= Modern Primitive - Septicflesh

loogoo

Modern Primitive

Modern Primitive
Κυκλοφόρησε 2022
Format LP
Είδος
Ενημερώθηκε στις Σάββατο, 11 Ιουνίου 2022
Είδος Death Metal
Εταιρία Nuclear Blast Records

Review

The Collector
Hierophant
Self Eater
Neuromancer
Coming Storm
A Desert Throne
Modern Primitives
Psychohistory
A Dreadful Muse
 
 
   Λένε πως οι αριθμοί δεν ψεύδονται. Πως μαρτυρούν πάντα την αλήθεια. Δεν είμαι και τόσο σίγουρος. Για την ακρίβεια, δεν το ασπάζομαι καθόλου σαν αρχή. Σε αυτή την περίπτωση όμως… Για βάλτε τα λίγο κάτω. Ενδέκατο full length άλμπουμ, το πρώτο με τη μεγαλύτερη ανεξάρτητη δισκογραφική του κόσμου, τριάντα ένα χρόνια μετά το “Temple Of The Lost Race” EP, από ένα συγκρότημα που υπάρχει από το 1990. Ο ορισμός της επαγγελματικής προσέγγισης της μουσικής, η ουσία της έκφρασης που εκβάλει από έναν οίστρο τόσο μακριά από την επιτήδευση. Ο καινούργιος, ολοκαίνουργιος δίσκος της μεγάλης ελληνικής μπάντας και διεθνούς δύναμης στον χώρο του Μέταλ. Οι Septicflesh επέστρεψαν.

   Στο εισαγωγικό σημείωμα, το “The Collector”, ερχόμαστε αντιμέτωποι με το soundtrack μίας ταινίας που ακόμα δεν έχει γυριστεί. Η ήπια φολκλορική εισαγωγή μας πάει σε ένα μπαρόκ ηλεκτρικό ξέσπασμα. Η υγιώς κάφρικη φωνή προστάζει και ορίζει και το σχήμα παίζει συμφωνικά, αφού – και σε αυτό το άλμπουμ – συνοδεύεται από τη συμφωνική της Πράγας, η οποία δεν χρειάζεται ούτε συστάσεις ούτε τίποτα. Είναι οι Septiflesh μία εντελώς ιδιαίτερη Death Metal ματιά; Τα αρρωστημένα βιολιά μπορεί να το πιστοποιήσουν αυτό.
 

   Το “Hierophant” κινείται και εκείνο στα μέγα-μονοπάτια της συμφωνικής εκφοράς της μουσικής, με μία γέφυρα τόσο κινηματογραφική, που θα σας κάνει να θέλετε να ακούτε μόνο αυτή για τα επόμενα λεπτά. Οι επιλεκτικές δίκασες και ο εκλεπτυσμένος τρόπος γυρισμάτων και tutti υπογράφουν το παρόν μουσικό καταστατικό. Όσο για τα δεύτερα φωνητικά… Απόλυτα άρρωστα!

   Το ”Self Eater” είναι γεμάτο σχήματα και tutti, είναι τόσο πυκνό μουσικά, που καμιά φορά διερωτάσαι. Είναι δυνατόν να χωράνε ΟΛΑ αυτά μέσα σε διακόσια εβδομήντα δευτερόλεπτα; Κι όμως… Οι συνθέσεις των Septicflesh εδώ είναι κατά βάση τετράλεπτες και οι εναλλαγές θεμάτων και ρυθμών τις κάνουν να φαίνονται Μπενχουρικές. Καθαρά φωνητικά, γυναικεία chant περάσματα και ένας οδοστρωτήρας με πανάκριβο κοστούμι. Ο συμφωνικός-λυρικός επίλογος είναι απλά συγκλονιστικός. Από τα καλύτερα μουσικά θέματα που έχω ακούσει τα τελευταία χρόνια.

