Ταινίες
b11 Noizy Banner

Μετά Το Μάη

Après mai (2012)
Σκηνοθεσία-Σενάριο: Olivier Assayas
Πρωταγωνιστούν: Clément Métayer, Lola Créton, Felix Armand, Carole Combes, India Salvor Menuez, Hugo Conzelmann, Mathias Renou, Léa Rougeron
Διάρκεια: 122'
 
Παρίσι 1971. Μια ομάδα 18χρονων παιδιών που τελειώνουν το σχολείο γεμάτα όνειρα για το μέλλον, συμμετέχουν στο επαναστατικό κίνημα της εποχής. Λίγα χρόνια μετά το Μάη του '68, τα επαναστατικά κινήματα έχουν διασπαστεί ως προς την ιδεολογία τους και δεν μπορούν να βρουν μια κοινή γραμμή, ενώ η επιβολή της αστυνομίας έχει γίνει ακόμη πιο ισχυρή. Νέοι συλλαμβάνονται για τις ιδέες τους, διαδηλώσεις καταπνίγονται από την αστυνομία με βίαιο τρόπο και η αντίδραση είναι ο μόνος τρόπος αντιμετώπισης.

Όταν μια απόπειρα αντίδρασης ένα βράδυ καταλήγει στον τραυματισμό ενός φύλακα του σχολείου στο οποίο φοιτούν, η μόνη λύση είναι να απομακρυνθούν από το Παρίσι με το τέλος της σχολικής χρονιάς, ώστε τα πράγματα να ηρεμήσουν και να μην κατηγορηθούν για το συμβάν.
Ο Ζιλ, που ονειρεύεται να μπει στη Σχολή Καλών Τεχνών, μαζί με τη φίλη του, Κριστίν, φεύγουν για την Ιταλία, όπου συναντούν συμπατριώτες ομοϊδεάτες σκηνοθέτες, όμως οι δρόμοι τους χωρίζουν. Ο Αλέν επίσης ονειρεύεται μια καριέρα ως καλλιτέχνης και φεύγει στην Καμπούλ μαζί με την Αμερικάνα φίλη του που γνώρισε στην Ιταλία.

Μέσα από τα πρώτα αυτά ερωτικά σκιρτήματα των νέων αυτών παιδιών και μέσα από τις εξελίξεις στις ζωές του καθενός, όταν επιστρέψουν στη Γαλλία θα διαπιστώσουν ότι η ζωή την οποία διάγουν δεν είναι αυτή την οποία είχαν ονειρευτεί. Το επαναστατικό κίνημα που είχαν ακολουθήσει δεν ήταν αυτό που θα τους εξασφάλιζε μια φυσιολογική ζωή μέσα σε μια άκρως καπιταλιστική κοινωνία, σε μια κοινωνία που δεν ήταν έτοιμη να δεχτεί τις ιδέες τους, σε μια κοινωνία που θα τους αναγκάσει να κάνουν πράγματα παρά τη θέλησή τους, προκειμένου να επιβιώσουν.

Η ταινία προσπαθεί να μας παρουσιάσει την εποχή μετά την επανάσταση του Μάη του '68 στη Γαλλία. Κινείται ανάμεσα στο ιδεολογικό κομμάτι και στο προσωπικό των πρωταγωνιστών, όμως το δεύτερο είναι αυτό που υπερισχύει αφήνοντας το πρώτο να υφέρπει μέσα στο σενάριο και να μην αναδεικνύεται με το τρόπο που θα μπορούσε.
 
Μιλάει για τα όνειρα και τις φιλοδοξίες των παιδιών αυτών και την τελική τους διάψευση από την ίδια την κοινωνία. Βασίζεται σε προσωπικά βιώματα του σκηνοθέτη, ο οποίος ανήκει στη γενιά του Μάη και μπορεί να δώσει τη συναισθηματική διάσταση των νέων, αποτυγχάνει όμως να παρουσιάσει στο κοινό του την ιδεολογική διάσταση των κινημάτων. Ίσως, όμως, να μην είναι αυτός ο σκοπός του.

Η ταινία απέσπασε βραβείο σεναρίου στο Φεστιβάλ της Βενετίας. Στη χώρα μας προβάλλεται στους κινηματογράφους από τις 7 Μαρτίου 2013.
Σωκράτης Αληχανίδης

Ταινίες