Συνεντεύξεις

Συνέντευξη με τον Κώστα Γεράρδο

 
   Μιλήσαμε με τον κύριο Κώστα Γεράρδο, σκηνοθέτη του έργου «ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΚΙΝΗΣΗ» και σας μεταφέρουμε ό,τι είπαμε.
 
MIaallhkin   Χαράλαμπος Παπαστεφάνου: Μπορείτε να μας πείτε λίγα λόγια για την ομάδα;
   Κώστας Γεράρδος: Η ομάδα χορού Vis Motrix ιδρύθηκε τον Μάio του 2001, με έδρα την Θεσσαλονίκη, και από τότε έως τώρα σχεδόν κάθε χρόνο παρουσιάζει μια δουλειά της στην πόλη. Ταυτόχρονα με την ομάδα υπάρχει και το studio Vis Motrix όπου οι χορευτές της ομάδας παραδίδουν μαθήματα σύγχρονου χορού, αυτοσχεδιασμού, contact και improvasiasion. Γενικά προσπαθούμε μέσα από την τέχνη μας, πέρα από την παραστατική της πλευρά, να φέρουμε τον κόσμο μέσα στον χορό.

   Χ.Π.: Και οι παραστάσεις σας έχουν ως κλίμα αυτό το “ψυχεδελικό” style ;
   Κ.Γ.: Όχι, οι παραστάσεις μας είναι χοροθεατρικές. Το κείμενο μας οδήγησε προς τα εκεί. Εμένα μου αρέσει πάρα πολύ να δουλεύω με κείμενα όπως έκανα και σε άλλες παραστάσεις. Αυτό ήταν ένα καθαρά θεατρικό έργο και δεν είχα ασχοληθεί προηγουμένως με ένα καθαρά θεατρικό έργο το οποίο να μας οδηγήσει προς τα εκεί. Ο τρόπος γραφής του δηλαδή μας άφηνε πολλά εύκολα περιθώρια και για να παίξουμε με την εικόνα και την κίνηση.
 
   Χ.Π.: Οι πρόβες βγαίνανε δηλαδή μέσα από το κείμενο…
   Κ.Γ.: Ακριβώς. Από την πρώτη στιγμή που το διάβασα… Είναι πολύ αραιά γραμμένο, είναι σχεδόν σαν ποίηση. Είχε πάρα πολλές εικόνες… λίγο “καρτουνίστικες”… . Είναι ένα ιδιαίτερο κείμενο αν και χρησιμοποιεί απλά λέξεις είναι έτσι βγαλμένες, είναι έτσι τοποθετημένες που χάος…. Χρειαζόταν μάλλον «μια άλλη κίνηση» από εμάς για να το αναδείξουμε.
 
MIaallhki2   Γιάννης Τσιαβός – Είπατε πως ήταν η πρώτη σας ουσιαστικά θεατρική παράσταση παρ’ ότι είναι αρκετά διανθισμένη με στοιχεία χοροθεάτρου. Κρίνοντας το αποτέλεσμα ως θετικό σκοπεύετε να συνεχίσετε σ’ αυτό το μοτίβο;
   Κ.Γ.: Να σου πω την αλήθεια δεν σκέφτομαι εάν είμαι σκηνοθέτης ή χορογράφος. Τα συνθετικά στοιχεία της παράστασης είναι παρόμοια, είναι ίδια τόσο στην σκηνοθεσία όσο και στον χορό. Ο τρόπος δηλαδή που συνέθεσα αυτήν την παράσταση δεν διαφέρει και πολύ από τον τρόπο που συνθέτω μια χορογραφική παράσταση. Αυτό που διαφέρει είναι ο τρόπος έκφρασης. Δηλαδή σε μια χορογραφία εκφράζεσαι με την κίνηση, εδώ εκφράζεσαι και με τον λόγο. Αυτή ήτανε η μόνη διαφορά, και σε αυτό το σημείο έπρεπε να δουλέψουμε…. Γιατί ουσιαστικά οι ηθοποιοί χορεύανε και οι χορευτές μιλούσανε, οπότε εκεί είχαμε λίγο να δουλέψουμε τα στοιχεία ο ένας από τον άλλο και ήρθε πραγματικά και συμπληρώθηκε αυτό το puzzle και νομίζω ότι ένας σύγχρονος ηθοποιός πρέπει να γνωρίζει πολύ καλά το σώματα του και να κινείται σαν χορευτής και αντίστοιχα ένας σύγχρονος χορευτής και να ξέρεις καλά αυτό του το εργαλείο την φωνή του για να είναι ένα πράγμα όλοι. Αυτό που λέω στους ηθοποιούς μαθητές μου είναι ότι το σώμα είναι το βασικό τους εργαλείο και δεν πρέπει να τον παρατήσουν, γιατί εάν το παρατήσουν δεν θα μπορούν να παίξουν στο σανίδι. Φυσικά στους χορευτές μαθητές μου λέω ότι πρέπει να καλλιεργήσουν τον λόγο, γιατί είναι ένα εργαλείο που χρειάζεται. Δηλαδή πια στις παραστάσεις και στο εξωτερικό μιλούν… κάνουν τα πάντα. Βλέπεις έναν ηθοποιό και λες «Παναγία μου» είναι καλύτερος από χορευτή. Οπότε πια αυτά τα όρια μεταξύ ηθοποιού και χορευτή εδώ και χρόνια καλύπτονται σιγά-σιγά.
 
