Συνεντεύξεις

The Man From Earth: H Συνέντευξη

 
Το ραντεβού είναι για τις οκτώ το βράδυ, στο θέατρο «Αλκμήνη». Κόσμος πηγαινοέρχεται, διάφορα πηγαδάκια από δω κι από κει, εγώ πάλι να τσεκάρω ερωτήσεις και καταγραφτήρι και να μηρυκάζω την ιστορία της παράστασης. Ένας άνθρωπος, καθηγητής πανεπιστημίου, εκμυστηρεύεται στους φίλους του ότι δεν είναι αυτός που είναι! Τους πετάει κατάμουτρα ότι γεννήθηκε την αυγή της ανθρωπότητας, εκατόν σαράντα αιώνες πριν, και, από ένα καπρίτσιο της φύσης, συνεχίζει να ζει, χωρίς καν να γερνάει… “The Man From Earth”… Ο πρωταθλητής των Highlander, χωρίς ξίφος κάτω από το παλτό, αλλά με έμφυτη την αγωνία πια να μην έλθει πολύ κοντά με κάποιον άνθρωπο, να μην χρειαστεί να ξαναβιώσει τη φρίκη του χωρισμού από το μοναδικό του σύμμαχο. Το θάνατο…

Η σκηνοθέτις του έργου, Κωνσταντίνα Νικολαΐδη και ο πολύ γνωστός ηθοποιός και πρωταγωνιστής της παράστασης, Δημήτρης Αλεξανδρής, μοιράζονται μαζί μας όλα εκείνα που οδήγησαν στο να ανεβεί αυτό το έργο για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Κάθομαι και ακούω, επεμβαίνω και ρωτάω, τους ακούω να γελάνε και να μου λένε την άποψή τους για όλα αυτά που θα δούμε ζωντανά μπροστά μας… Ο Τζον Όλντμαν (γέρος – οποία ειρωνεία) είναι αυτό που όλοι ευχόμαστε να είμαστε… ή που καταριόμαστε στη σκέψη και μόνο; Ευχαριστώ θερμά τη Μαρκέλλα Καζαμία, η οποία φρόντισε να πραγματοποιηθεί αυτή η συνέντευξη.
 
 
Μου στέλνει η Μαρκέλλα το δελτίο τύπου. “The Man From Earth”… Η πρώτη ερώτηση είναι κλισέ, δυστυχώς έτσι θα είναι και οι επόμενες… Το βιβλίο, η ταινία… Τι σας έκανε να σκεφτείτε ότι «Ωραία όλα αυτά, ας τα κάνουμε παράσταση»;
Δημήτρης Αλεξανδρής: Σ’ αυτό θα απαντήσει καλύτερα η Κωνσταντίνα. Είναι όνειρο δικό της εδώ και πόσα χρόνια; Τρία, τέσσερα;
Κωνσταντίνα Νικολαΐδη: (γελάει) Τέσσερα χρόνια, ναι. Είχα δει την ταινία πριν τέσσερα χρόνια, όταν ήμουν ακόμα δεύτερο έτος στη σχολή, στον Αρμένη. Απλά την είδα και εκείνη τη μιάμιση ώρα δεν σκέφτηκα τίποτα άλλο! Δεν μου πέρασε καμία άλλη σκέψη από το μυαλό, με είχε απορροφήσει όλη αυτή η ιστορία… Και ήταν μια ταινία γυρισμένη σε ένα δωμάτιο! Κι εκεί ήθελα να νιώσω και θεατής στο θέατρο, πέρα από θεατής στο σινεμά ή την τηλεόραση, για εκείνο το έργο… Και έφτασε το πλήρωμα του χρόνου…
 
theman67
 
Δημήτρη, σου έστειλε το κείμενο και σε ιντρίγκαρε η ιδέα; Πώς έγινε η επαφή;
Κωνσταντίνα: Το κείμενο του το έστειλα γιατί ήταν η μόνη μου επιλογή! (γέλια) Όντως, ήταν η μοναδική μου επιλογή!
Δημήτρης: Καταρχήν γνώρισα την Κωνσταντίνα. Είχα δει την ταινία και μετά διάβασα το κείμενο. Σίγουρα είναι ένα θέμα ιντριγκαδόρικο. Κάνει τον άλλο να αναρωτιέται τι συμβαίνει, τι θα γίνει. Τι είναι αλήθεια τι είναι ψέματα… Αλλά αυτό που με ιντρίγκαρρε περισσότερο ήταν η πίστη της Κωνσταντίνας παρά το έργο.   
 