   Ήπια ξεκινά το “Neuromancer”. Για είκοσι-κάτι δευτερόλεπτα όλα αυτά, αφού μετά το μπαρόκ ξαναχτυπά. Τεράστιες οι κιθάρες, ατσάλινο το rhythm section. H φωνή έρχεται να καταλάβει όλο τον χώρο, μέσα από ένα πλέγμα brutal και καθαρών φωνητικών, ενώ πίσω τους τα συμφωνικά μάχονται κατά βούληση. Εκεί όμως που θα νιώσετε ότι πραγματικά σας πυροβολούν, είναι στην αρχή του “Coming Storm”. Θα έλεγε κανείς ότι οι Septicflesh δημιουργούν το δικό τους “Jaws” εδώ. Τα έγχορδα πάλλονται, ο πανικός είναι έκδηλος παντού, το ίδιο το περιβάλλον ασφυκτιά, ώσπου έρχεται ένα μικρό ιντερμέδιο να χρυσώσει το χάπι. Η συνέχεια είναι όμως… Ο καταιγισμός προ των πυλών. Θρίλερ μουσικά το συγκεκριμένο κομμάτι, από τα πιο εντυπωσιακά της χρονιάς, ενώ είμαστε αυτήκοοι μάρτυρες συμφωνικού ορυμαγδού με blastbeating φρενηρών προδιαγραφών. Και αυτή η ξέχωρη λυρική γέφυρα στη συνέχεια… Συγγνώμη, πώς τα σκέφτονται όλα αυτά;
 

   Χορωδιακά ξεκινά το “A Desert Throne”. Για να έλθουν τα γκάζια και να εισβάλλουν. Με ένα θεματικό που ακούγεται γκράντε και τόσο πωρωτικό. Ήταν ποτέ ο ακραίος ήχος τόσο ερωτεύσιμος; Έχω την αίσθηση πως το σκανδιναβικό Death είναι απλά ο φτωχός συγγενής αυτής της απίστευτης εκφραστικής των δικών μας παιδιών. Συνέχεια με το επίσης συμφωνικά αγκάθινο “Psycohistory”. Ξυραφιές τα εξάχορδα, χαλύβδινες οι δίκασες και τα χάλκινα κάνουν καταπληκτική φασαρία.
 

   Το αντί επιλόγου σημείωμα του “A Dreadful Muse” είναι κάτι από γκαζάτο Ροκ, Cyber-Punk… Μισό, μισό, ανακαλώ. Βγάζω έξω όλες τις ταμπέλες. Ήμαρτον πια με τα «πινάκια». Οι κιθάρες σε όλο το άλμπουμ είναι ακάθαρτες, εντελώς LiVE και ωμές. Η πανέξυπνη παραγωγή του Jens Bogren εμφανίζει μία μπάντα που αγαπά τη δεκαετία του ’80, φανερώνει όμως το όραμα ενός μουσικού άρματος που βρίσκεται πολλά χρόνια μπροστά και κάθε φορά επιλέγει ένα αντίστοιχο μοτίβο, το οποίο έχει θέσει για τη συγκεκριμένη κυκλοφορία. Οι κιθάρες έχουν τεράστιο όγκο, διαθέτουν όμως τόση μελωδία, που κάποιος εκτός ακραίου ήχου μπορεί να εκπλαγεί. Όχι όμως εκείνος που έχει ψάξει τη μπάντα και την πολυσυλλεκτικότητά της.

   Οι Septicflesh κυκλοφορούν έναν δίσκο που δεν χαμπαριάζει από τάσεις, μόδες, επιταγές και «να ‘χαμε να λέγαμε». Είναι η καλύτερη σφαλιάρα που φάγαμε για το 2022 και μπορεί και για το 2023. Κύριοι, καλώς ορίσατε!

Κώστας Κούλης
 
 
 

Modern Primitive

No more entries to show...

Items in this compilation

Chronology

Joomla Social by OrdaSoft!

Τελευταίες δισκοπαρουσιάσεις