Θεατρικές Παραστάσεις

Rose με τη Ζωή Λάσκαρη

 

“Rose”
στο θέατρο Μακεδονικών Σπουδών

   aalaskarh roseΣτo πλαίσιo των 47ων “Δημητρίων”, παρουσιάζεται, στο θέατρο της Εταιρίας Μακεδονικών Σπουδών, 5 με 7 Οκτωβρίου, για τρεις μόνο παραστάσεις, το έργο του Martin Sherman, “Rose”. Ένα δραματικό γυναικείο μονόλογο, μίας Εβραίας που είχε την ατυχία να ζήσει στα τραγικά χρόνια του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου και του Ολοκαυτώματος.

   Το έργο “Rose” είναι η εξιστόρηση της τραγικής ιστορίας μίας Εβραίας, γεννημένης το 1920 στην Ουκρανία. Μετά από πολλές φουρτούνες, πίκρες, χαρές, γεννήσεις αλλά και θανατικά, έχει καταλήξει στο Μαϊάμι, το 2000, από όπου και μας διηγείται την ιστορία της. Γιαγιά πια, και ηλικιακά αλλά και λόγω απογόνων. Μία πολυτάραχη ζωή με πολύ πόνο και πένθος. Νύφη, μητέρα, χήρα, πενθούσα μάνα. Ένας κύκλος επαναλαμβανόμενος. Πρόσωπα εμφανίζονταν στη ζωή της και χάνονταν, συνήθως με βίαιο τρόπο. Μία γυναίκα τη ζωή της οποίας στιγμάτισαν οι κοινωνικοπολιτικές εξελίξεις του εικοστού αιώνα. Ένα έργο που έκανε πρεμιέρα στις 24 Ιουνίου 1999, στο Royal National Theatre του Λονδίνου.

   Σε μία πολύ απλή σκηνή, χωρίς σκηνικά, με διαφανή υφάσματα να οριοθετούν το χώρο του δωματίου μέσα στο οποίο εκτυλισσόταν το έργο. Μία καρέκλα και ένα μπαούλο με ένα δίσκο πάνω του, ήταν τα απολύτως απαραίτητα για τις ανάγκες της παράστασης. Μία ωραία επιλογή σκηνικού, κατά τη γνώμη μου, λιτή και χωρίς περιττές λεπτομέρειες, με τον πίσω “τοίχο” να εκτελεί και χρέη οθόνης προβολής. Οπότε η προσοχή μας, ως θεατές, ήταν αφοσιωμένη στην ηθοποιό και την ιστορία που είχε να μας πει.

  aarose2 Η Ζωή Λάσκαρη, απέδωσε το ρόλο της χαροκαμένης γιαγιάς με μία πολύ ωραία φυσικότητα. Με κάποιες περιορισμένες εντάσεις τις κατάλληλες στιγμές, έναν έκδηλο τόνο αναπόλησης και με ωραίους χρωματισμούς φωνής, έδωσε μία ωραία παράσταση. Κυκλοφορούσε στο χώρο σαν να είναι το δωμάτιο που ζούσε χρόνια, προσθέτοντας έτσι θετικά στοιχεία στην ερμηνεία της. Γέμιζε το χώρο με την παρουσία της. Κάποια προβλήματα χαμηλής έντασης φωνής λόγω έλλειψης μικροφωνικής, μία έλλειψη που θεωρώ αρκετά μεγάλο λάθος, δυσκόλευαν την παρακολούθηση. Από το κοινό έγιναν κάποια σχόλια σε σχετικά αρχικό σημείο του έργου, λίγο άξεστα κατ' εμέ, τα οποία χάλασαν την αυτοσυγκέντρωση της, την οποία όμως επανέκτησε εντός ολίγου, δίνοντας παράλληλα και κάποια παραπάνω ένταση στη φωνή της. Δεν ήταν όμως και εφικτό κάτι παραπάνω, γιατί ήταν μία αναπόληση μίας ηλικιωμένης γυναίκας, οπότε θα ήταν αφύσικο το να μιλάει πολύ δυνατά.

   aarose4Η μουσική της παράστασης, κατά κύριο λόγο εβραϊκά τραγούδια, ήταν πολύ ταιριαστή, δίνοντας τον κατάλληλο, στο κάθε σημείο, χρωματισμό στην ατμόσφαιρα. Μαζί με κάποια βίντεο που προβάλλονταν σε κάποιες στιγμές της ιστορίας, φυσικά συνυφασμένα μαζί της, συμπλήρωναν τις εικόνες και τα συναισθήματα που δημιουργούσε η αφήγηση.

   Μία ωραία παράσταση, που βλέπεται ευχάριστα, άν και ίσως κουράσει λίγο το γεγονός ότι είναι ένας μονόλογος 80 λεπτών, σε αρκετά χαμηλούς τόνους. Ίσως με καλύτερη ακουστική να αποφευχθεί αυτό. Μία πετυχημένη επάνοδο της Ζωής Λάσκαρη στην γενέτειρά της, μετά από 16 χρόνια. Ένα έργο που διηγείται την ιστορία των Εβραίων του εικοστού αιώνα, αφιερωμένο στα 100 χρόνια Εβραϊκής παρουσίας στη Θεσσαλονίκη.

Δημήτρης Σταυρόπουλος

Συντελεστές:
Σκηνοθεσία: Adolf Shapiro
Παίζει η Ζωή Λάσκαρη
Σκηνικά: Μιχάλης Σδούγκος
Φωτισμοί: Κατερίνα Μαραγκουδάκη
Παραγωγή: Θεατρικός Οργανισμός «Πορφύριος»  
Φωτογραφίες παράστασης: Ολυμπία Κραγασάκη
aa3030 rose2

Θεατρικές Παραστάσεις