Συνεντεύξεις

Συνέντευξη με το συνθέτη Christos Andreou

 

   Ο συνθέτης Christos Andreou είναι ένας σπουδαίος άνθρωπος, με ήθος και παιδεία. Αρκεί μόνο μια συνάντηση μαζί του για να καταλάβεις το πόσο σπουδαίος είναι. Γεννήθηκε στην Κύπρο. Σήμερα πια ζει μόνιμα στο Λονδίνο και μέσα από το studio του πειραματίζεται και περιμένει υπομονετικά το μεγάλο "μπάμ", για να αναδείξει το πραγματικό του ταλέντο. Γλυκύτατος και ευγενέστατος υποδέχτηκε το Noizy παραχωρώντας μια συνέντευξη στο John Emmans.
 
christosandreouavatar
Κύριε Ανδρέου, καταρχάς να σας ευχαριστήσω για τον πολύτιμο χρόνο που αφιερώνετε σε μένα και τους αναγνώστες του Noizy. Ξεκινώντας, θα ήθελα να ρωτήσω τι ήταν αυτό που σας ώθησε στην μουσική; Είχατε κάποιες επιρροές από την οικογένειά σας;
Θα ήθελα με τη σειρά μου να σας ευχαριστήσω για τον χρόνο σας και την τιμή που μου κάνετε να με παρουσιάσετε στο Noizy. Γεννήθηκα στη Λάρνακα της Κύπρου. Ο πατέρας μου είναι μουσικός και μάλιστα ο μαέστρος της Φιλαρμονικής του Δήμου της πόλης. Όπως καταλαβαίνετε, η επιρροή της μουσικής από το άμεσο περιβάλλον μου ήταν «αναπόφευκτη». Στο σπίτι ήμουν περιτριγυρισμένος από μουσικά όργανα, κασέτες, δίσκους βινυλίου, αλλά κυριότερα παρτιτούρες και βιβλία μουσικής… αμέτρητα! Είχα τη δυνατότητα να δοκιμάζω σαν παιδί διάφορα όργανα, είτε αυτό ήταν αυλός, κλαρίνο, αρμόνιο κλπ. Μεγαλώνοντας και αρχίζοντας πλέον μαθήματα μουσικής θεωρίας και πρακτικής άρχισα να αποφασίζω - μουσικά - τι με εξέφραζε περισσότερο, και αυτό ήταν σίγουρα το γράψιμο μουσικής αλλά και το performance. Παίρνοντας μαθήματα κλαρίνου από τον πατέρα μου, άρχισα σιγά-σιγά να συμμετάσχω σε διάφορα σχήματα όπως κουαρτέτα, φιλαρμονική, μικρές ορχήστρες κ.α. Αυτό ήταν ένα βασικό στοιχείο της αντίληψής μου για τον κόσμο της μουσικής και γενικότερα των μουσικών μου ερεθισμάτων. Το 1998 είχα ήδη το “Grade 8 in Performance” με διάκριση. Από τo 2003 μέχρι το 2007 έκανα τις μουσικές μου σπουδές στο Canterbury Christ University, δίπλα στον παγκοσμίου φήμης κλαρινετίστα και δάσκαλο David Campbell. Αποφοίτησα με Bachelor και Master στο Performance. Όμως η τριβή μου με τη σύνθεση δε σταμάτησε ποτέ όλα αυτά τα χρόνια και έτσι πάντα έβρισκα τρόπο με κάθε ευκαιρία να γράψω ή να ενορχηστρώσω μουσική.
 christosandreou01
 
Πώς ξεκινάει τις περισσότερες φορές η σύνθεση μουσικής για ένα νέο project; Γνωρίζετε λεπτομέρειες από πριν για τη "δουλειά" και εμπνέεστε αντιστοίχως από την υπόθεση ή προσπαθείτε να μείνετε ανεπηρέαστος και απλά συνθέτετε αυτό που αισθάνεστε;
Νομίζω αυτό εξαρτάται από το κάθε project ξεχωριστά. Κάθε project είναι διαφορετικό, από την άποψη ότι μπορεί να είναι είτε ταινία μικρού μήκους, είτε διαφήμιση… Κάποιες φορές μπορεί να έχω στα χέρια μου το “brief”, στο οποίο γίνεται επεξήγηση για το περί τίνος πρόκειται σε λίγες γραμμές, άλλοτε μπορεί να είναι μόνο ένα email (με ένα link από το YouTube), στο οποίο ο σκηνοθέτης/παραγωγής να λέει κάτι σαν «Γράψε μου κάτι παρόμοιο...». Εμπνέομαι αντιστοίχως, αφού έχω μιλήσει με το σκηνοθέτη ή/και τον παραγωγό και μου έχουν δώσει όσα περισσότερα στοιχεία μπορούν για το project. Τα μελετώ και αναλόγως αρχίζει η διαδικασία της σύνθεσης «ιδεών».
 