Επειδή το θέμα είναι όχι απλά σουρεάλ…
Δημήτρης: Είναι στην ουσία επιστημονική φαντασία. Είναι φιξιόν!
Όπως το περιγράφει το βιβλίο, στην ουσία είναι αθάνατος αυτός ο άνθρωπος…
 
Μήπως λοιπόν το ότι έχει ζήσει όλα αυτά τα χρόνια σημαίνει πως έχει πεθάνει άπειρες φορές μια και όλοι όσοι και όλες όσες έχει αγαπήσει έχουν πεθάνει;
Δημήτρης: Σίγουρα, κάθε φορά που έρχεται κοντά με κάποιους ανθρώπους, βιώνει ένα θάνατο. Βέβαια αυτός, τουλάχιστον απ’ ό,τι λέει στο έργο, προσπαθεί να αποφύγει τόσο κοντινές σχέσεις. Σίγουρα έχει έλθει σε επαφή, είχε παιδιά, είχε γυναίκα, αλλά προσπαθεί να το αποφύγει. Μην ξεχνάμε βέβαια ότι τόσες χιλιάδες χρόνια που έχει ζήσει, έχει δημιουργήσει και άμυνες, ώστε να μην ζει, να μην βιώνει αυτό το θάνατο. Αλλιώς βιώνεις την ερωτική απογοήτευση στα δώδεκα, αλλιώς στα τριάντα.
 
theman68
 
Πιάνουν οι άμυνες;
Δημήτρης: Ε, βέβαια!
Κωνσταντίνα: Δεν είναι άμυνες εγωιστικές. Είναι λόγω χρόνου…
Δημήτρης: Πώς ο οργανισμός σου, όταν περάσεις μια ασθένεια, δημιουργεί αντισώματα… Έτσι είναι και η ψυχή! Δηλαδή, από ένα σημείο και μετά, αντιδράς στα ερεθίσματα διαφορετικά. Πάντως, παρόλα αυτά, αυτός ζει μια ζωή που δεν έρχεται πια τόσο κοντά με τους ανθρώπους. Ή τόσο συχνά… Εντάξει, έχει βαρεθεί πια! (γέλια)
Κωνσταντίνα: Τους σκανάρει πριν καν μιλήσουν! (γέλια)
 
Πιστεύω ότι τα πρώτα δεκατέσσερις χιλιάδες χρόνια είναι τα πιο δύσκολα… (γέλια)
Δημήτρης: Θα δω, θα δω… Θα ζήσω τόσο και θα σου πω…
 
Στις πρόβες πώς είναι τα πράγματα; Κυλάνε αρμονικά, υπάρχει το στοιχείο το απρόσμενο, υπάρχει κάτι άλλο; Το λέω επειδή δεν έχω δει και την ταινία…
Κωνσταντίνα: Πολύ ωραία! Είναι ένα θέμα που τροφοδοτεί φιλοσοφικές συζητήσεις. Και εγώ βρίσκω μεγάλη αξία γενικά στο υπαρξιακό θέατρο και στο θέατρο που ασχολείται με θέματα όπως η ζωή, ο θάνατος, το «μετά», οι θρησκείες. Αυτά με ελκύουν πολύ. Το έργο δείχνει στην ουσία την πορεία του ανθρώπου, εδώ και δεκατέσσερις χιλιάδες χρόνια. Οι πρόβες λοιπόν, και στην αρχή και τώρα, διακόπτονταν από ερωτήματα, από διαφωνίες σε φιλοσοφικά θέματα… αναλύαμε πολλά θέματα υπαρξιακού περιεχομένου.
Δημήτρης: Όσον αφορά την πρόβα, συμβαίνει να δημιουργούνται κάποιες φορές κάποιες στιγμές, οι οποίες είναι αναπάντεχα συγκεντρωμένες, χωρίς να ωθείται το πράγμα προς τα εκεί. Ουσιαστικά, υπάρχει μια ρεαλιστική βάση στο έργο… Δεν είναι «Ο άνθρωπος ελέφαντας» ας πούμε, που είναι ένα ποιητικό κείμενο ή θέατρο του παραλόγου, κάτι που βλέπεις π.χ. σε έργα του Μπέκετ, που η βάση τους δεν είναι ρεαλιστική. Γι αυτό και εδώ βλέπεις στην πρόβα κάποιες στιγμές, εκεί μάλιστα που δεν υπάρχει πίεση, που είναι πολύ… μαγικές, να το πω έτσι…
 
