. Πρέπει να φεύγει.
douka5   Αυτό είναι και το μέλημά μου. Βέβαια το γενικό πρόσταγμα το έχει ο σκηνοθέτης, που είναι και ο μαέστρος της παράστασης. Ο ηθοποιός ακολουθεί την σκηνοθετική γραμμή και πώς το έχει φανταστεί ο σκηνοθέτης. Αυτό είναι και το μεγαλύτερο πρόβλημα, αν ο σκηνοθέτης είναι τελείως διαφορετικής γραμμής από αυτό που φαντάζεται ο ηθοποιός ότι κάνει. Πρέπει να μπει στη ματιά του σκηνοθέτη.
   Υπήρχαν έργα, στα οποία δεν συμφωνούσα με τον σκηνοθέτη. Εντούτοις προσπαθούσα να βρω το δρόμο, μέσα από τον οποίο θα περάσω τον εαυτό μου και την συμφωνία μου με τον σκηνοθέτη προκειμένου να μην έρχεται ένας ρόλος που φλασάρει με τον ηθοποιό. Υπάρχουν έργα, στα οποία βλέπουμε τον ηθοποιό να μη συμφωνεί με τον ρόλο που παίζει και αυτό μπορεί να μην είναι αντιληπτό, να μην είναι ορατό το τι γίνεται. Σίγουρα όμως ο θεατής αντιλαμβάνεται ότι κάτι δεν πάει καλά.
 
   Με ποιες έννοιες παλέψατε, καθώς μελετούσατε τον ρόλο σας. Ποιες είναι οι φοβίες της ηρωίδας;
   Η ηρωίδα παλεύει με τον εαυτό της. Όλοι οι άνθρωποι παλεύουμε με αυτά που βγάζουν από μέσα μας, όταν καθρεφτίζεται ο κόσμος. Δηλαδή, ό, τι και να συμβαίνει αν δεν μπορώ εγώ να το αντιληφθώ, δεν μπορώ να έχω και γνώμη να έχω και συναίσθημα να έχω και σκέψη. Είναι σαν να μου λες ότι έγινε ένα τρομερό πράγμα, έγινε ένας καυγάς τρομερός κάπου αλλού. Αυτό μπορώ να το ακούσω, μόνο που δεν μπορεί να μου δημιουργήσει το ίδιο συναίσθημα σαν να ήμουν αυτόπτης μάρτυς.
   Άρα η ηρωίδα φιλτράρει μέσα της αυτά τα πράγματα, τα οποία έχει καταλάβει για τον κόσμο. Σε άλλα είναι πιο σκληρή και πιο ακραία και σε άλλα είναι πιο συγκαταβατική -να το πούμε έτσι. Ωστόσο δεν είναι μία συνθήκη που μπορεί να πεις ότι αυτός ο άνθρωπος είναι ήσυχος με ταχτοποιημένη την σκέψη. Γιατί βρίσκεται σε κατάσταση πανικού, μιας εγκυμοσύνης που δεν την διάλεξε, μιας δύσκολης εγκυμοσύνης που καλείται προκειμένου να την φέρει εις πέρας να μείνει σε ακινησία, να έρχεται κόντρα δηλαδή με την φύση της, η οποία καλπάζει και επίσης να μην ξεχνάμε και το θέμα των ορμονών, το πρακτικό καθαρά θέμα, το οποίο δεν μπορεί κανείς άνθρωπος να το βάλει σε καλούπι.
   Στην διάρκεια της εγκυμοσύνης συμβαίνουν πράγματα: οι ορμόνες που εκκρίνονται σε κάνουν μερικές φορές να φέρεσαι εξωπραγματικά.

   Θα θέλατε να βιώσετε το ταξίδι μιας εγκυμοσύνης; 
   Η εγκυμοσύνη έχει να κάνει με την μεγαλύτερη απόφαση ενός ανθρώπου. Για μένα δεν έχει να κάνει ούτε με το ότι μεγαλώνω ούτε ότι είμαι γυναίκα ούτε ότι έχω παντρευτεί (έχω έναν φίλο ο οποίος θα γίνει άνδρας μου), για το τι άλλο να κάνουμε τόσα χρόνια μαζί και μας πιέζουν οι άνθρωποι μας οι οικογένειές μας και έτσι είναι οι θρησκείες, έτσι είναι όλα τα πράγματα. Έχει να κάνει με την προσωπική απόφαση ενός ανθρώπου, και βέβαια μιας μητέρας, γιατί θεωρώ πως είναι περισσότερο γυναικεία η απόφαση να φέρει έναν άλλον άνθρωπο σε αυτόν τον κόσμο