christosandreou02
Δουλεύοντας πάνω στα βασικά θέματα για ταινίες ή διαφημιστικά, συνθέτετε ορισμένες φορές περισσότερα από ένα μουσικά θέματα και γίνεται κάποιου είδους επιλογή από τους παραγωγούς; Σε ποιο βαθμό έχετε μουσική ελευθερία κινήσεων και αποφάσεων επάνω στη μουσική σας;
Αυτό νομίζω πρέπει να γίνεται οπωσδήποτε, γιατί όχι μόνο δίνει περισσότερες επιλογές στον παραγωγό/σκηνοθέτη, όσον αφορά τη μουσική αλλά με «σπρώχνει» κι εμένα σαν συνθέτη να «εξερευνήσω» διαφορετικές οδούς μουσικής προσέγγισης προς το συγκεκριμένο project. Μπορώ να πω πως η «ελευθερία κινήσεων» είναι και πάλι σχετική, γιατί πάντοτε υπάρχουν κάποιες παράμετροι τις οποίες πρέπει να ακολουθήσω ή θα πρέπει να ακολουθηθούν γενικότερα.
 
Ποιο είναι το πιο δύσκολο κομμάτι της δουλειάς σας τελικά; Η έμπνευση, η σύνθεση ή η ενορχήστρωση; Και ποιο αυτό που εσείς απολαμβάνετε περισσότερο;
Και τα τρία είναι εξίσου δύσκολα, επειδή είναι τρία βασικά συστατικά για την επίτευξη του τελικού αποτελέσματος, έτσι αν δεν γίνει κάτι «καλό» στην πορεία τότε το αποτέλεσμα θα υστερεί.
 
Διακρίνω μία μίνιμαλ τάση στις ενορχηστρώσεις σας, αν μπορώ να το θέσω κατά αυτόν τον τρόπο. Έχει να κάνει κυρίως με τα project που έχετε καταπιαστεί μέχρι στιγμής και τις απαιτήσεις τους ή αυτή είναι η μουσική σας φιλοσοφία; Και εν τέλει, ποια είναι η μουσική φιλοσοφία του Χρήστου Ανδρέου; Τι ακούτε σπίτι σας, όταν είστε μόνος, αργά το βράδυ για παράδειγμα;
Νομίζω η τάση «μίνιμαλ» είναι καθαρά λόγω της φύσης των project. Η μουσική μου φιλοσοφία είναι απλή. Πιστεύω πως τα ακούσματα ενός συνθέτη πρέπει να είναι ποικίλα και σφαιρικά. Κάθε είδος μουσικής έχει όλο και κάτι να προσφέρει. Γενικά ακούω όλα τα είδη μουσικής αλλά κυριότερα ακούω ορχηστρική μουσική, είτε αυτή είναι κλασική μουσική είτε μουσική κινηματογράφου.
 
 christosandreoumainΠοιο project ήταν το πλέον απαιτητικό στη μέχρι τώρα πορεία σας και ποιες οι συγκεκριμένες δυσκολίες;
Νομίζω το περισσότερο απαιτητικό project που είχα μέχρι τώρα ήταν το γράψιμο για την τηλεοπτική δραματική του ΡΙΚ1 «Μοιραία Φεγγάρια». Η δυσκολία σε αυτό το project ήταν στο ότι έπρεπε να γράψω μουσική σε σύντομο χρονικό διάστημα, πράγμα που σήμαινε ότι δεν θα μπορούσα να έχω εικόνα, και έτσι έπρεπε να βασιστώ σε σημειώσεις που είχα είτε από τις συνομιλίες μου με τον παραγωγό μέσω διαδικτύου είτε μέσω email.
 
Από πού αντλείτε εσείς προσωπικά πηγή έμπνευσης τις περισσότερες φορές; Υπάρχουν θέματα, που έχετε συνθέσει και «τοποθετείτε στο συρτάρι», διότι τη στιγμή αυτή δεν ταιριάζουν κάπου και ίσως εκμεταλλευτείτε στο μέλλον, εφόσον σας δοθεί η ευκαιρία;
Η έμπνευση μπορεί να έρθει οποιαδήποτε στιγμή, αν τυγχάνει και είμαι μπροστά στο computer γράφω τη μελωδική γραμμή ή οτιδήποτε μου έρθει εκείνη τη στιγμή στο μυαλό και έτσι το έχω στο αρχείο. Αυτό μπορεί μετά να αναπτυχθεί και να γίνει ένα μεγαλύτερο θέμα ή μουσικό κομμάτι, το οποίο - ναι - είτε μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε ένα επικείμενο project είτε απλά μείνει στο συρτάρι για μελλοντική χρήση.
 