MIaallhki3   Χ.Π.: Ποια ήταν η διαδικασία για την δημιουργία της παράστασης;
   Κ.Γ.: Δουλέψαμε με αναγνώσεις-αυτοσχεδιασμούς πάνω στο έργο, βρήκαμε τι ήταν αυτό που μας κέντριζε το ενδιαφέρον και από εκεί και πέρα μετά τους αυτοσχεδιασμούς υπήρξε μια περίοδος έρευνας ουσιαστικά ∙ έρευνα σώματος και λόγου και έτσι αρχίσαμε να στήνουμε την παράσταση. Στην παράσταση υπάρχουν και μέρη που είναι αυτοσχεδιαστικά. Πάντα αφήνω στις παραστάσεις μου και μέρη που είναι αυτοσχεδιαστικά. Ο χορευτής, ο ηθοποιός ξέρει τι πρέπει να κάνει… αλλά πάντα αφήνω αυτό το ελεύθερο πάνω στην σκηνή, το ελεύθερο της πυγμής.
 
   Χ.Π.: Πώς έπεσε στα χέρια σας το κείμενο;
   Κ.Γ.: Είχα χορογραφήσει πριν από δύο χρόνια ένα άλλο κείμενο της ίδιας συγγραφέως το οποίο είχε σκηνοθετήσει ο Δ. Τριανταφύλλου και εκεί συναντηθήκαμε. Μου έφερε το κείμενο πέρυσι και μου είπε «διάβασε το, εάν σου κάνει πάρε με τηλέφωνο, διαφορετικά άστο δεν πειράζει»…
 
   Χ.Π.: – Ο κόσμος που βλέπουμε και αντιλαμβανόμαστε είναι ένα δημιούργημα της φαντασίας μας;
   Κ.Γ.: Στο κείμενο οι δύο φαντασιώσεις που έχει ο νέος με την κοπέλα λειτουργούν ως δύναμη ώστε να μπορέσει να συνεχίσει. Δεν είναι η μόνη λύση, αλλά η φαντασία έχει αυτή την δύναμη, να μας κρατάει στα πόδια μας και να μας ωθεί. Η δύναμη της φαντασίας που λένε. Το θέμα είναι πως από το ονειρικό περνάμε στο πραγματικό, τι μας έχει αφήσει το όνειρο και πού μας ωθεί. Ήταν ένα κείμενο όπου το γράφω και στο πρόγραμμα έχει από κάτω “πράγματα”. Διαβάζοντας το, πραγματεύεται πράγματα όπως για παράδειγμα στο δεύτερο μέρος το οποίο είναι αρκετά παγανιστικό και αφορά τον πολιτισμό μας, τα ήθη μας, την ιστορία μας που όλα αυτά ξεθωριάζουν μέσα στις μέρες που ζούμε. Αυτό είπαμε να βγάλουμε στην επιφάνια. Είναι ένα κείμενο που θεωρώ πολύ επίκαιρο μέσα στην κρίση. Η ελπίδα. Η ίδια η συγγραφέας η Σάσα, θεωρεί ότι μέσω της τέχνης μπορούμε να πάμε μπροστά.
 