   Ευθύνη;
douka4   Τεράστια! Πρόσεξε όμως,  τι ευθύνη; Την ευθύνη της καθοδήγησης και της κατανόησης των πραγμάτων που συνιστούν έναν άλλον άνθρωπο, τον οποίον μεν τον έχεις δημιουργήσει εσύ με την απόφασή σου, αλλά δεν σου ανήκει. Στην πραγματικότητα δεν τον γνωρίζεις, έρχεται ένας νέος άνθρωπος σε αυτόν τον κόσμο. Μπορεί να είναι κομμάτι σου, αλλά δεν σου ανήκει. Είναι σαν το τόξο με το βέλος. Άρα συμφωνώ με τα περισσότερα κομμάτια που καταθέτει η Φαλάτσι σε αυτό το έργο.
   Συμφωνώ με την αντίληψη που έχει για τον κόσμο, δεν συμφωνώ με κάποια ακραία πράγματα, αλλά το ακραίο αυτό το βάζω στην σφαίρα της δύσκολης εγκυμοσύνης. Δεν πιστεύω ότι αυτή η γυναίκα, αν δεν ήταν με μια εγκυμοσύνη που δεν την ήθελε κανένας, αν δεν της έλειπε η αγάπη, η κατανόηση και η συμπαράσταση, θα ήταν τόσο θυμωμένη . Γιατί η ηρωίδα αυτή είναι θυμωμένη, απλώς περνάει τον θυμό της διαφορετικά. Δεν ουρλιάζει, δεν χτυπιέται, δεν κάνει κακό στον εαυτό της. Τον περνάει με ένα πείσμα και ένα γαμώτο.
 
   Το έργο της Φαλάτσι γράφτηκε την δεκαετία του 1970 για την ιταλική κοινωνία. Πιστεύετε ότι η ελληνική κοινωνία σήμερα, μετά από 40 χρόνια, είναι έτοιμη να αγκαλιάσει μία ανύπαντρη μητέρα και να της παρέχει την αναγκαία κοινωνική πρόνοια και στήριξη;
douka   Όχι, ούτε τότε ούτε τώρα . Καταρχάς για να μπορείς να πεις πως μία μητέρα έχει την υποστήριξη, ανεξάρτητα αν είναι ανύπαντρη ή όχι, πρέπει να μιλάς για ένα κράτος που έχει πρόνοια. Που μπορεί σε πέντε πράγματα, στα οποία εσύ θα συναντήσεις δυσκολίες να σε πάρει από το χέρι και να σε βοηθήσει. Από την στιγμή που είσαι μέλος μιας κοινωνίας και πληρώνεις κανονικά τους φόρους σου και τα έχεις όλα τέλεια, εγώ σου παρέχω αυτό, μη φοβάσαι, όπως είναι σε κάποια άλλα κράτη . Άρα το θέμα της μητέρας και το πόσο ένα κράτος βοηθάει έχει να κάνει με άλλο πράγμα, γιατί νομίζω πως αν ήταν ανύπαντρη θα έβρισκε και μεγαλύτερη συμπαράσταση από αυτό το κράτος πρόνοιας. Το θέμα της ανύπαντρης είναι κάτι, το οποίο είναι πάλι ένα κοινωνικό ή θρησκευτικό κλισέ, το οποίο πιστεύω σιγά σιγά εκλείπει, ιδιαίτερα στα μεγάλα αστικά κέντρα. Είμαστε βέβαια υπό καθεστώς Χριστιανών Ορθόδοξων. Φανταστείτε στην Ιταλία πως είναι πολύ χειρότερα απαγορεύεται και η έκτρωση . Δεν μπορείς να διορθώσεις ακόμη και κάτι, το οποίο δεν σκέφτηκες καλά . Θα μου πεις «θα το διορθώσεις έτσι;» Όχι. Κανονικά ούτε εγώ συμφωνώ να διορθώνεις τόσο επεμβατικά ένα λάθος. Αλλά δεν μπορώ να πω ότι θα ήμουν κατηγορηματική σε αυτό. Δεν ξέρω, αν είδατε στην Πολωνία ήταν αυτές τις μέρες, στα πλαίσια της Χριστιανικής ψαλμωδίας, ανήμερα Χριστουγέννων, που όρμησε μία της ομάδας Femen (κίνημα γυναικών που διαδηλώνουν γυμνές) μπήκε μέσα στο ιερό και έλεγε ότι το σώμα της ανήκει, ο Θεός ήταν αυτή και ουσιαστικά ήταν ένα κατηγορώ ενάντια του νόμου ή οτιδήποτε είχε ψηφιστεί σε σχέση με τις εκτρώσεις.
   Το ανύπαντρο τώρα έχει να κάνει τι; Mε τον γάμο ή με την συντροφικότητα; Έχει να κάνει με το αν ο άνθρωπος που θα είναι δίπλα σου και θα σε υποστηρίζει, θα είναι σύζυγός σου ή θα είναι σύντροφός σου; Θα είσαστε εντός ή εκτός γάμου; Τελικά δεν έχει και πολλή σημασία. Ο γάμος δεν ενέχει τη θέση που είχε κάποιες άλλες εποχές,  οι οποίες ήταν πάλι θρησκευτικές και κοινωνικές, πολύ περισσότερο όμως και πολύ πιο ουσιαστικές. Για να μπορέσουν να γνωριστούν δύο άνθρωποι θα έπρεπε να αρραβωνιαστούν, να κυκλοφορήσουν δηλαδή αγκαζέ για να μπορέσουν να δουν αν ταιριάζουν στο ερωτικό κομμάτι που είναι επίσης πολύ σημαντικό προκειμένου να υπάρξουν δύο άνθρωποι ως ζευγάρι θα έπρεπε να παντρευτούν. Εκεί το καταλάβαινα να γίνει. Τώρα, που όλα είναι πιο εύκολα, νομίζω ότι ο γάμος έχει μείνει σαν μια παρωχημένη κατάσταση αυτής της ιστορίας. Ωστόσο  η έννοια του γάμου για μένα είναι μία τεράστια ευκαιρία για γιορτή. Και δεν μιλάω για τη γιορτή, το πάρτυ μετά το γάμο, εννοώ για την γιορτή της αγάπης. Την γιορτή της ένωσης δύο ανθρώπων σε επίπεδο εγκεφαλικό και ερωτικό, σε επίπεδο συναισθημάτων. Για μένα ο γάμος είναι το τελευταίο πράγμα, το ύστατο πράγμα που μπορούν να κάνουν δύο άνθρωποι, όχι το πρώτο για να γνωριστούν, τουλάχιστον τώρα. Άρα το να είμαι παντρεμένη ή ανύπαντρη έχει να κάνει με την απόφαση προκειμένου να χαρίσω μια στιγμή παραπάνω μία στιγμή ιδιαίτερη στον άνθρωπο, τον οποίον θα είχα επιλέξει ως σύντροφό μου.
 