christosandreouphoto
Αρκετός λόγος γίνεται τη σημερινή εποχή για την τεχνολογία και τη βοήθεια που προσφέρει στους νέους συνθέτες. Σας λύνει τα χέρια; Πού θεωρείτε εσείς πως βρίσκεται η λεπτή γραμμή, την οποία όταν κάποιος ξεπερνάει τότε μάλλον υπερβάλλει στις συνθέσεις του και τις φορτώνει χωρίς λόγο;
Σίγουρα η τεχνολογία παίζει ένα πολύ σημαντικό ρόλο στην πορεία ενός συνθέτη, γιατί πραγματικά του δίνει τόσα πολλά εργαλεία και ευκολίες σε δευτερόλεπτα, απλά με το πάτημα ενός κουμπιού. Παλαιότερα αυτό ήταν και χρονοβόρα διαδικασία αλλά και κόστιζε. Για παράδειγμα, αν κάτι δεν ακούγεται καλό είτε χρειάζεται μια αλλαγή, μπορεί πολύ εύκολα ο συνθέτης να το αλλάξει. Για παράδειγμα, μια μελωδική γραμμή του φλάουτου να τοποθετηθεί στο cello. Νομίζω ότι η διαδικασία και η πορεία της σύνθεσης ενός κομματιού είναι όντως ένα πολύπλοκο θέμα, στο οποίο υπάρχουν και παρά πολλές απόψεις.
 
Ποια είναι η δουλειά που λατρεύετε και θα θέλατε να είχατε συνθέσει εσείς;
Είμαι λάτρης γενικότερα της μουσικής μεγάλων έργων για κινηματογραφικές παραγωγές, όπως feature film, ντοκιμαντέρ…
 
Πρόσφατα στο Noizy έγινε ένα αφιέρωμα στα 20 καλύτερα κινηματογραφικά soundtrack όλων των εποχών. Ποια θα ήταν η δική σας λίστα με τα 20 καλύτερα;
Δύσκολη ερώτηση, την οποία θα απαντήσω κάπως διαφορετικά... Για μένα «καλύτερη μουσική» θεωρείται ό,τι είναι από Ennio Morricone, Alan Silvestri, James Newton Howard, Hans Zimmer, John Williams, Danny Elfman, Thomas Newman, Klaus Badelt, Alexandre Desplat, Marco Beltrami, Michael Giaccino...
Ας μείνουμε λιγάκι στην κινηματογραφική μουσική. Υπάρχει μια καινούργια τάση στους συνθέτες της νέας γενιάς να χρησιμοποιούν samples και synthesizer. Πιστεύετε ότι έχει πέσει το επίπεδο, σε σχέση με την παλιά σχολή που η ορχήστρα ήταν το άλφα και το ωμέγα;
Πιστεύω πως τα samples και γενικότερα η τεχνολογία, η οποία προσφέρεται στους συνθέτες σήμερα είναι αρκετή για να μπορέσουν να κατασκευάσουν ένα «δείγμα», το πως μπορεί να ακουστεί μια ορχήστρα ή μια σύνθεση γενικότερα. Τίποτα και ποτέ δεν θα μπορέσει να προσφέρει τον ήχο που προσφέρει μια πραγματική ορχήστρα με πραγματικούς μουσικούς, επειδή απλά η μουσική από πραγματική ορχήστρα είναι κάτι που συμβαίνει τη δεδομένη εκείνη στιγμή... Είναι εκείνο το κάτι στον «αέρα», στο studio, εκείνο το μαγικό!
Το επίπεδο μπορεί να μην έχει πέσει αλλά σίγουρα υπάρχει περισσότερη ζήτηση μουσικής που μένει μέχρι το στάδιο παραγωγής από τον υπολογιστή, είτε λόγω budget είτε λόγω χρόνου.
 
Παρατηρώ μια φτηνή προσέγγιση σε ό,τι έχει να κάνει με τα σάουντρακ των τελευταίων ετών. Για παράδειγμα, δεν ακούμε πλέον την λέξη αριστούργημα, όπως τα “Godfather”, “Star wars”, “The good the bad and the ugly” και αρκούμαστε στο καλό. Τι συμβαίνει κατά την γνώμη σας; Γιατί δεν γράφονται πλέον αριστουργήματα;
Αυτό κάπως συνδέεται με την προηγούμενή μου απάντηση. Η πίεση χρόνου της παραγωγής είναι αυτό που πιέζει αντίστοιχα τους συνθέτες να γράφουν με ταχύτητα και γενικότερα με λιγότερη «αφοσίωση» στο γενικό αποτέλεσμα, απλά και μόνο επειδή πρέπει να παραδώσουν σε σύντομο χρονικό διάστημα. Χωρίς φυσικά αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν εξαιρέσεις!
 
Και τέλος η ερώτηση που πάντα φέρνει σε δύσκολη θέση τους πάντες. Με άριστα το 10 τι βαθμό θα βάζατε στον συνθέτη Χρήστο Ανδρέου;
Αυτό το αφήνω πάντοτε να κριθεί μέσα από τη μουσική μου και τη δουλειά μου γενικότερα. Αλλά πάντοτε πιστεύω ότι υπάρχει περιθώριο για βελτίωση.
 
John Emmans
 
 

Συνεντεύξεις