Και πολύ δικές σας φαντάζομαι…
Δημήτρης: Και μακάρι να περάσει και στον κόσμο αυτό το πράγμα και να λειτουργήσει! Γιατί αυτό είναι το έργο! Πώς μια απλή ιστορία, πώς ένας άνθρωπος «κανονικός» είναι κάτι άλλο και πόση αλήθεια μπορείς να αντέξεις από αυτό τον άνθρωπο;
 
theman66
 
Διάβασα ότι στο συγκεκριμένο έργο υπάρχει και κίνηση (την οποία έχει επιμεληθεί η Χριστίνα Φωτεινάκη). Πώς ακριβώς ερμηνεύεται αυτό;
Κωνσταντίνα: Μέσα σε ένα δωμάτιο βρίσκονται οκτώ άτομα. Πρέπει να υπάρχει μια ροή κινήσεων και γενικά ένας ρεαλισμός από θέμα κίνησης και ταυτόχρονα η κίνηση να μην «μάχεται» την ιστορία που ρέει.
 
Ανεβαίνετε 21 Οκτώβρη. Και θα είστε μέχρι…;
Κωνσταντίνα: Μέχρι 7 Ιανουαρίου.
Δημήτρης: Τουλάχιστον.
 
Από κει και πέρα βλέποντας και κάνοντας…
Δημήτρης: Πιστεύω ότι επειδή το θέμα είναι παρά πολύ ιντιγκαδόρικο και επειδή η Κωνσταντίνα βάζει σε αυτό πολλά πράγματα από την ψυχή της, πολλά περισσότερα από όλους εμάς, γιατί αποτελεί όνειρο δικό της εδώ και τέσσερα χρόνια, πιστεύω ότι θα δημιουργηθεί μια κατάσταση που θα κρατήσει καιρό.
 
Στην απόδοση του κειμένου, στα ελληνικά πια, έχετε βάλει και πράγματα που αφορούν τη χώρα μας;
Κωνσταντίνα: Όχι, όχι… Είναι ένα έργο διαχρονικό… Και τώρα μπορεί να παιχτεί και οποιαδήποτε στιγμή.
Δημήτρης: Δεν έχει να κάνει με τους Αμερικάνους ή… Απλά ο συγγραφέας έτυχε να βάλει αυτούς τους χαρακτήρες στην Αμερική. Τα θέματα που θίγει που ο συγγραφέας έχουν να κάνουν με τον άνθρωπο, όπου κι αν είναι… Είναι ένας άνθρωπος – εξαίρεση της φύσης και προσπαθεί να το μοιραστεί αυτό με κάποιους ανθρώπους…
Κωνσταντίνα: Οι οποίοι είναι επιστήμονες. Σε διάφορα πεδία.
 
Όλοι οι παρευρισκόμενοι είναι επιστήμονες;
Δημήτρης: Δύο δεν είναι, οι άλλοι είναι όλοι καθηγητές πανεπιστημίου…
Κωνσταντίνα: Και ο καθένας το βλέπει και από τη σκοπιά του αντικειμένου του, πέρα από το πώς το βλέπει σαν άνθρωπος.
Δημήτρης: Γενικότερα είναι η αλήθεια απέναντι στον ορθολογισμό. Απέναντι στα στερεότυπα, απέναντι στην ικανότητα του ανθρώπου να μπορεί να δει την αλήθεια μπροστά του και να ξεχάσει ό,τι ξέρει μέχρι τώρα. Το άλμα δηλαδή και αν μπορεί να το κάνει.
 