   Γιατί να έρθει ένας άνδρας να παρακολουθήσει την παράσταση σε ένα έργο που μπορεί να χαρακτηριστεί «γυναικείο»; Ποιες είναι οι αντιδράσεις του αντρικού κοινού;
douka6   Γιατί είναι άνθρωπος. Το έργο έχει γυναικεία ματιά, δεν είναι γυναικείο όμως, απευθύνεται σε όλους τους ανθρώπους.
   Δεν θεωρώ ότι τα έξυπνα πράγματα, τα ειλικρινή πράγματα ή αυτά που ακουμπούν πολύ καλά μέσα στον εαυτό μας, έχουν αντρική ή γυναικεία ματιά. Δεν υπάρχει φύλο. Δεν υπάρχει διαχωρισμός φύλων. Υπάρχει ο άνθρωπος, ο οποίος μπορεί να κατανοήσει κάποια πράγματα και ο άνθρωπος, ο οποίος δεν μπορεί να τα κατανοήσει, γιατί ίσως δεν έχει μπει στη διαδικασία.
   Άρα ένας άνδρας θα έρθει να δει αυτήν την παράσταση, γιατί θέλει, είναι άνθρωπος, γιατί θέλει να δει κάτι, θέλει να δει τη γυναικεία ματιά απέναντι σε ένα φαινόμενο, το οποίο ο ίδιος δεν μπορεί να αντιληφθεί βεβαίως, γιατί αφορά στην φύση της γυναίκας, όπως είναι η εγκυμοσύνη, αλλά κυρίως έχει να κάνει με την καταγραφή κάποιων εννοιών της κοινωνίας, οι οποίες δεν έχουν να κάνουν με το φύλο.

   Ποιες ήταν οι αντιδράσεις; Έχετε ακούσει θετικά ή αρνητικά σχόλια;
   Ευτυχώς έχω ακούσει μόνο θετικά σχόλια. Οι άνδρες είναι πιο ανοιχτά βιβλία σε σχέση με το τι αισθάνθηκαν ή τι σκέφτηκαν σε αυτήν την παράσταση από ότι στις γυναίκες. Οι γυναίκες μπορεί να φαίνεται ότι το νιώσανε περισσότερο, οι άνδρες όμως -με αυτούς που έχω συνομιλήσει- καταλαβαίνω ότι έχουν καταλάβει πολύ περισσότερα από τις γυναίκες.
 
