loogoo

The Deadliest Scourge

The Deadliest Scourge
Κυκλοφόρησε 2016
Format CD
Είδος
Ενημερώθηκε στις Τρίτη, 03 Μαϊος 2016
Είδος Power Metal
Εταιρία Alone Records

Review

1.Signal Of War (intro)
2.My Race Won’t Last
3.The Deadliest Scourge
4.Stormwarrior
5.Between Harmony & Sorrow
6.Sin Of A Pilgrim
7. Leading The Legions
8.Proselytize The Masses
9.The Right To Dream
10.Thoughts Collapse
11.A Piece Of Eden
12.Shadow Spirit
13.Inner Scars (Digi bonus track)
 

   Όταν με είχαν φωνάξει, μαζί με άλλα παιδιά που γράφουν για ΜΕΤΑΛ δίσκους, στην προακρόαση του άλμπουμ αυτού, το είχα χαρεί ιδιαίτερα… Τη μπάντα τη γνωρίζω εδώ και αρκετά χρόνια, από τις εποχές του “Harvester Of Souls” και πιο πίσω ακόμα. Είχα γράψει κριτική για το ΕΡ, είχαμε κάνει συνέντευξη και κρατήσαμε την επαφή. Πετύχαινα το σχήμα να παίζει Live, ανοίγοντας για μεγάλα ονόματα, όπως οι Grave Digger, όπως οι Rage, όπως οι Rotting Christ και οι Stratovarius… Όταν ανακοίνωσαν τη συνεργασία με την Alone, η χαρά ήταν ακόμα μεγαλύτερη. Οι κόποι των παιδιών μόλις είχαν αρχίσει να γίνονται απόλαυση. Εύχομαι με την ψυχή μου να είναι καλοτάξιδο το άλμπουμ και πολλές επιτυχίες! Αν δεν έχετε αντίρρηση, θα ήθελα να είστε παρέα μας και σε αυτή τη μουσική διαδρομή.

   Σφυρηλατημένο στα Devasoundz, το “The Deadliest Scourge” εγγυάται εξίσου την «κάλυψη» εκτελεστών και ακροατών. Δυνατό, speedάτο Μέταλ, με ωραίο καλπασμό και ακόμα πιο ωραία ρεφρέν. Για τους φίλους και τις φίλες που αγαπούν μελωδία, ταχύτητα και ό,τι ακολουθεί ένα τέτοιο πλέξιμο, ο δίσκος απλά συνίσταται. Η φωνή ήλθε κι έδεσε όπως έπρεπε, οι ιδέες έγιναν τραγούδι με τον καλύτερο τρόπο και η ακρόαση είναι πλέον ένα πανέμορφο ταξίδι. Με το μπάσιμο του “My Race Won’t Last” κάποιος μπορεί άνετα να παρατηρήσει ότι έχουμε όντως να κάνουμε με μία μελωδικά θανατηφόρα «μάστιγα» και ένα σωρό καλά τραγούδια που σερβίρονται σαν ένα Power/Metal κομψοτέχνημα. Οι δίκασες και τα κιθάρια, τα σκασίματα και τα riff… Πολύ ξύλο από τα τύμπανα και στο αυτό μοτίβο ακολουθεί όλο το συγκρότημα. Για να φτάσουμε σε ένα υμνικό ρεφρέν, το οποίο είναι παράλληλα εντελώς λυρικό. Κάπως έτσι χτίζει το μουσικό οικοδόμημά της αυτή εδώ η μπάντα και κάπως έτσι προχωράμε στα υπόλοιπα του μπουκέτου.

   Το ομώνυμο κομμάτι είναι μια γρανιτένια δικασωτή μελέτη πάνω σε πολεμικά θέματα. Δεν τίθεται θέμα για το ρεφρέν, κολλάει κατευθείαν στο μυαλό, έχοντας σαν σκελετό τη συνύπαρξη καθαρών και κάφρικων φωνητικών, κάτι που χαρακτηρίζει γενικότερα το συγκρότημα. Στο “Between Harmony & Sorrow” εκρήγνυται στα μούτρα μας ένα θέμα που θα μας φέρει στο μυαλό Annihilator ή Brainstorm… Ποιοτικά τα παιδιά στέκονται πολύ ψηλά, μιλάμε για Μέταλ που πολλές μπάντες θα ζήλευαν. Κάποια στιγμή η φωνή μου φέρνει κάτι από τη μαγεία του David DeFeis, είναι κάτι που το είχα πει και μετά την προ-ακρόαση. Επική φωνή, λυρική και πολύ ευχάριστη στο αυτί, καταφέρνει και μας εξοικειώνει άριστα με το πολεμικό κλίμα που επικρατεί στα τραγούδια.

   “Proselytize The Masses” και το αρχικό θέμα-πανικός ακολουθείται από δίκασες και τσεκούρια (ήτοι κιθάρες) σε αναζήτηση θυμάτων! Μια και μιλήσαμε πιο πριν για Power, μην πάει το μυαλό σας σε Ευρωπαϊκές φόρμες. Όχι, καθόλου! Άλλωστε, με τόσες αναφορές σε «πολεμικά κλίματα», δεν θα ήταν δυνατό να εννοούσαμε το Power των σχημάτων της ηπείρου μας. Εδώ πρόκειται για αμερικάνικο τρόπο έκφρασης, με πανίσχυρες κιθάρες και φωνητικά μακριά από οπερετικά σκαμπανεβάσματα. Κάτι που με είχε κερδίσει από την αρχή, όταν πρωτάκουσα τα παιδιά.    

   Φοβερό το θέμα του “The Right To Dream”, ακούστε πως διακλαδώνονται οι κιθάρες και πως μπλέκουν τα οχετικά φωνητικά με τα επικά lead. Είναι υποδειγματικός ο τρόπος δεσίματος και ενορχήστρωσης, είναι μπετόν-αρμέ το κάθε κομμάτι. Ατελείωτο ξύλο και αγνός τσαμπουκάς, που κάποια στιγμή θα καταλαγιάσει σε ένα μοναδικό επίλογο. Το “Shadow Spirit”… Γραμμένο σε μέτρο 6/8, με Folk επιρροές και μια γλύκα στη δομή, το κομμάτι αυτό είναι στην ουσία ένα πολύ όμορφο ιντερμέδιο, κατά τη διάρκεια του οποίου θα ξεπιαστεί ο σβέρκος σας από το χτύπημα και θα προετοιμαστεί για τον επόμενο γύρο. Γιατί θα το ξαναπατήσουμε το “Play”, δεν το συζητώ…

   Ακόμα μια φοβερή δουλειά από ελληνική μπάντα! Νομίζω πως οι υπόλοιπες ΜΕΤΑΛομάνες χώρες θα πρέπει να μας προσέξουν παρά πολύ. Η ελληνική σκηνή έχει πάρει μπροστά και δεν αρκείται πλέον σε «ευχάριστες γεύσεις στον ουρανίσκο». Ξεριζώνει πλέον. Ξεριζώνει! Ακούστε κι εσείς και συμμεριστείτε την πώρωση και τη χαρά μας.

Κώστας Κούλης
 

The Deadliest Scourge

No more entries to show...

Items in this compilation

Chronology

Τελευταίες δισκοπαρουσιάσεις