Η τελευταία μου ερώτηση είναι πολύ γενική. Το θέατρο, όπως το ζείτε, όπως το έχετε ζήσει, όπως θα το ζήσετε… Σας έχει φερθεί καλά;
Κωνσταντίνα: Δεν μπορώ να εκφράσω μια αίσθηση ακόμα, δεν θα είναι συμπαγής… Το κάνω επειδή θέλω να παρουσιάσω κάποια έργα… Τελείωσα τη σχολή πρόσφατα, αλλά γενικά ο στόχος μου ήταν να κάνω δικά μου πράγματα. Η αίσθηση αυτή με κάνει τα βλέπω όλα αισιόδοξα…
Δημήτρης: Κάθε δουλειά έχει και καλές και κακές στιγμές… Έχει και δύσκολες και πιο εύκολες. Εγώ δεν είμαι από τους άτυχους σ’ αυτή τη δουλειά, θα ήταν αμαρτία να το πω αυτό… Παρόλα αυτά, όσο δουλεύεις και ονειρεύεσαι πιο δύσκολα πράγματα, είναι και πιο δύσκολο να τα καταφέρεις. Άλλες φορές τα πράγματα λύνονται ως δια μαγείας και γίνονται τόσο γρήγορα που δεν προλαβαίνεις να τα ζήσεις. Κι άλλες φορές περνάει ένας χρόνος, περνάνε δύο χρόνια για να καταφέρεις να τα ζήσεις. Το θέατρο όμως, όπως και η τέχνη γενικότερα, δεν είναι κάτι το οποίο μας χρωστάει. Εμείς κάνουμε αυτή τη δουλειά κυρίως για μας. Έτσι όπως το βλέπω εγώ είναι να πεις αυτό που νομίζεις. Και αν είσαι τυχερός και βρεις ένα έργο που θα σου προτείνει η Κωνσταντίνα και σε κεντρίσει και σένα και βρεις ένα κώδικα επικοινωνίας, με τον οποίο θα είσαι καλά… αυτό είναι σημαντικό. Το ιδανικό βέβαια είναι να μπορέσεις να επικοινωνήσεις και να σε καταλάβει όλος ο κόσμος. Αυτό όμως δεν είναι εύκολο. Δεν μπορούμε να τους καταλάβουμε όλους… Έτσι είναι και το θέατρο. Ένας τρόπος επικοινωνίας που καταρχήν έχει να κάνει με τη δική μας αλήθεια. Όπως και ο φίλος μας ο Τζον. Λέει τη δική του αλήθεια, αλλά δεν είναι εύκολο…
Κωνσταντίνα: Και όποιος σε πιστέψει, όποιος έλθει κοντά…
 
Κώστας Κούλης
 
Ταυτότητα  της παράστασης
Μετάφραση Κειμένου: Κωνσταντίνα Νικολαΐδη, Γιώργος Κατινάς
Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνα Νικολαΐδη  
Σκηνικά – Κοστούμια - Φώτα: Ζωή Μολυβδά Φαμέλη
Κίνηση: Χριστίνα Φωτεινάκη
Μουσική: Λίνα Ζηνά
Video art: Χρήστος Πυθαράς
Φωτογραφίες: Παναγιώτης Ζέππος
Μακιγιάζ: Τζίνα Κυριαζή
Αφίσα: Άρης Σομπότης
Εμπορική Χορηγία: έπιπλα ΚΟΚΚΟΡΗΣ, www.kokkoris.com.gr
 
ΜΕΡΟΣ ΤΩΝ ΕΣΟΔΩΝ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ ΘΑ ΔΟΘΕΙ ΓΙΑ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟ ΣΚΟΠΟ.
 
Παίζουν: Δημήτρης Αλεξανδρής, Νίκη Παλληκαράκη, Χριστόδουλος Στυλιανού, Ερρίκος Λίτσης, Νίκος Ποριώτης, Γιώργος Κατινάς, Κωνσταντίνα Μαλτέζου, Μαγδαληνή Παλιούρα
 
 
Δημόσιες σχέσεις: Μαρκέλλα Καζαμία
 
Πληροφορίες
Πρεμιέρα: 21 Οκτωβρίου 2013
κάθε Δευτέρα & Τρίτη  
Χώρος: Θέατρο ΑΛΚΜΗΝΗ, Αλκμήνης 8, Κεραμεικός.
Ώρα έναρξης: 21.30
Διάρκεια: 80’  
Τιμές εισιτηρίων: 12 ευρώ (κανονικό), 8 ευρώ (μειωμένο)  
Τηλ. Επικοινωνίας – κρατήσεις: 210 3428650
 

Συνεντεύξεις