   Ποια είναι τα καλλιτεχνικά σας σχέδια για το μέλλον;
   Τα καλλιτεχνικά δεν θέλω να σας τα αποκαλύψω, διότι αν κάτι δεν κλείσει 100 % δεν αναφέρομαι. Γενικότερα υπάρχουν συζητήσεις και τηλεοπτικές και θεατρικές και κινηματογραφικές, απλά όταν κάτι δεν έχει μπει στην διαδικασία της υλοποίησης, δεν μιλάω ποτέ για αυτό.
 
   Τι προτιμάτε περισσότερο: το θέατρο, τον κινηματογράφο ή την τηλεόραση;
   Είναι τελείως διαφορετικά πράγματα.Tο μόνο κοινό τους είναι ότι και τα τρία χρησιμοποιούν ηθοποιούς, πάνω-κάτω τους ίδιους ηθοποιούς, τουλάχιστον στην Ελλάδα. Προσωπικά δεν κάνω σχέδια και όνειρα. Ίσως θα ήθελα να δοκιμάσω περισσότερο τον κινηματόγραφο, γιατί συνδυάζει ιδανικά την προετοιμασία και την δομή και την ευχέρεια που μπορεί να έχει για να δομήσεις ένα ρόλο και ένα σύνολο που έχει το Θέατρο και την αθανασία που έχει η κάμερα.
 
   Μία τελευταία επίσης ευαίσθητη ερώτηση: αν θα γράφατε ένα γράμμα στον Άγιο Βασίλη, τι θα ευχόσασταν για τον εαυτό σας και τους Έλληνες;
douka7   Ξέρετε αυτό που έχουμε ξεχάσει μεγαλώνοντας είναι να ακολουθούμε το ένστικτο μας, τον αυθορμητισμό μας, αυτό που λέγεται ειλικρινής διάθεση του εαυτού μας στην κοινωνία, στους φίλους μας, στους ανθρώπους που αγαπούμε. Οπότε αν θα μπορούσα να γράψω ένα γράμμα, να μπω σε αυτήν ευαίσθητη διαδικασία, θα ήταν να πω και για τον εαυτό μου και για τον κόσμο, γιατί είμαι μέλος μιας κοινωνίας και γιατί είναι δύσκολο να είσαι καλά μόνος σου. Είναι αυτό που λέω πάντοτε αυτοκριτική, καλύτερη ενέργεια, άνοιγμα του μυαλού προς τον εαυτό σου και διαδικασία πραγματικής αυτογνωσίας . Νομίζω ότι είναι πολύ δύσκολο, γιατί πες ότι εσύ μπαίνεις σε αυτήν την διαδικασία, είναι πολύ σημαντικό να μπει και ο άλλος, να βλέπεις και άλλους ανθρώπους. Ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη. Ναι. Μπορεί να την καλέσει. Για αυτό και το καταθέτω συνέχεια, μήπως και ακουστεί και στους άλλους ανθρώπους. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να αποχτήσουμε και καλύτερη κοινωνία και καλύτερη παιδεία και έναν καλύτερο κόσμο γενικότερα.
 
Σπύρος Μέλλιος – Γιώργος Κράλλης
 
Ευχαριστούμε θερμά την Φιλοθέη για την αμέριστη βοήθεια της.
Το Γράμμα σε ένα παιδί θα παίζεται στο ΝΕΟ ΥΠΕΡΩΟ ΕΜΣ ως τις 19/01//2014

«ΓΡΑΜΜΑ ΣΕ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ»

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Σκηνοθεσία: Μάνος Πετούσης
Σκηνικά-κοστούμια: Νίκος Καλαϊτζίδης
Μουσική: Γιώργος Χριστιανάκης
Φωτισμοί: Στέλιος Τζολόπουλος
Οργάνωση παραγωγής: Πέτρος Κοκόζης
 
ΗΜΕΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ
Τετάρτη & Κυριακή 7 μ.μ.
Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο 9 μ.μ.
 
Τιμές Εισιτηρίων
Κανονικό εισιτήριο: 15 €
Εκπτωτικό εισιτήριο (Φοιτητές, Άτομα άνω των 65): 12 €
Λαϊκές παραστάσεις (Τετάρτη 7 μ.μ.) Γενική είσοδος 12 €
Πέμπτη στο ΚΘΒΕ: Γενική είσοδος 10 €

 

 

 

Συνεντεύξεις