MIaallhki4   Χ.Π.: Σαν ένα “φάρμακο” για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε…
   Κ.Γ.: Ακριβώς. Γι’ αυτό και των οργανοπαικτών o “ήχος” (στην παράσταση) είναι ότι δεν “ακούγεται”. Δεν ακουγόμαστε. Η παράδοση μας, τα ήθη μας πού είναι όλα αυτά τώρα; Πάνω σ’ αυτά πρέπει να πατήσουμε για να πάμε πάρα κάτω…
 
   Χ.Π.: Γιατί «εάν δεν έχεις παρελθόν δεν έχεις και μέλλον».
   Κ.Γ.: Ακριβώς αυτό!
 

MIaallhki5   Γ.Τ.: Παρά την αφαιρετική του παρουσία, ο πρωταγωνιστής φαίνεται να είναι ο άξονας. Ποιο είναι το "πρόβλημα" αυτού του ρόλου, αυτού του προσώπου που μάλλον συμβολίζει τον άνθρωπο, τον μέσο άνθρωπο;

   Κ.Γ.: Το πρόβλημα είναι ότι ζει σε μια περίοδο κρίσιμη, ονειρεύεται, προσπαθεί , και στο τέλος δραπετεύει. Στο τέλος το καταφέρνει μάλλον έστω και μόνος - γιατί μόνος του μένει -καταφέρνει με την επιμονή του να πάει πάρα κάτω… Όχι μόνο να συνεχίσει να ζει… γιατί φτάνει πια με αυτό το να “ζούμε” πρέπει να πάμε και πάρα κάτω. Με όλη αυτή την κατάσταση που ζούμε τα τελευταία χρόνια, όχι μόνο τα δύο τελευταία χρόνια της κρίσης, πολλά χρόνια τώρα …γιατί η κρίση έχει πολλά χρόνια που υπάρχει απλά τώρα είναι πολύ απτή, την βιώνουμε στην καθημερινότητα μας. Η κρίση των ηθών, της πολιτικής είναι χρόνια τώρα. Νομίζω ότι παρ’ όλο που ο πρωταγωνιστής, λοιπόν, μένει μόνος καταφέρνει να πάει πάρα κάτω. Ο νέος όντως είναι ο άξονας. Στο έργο το βλέπω όχι μόνο ως ένα νέο, αλλά ως μια ολόκληρη νέα γενιά. Πιστεύω ότι αυτό που πρέπει να κάνουμε πάρα πολύ ακόμη και η γενιά μου (εγώ είμαι σαρανταπεντάρης) , είναι να εμπιστευτούμε νέες ιδέες, νέους ανθρώπους και να τους αφήσουμε να μας πάρουνε πάρα κάτω. Εμένα αυτό είναι το πιστεύω μου.
 
   Γ.Τ.: Ουσιαστικά δηλαδή, ο άλλος ηθοποιός που κάνει κατά κάποιο τρόπο το σκοτεινό alter ego του πρωταγωνιστή ήταν όλα αυτά που μας κρατάνε πίσω…
   Κ.Γ.: Θα μπορούσες να το δεις, να το πεις και έτσι…. Είναι όλες οι αλυσίδες, όλα τα σχοινιά, όλα τα προβλήματα, οι δεσμεύσεις…
 
   Χ.Π.: Λένε «για να αλλάξεις τον κόσμο πρέπει πρώτα αλλάξεις τον εαυτό σου»…
   Κ.Γ.: Νομίζω αυτό είναι το βάσανο του νέου…. Ψάχνει να βρει του τρόπους να αλλάξει, να αλλάξει, να αλλάξει και το καταφέρνει στο τέλος. Εάν δεν αλλάξουμε εμείς από μέσα μας, πώς θα αλλάξουμε τους άλλους, τον κόσμο ; Εγώ πιστεύω πάρα πολύ στους νέους ανθρώπους! Πρέπει να τους εμπιστευτούμε και να τους αφήσουμε να μας πάρουν πάρα κάτω! Αυτό πρέπει να είναι το moto μας, αφήστε τους νέους να μας παν πάρα κάτω!
 
  *Η ανταπόκριση της παράστασης "Μια άλλη κίνηση" εδώ.

Χαράλαμπος Παπαστεφάνου

Συνεντεύξεις