loogoo

The Key
Κυκλοφόρησε 2015
Format CD
Είδος
Ενημερώθηκε στις Παρασκευή, 21 Αυγούστου 2015
Είδος Rock
Εταιρία Frontiers Records

Review

1. Choices
2. Burn
3. Re-Inventing The Future
4. Ready To Fly
5. Discussions In A Smoke Filled Room
6. Life or Death?
7. The Stranger
8. Hearing Voice
9. On Queue
10. An Ambush Of Sadness
11. Kicking In The Door
12. The Fall
 
 
   Όπως συνέβη το 2013, έτσι και φέτος, δύο άλμπουμ Queensryche ετοιμάζονται να μας χτυπήσουν την πόρτα. Τότε και τα δύο μουσικά οχήματα έφεραν το ίδιο όνομα… Φέτος έχουμε – πια – τους Operation: Mindcrime, το καινούργιο project του Geoff Tate και των μουσικών με τους οποίους σκέπτεται, περίπου, με τον ίδιο τρόπο. Γιατί, όπως δήλωσε χαρακτηριστικά ο ίδιος ο τραγουδιστής, οι Operation: Mindcrime ΔΕΝ είναι συγκρότημα, είναι η ένωση ανθρώπων με σκοπό την επίτευξη κοινού στόχου. Αν σας φαίνονται όλα αυτά παπατζιλίκια, θα έχουμε σύντομα κοντά μας τον Tate και θα μας απαντηθούν όλες οι απορίες. Μέχρι τότε, πάμε να ακούσουμε τι είναι αυτό το «Κλειδί» και τι πραγματεύεται. Αρχικά να τονίσουμε πως το “The Key” είναι το πρώτο μέρος μίας τριλογίας, η οποία έχει να κάνει με όλες τι προεκτάσεις του ερωτήματος «Ποιες οι συνέπειες αλλαγής του κόσμου;» και όλων εκείνων των πραγμάτων που επηρεάζουν τις ζωές μας σήμερα. Διαβάζετε και βλέπετε ειδήσεις, τα νέα είναι καταιγιστικά και συνεχή και ο Tate, που πάντα ενδιαφερόταν για τέτοια θέματα, δεν θα μπορούσε να μείνει απ’ έξω, μουσικά και όσον αφορά την έμπνευσή του.

   Το εξώφυλλο φιλοξενεί πάλι τον κρίνο που – νομίζω πως – είδαμε για πρώτη φορά στην ετικέτα του κρασιού “Insania”, το οποίο δημιούργησε ο μεγάλος τραγουδιστής, ο οποίος καταπιάνεται με ΠΟΛΛΑ πράγματα. Ο κρίνος ήλθε και έγινε ένα μεταλλαγμένο TriRyche και από κάτω του… τσουπ! Πάρε και ένα βύσμα USB! Στη μπάντα συμμετέχουν πολλά λαμπερά ονόματα, αναφέρουμε τους Dave Ellefson, John Moyer (Disturbed, Adrenaline Mob), Simon Wright (AC/DC), Scott Mercado (Candlebox), Brian Tichy (Billy Idol, Ozzy Osbourne). Συμμετέχουν επίσης οι Kelly Gray (ex Queensryche), Scott Moughton (Geoff Tate), Randy Gane (Myth) και Mark Daly.

   Το “Choices” είναι στην ουσία η εισαγωγή. Έχει λίγους σκόρπιους στίχους, μία όμορφη μελωδία στη φωνή, δεν πρόκειται όμως για τραγούδι. Το πρώτο ΤΡΑΓΟΥΔΙ στο δίσκο είναι το “Burn”. Σκούρες κιθάρες και ελαφρά θολές και σκοτάδι αλά Alice In Chains. Χαρακτηριστικό το riff, groovάτο το τέμπο και η φωνή του Tate να κάνει ένα σωρό τσαχπινιές. Μαγγιώρο το ρεφρέν, με τα πολλαπλά φωνητικά, η πικρή γεύση στο στόμα όμως παραμένει. ΔΕΝ είναι Μέταλ, δεν… Για το κομμάτι αυτό έχει κυκλοφορήσει και video. Όπως έχει κυκλοφορήσει και για το επόμενο. “Re-inventing The Future”… Να σας πω την αμαρτία μου; Έχω την εντύπωση πως πρόκειται για το καλύτερο κομμάτι του δίσκου και μάλιστα με διαφορά από τα υπόλοιπα. Τρομερή μελωδία, κιθάρες Ryche (επιτέλους!) και ρεφρενάρα (το θέμα στην κιθάρα στο ρεφρέν δεν σας έφερε στο νου και κάτι από το “Burning Desires” των δικών μας InnerWish;
 

   “Ready To Fly” και το groove ξανάρχεται. Είναι επίσης σκοτεινό το κομμάτι, είναι χαμένο στις αρμονικές της κιθάρας, τα διπλά και τριπλά ακροβατικά στη φωνή και το χάσιμο στα πλήκτρα. Τρομερό μπάσο και τύμπανα στο background! Το “Discussions In A Smoke Filled Room” διαθέτει ένα μπάσιμο με πιάνο που παραπέμπει στο “Lady Jane”, παρέα με ένα «Σπανιόλικο» πέρασμα…

   Στο “Life Or Death” ποιος κάνει φωνητικά; Μέχρι να μάθω ακούω και ξανακούω το ρεφρέν, το οποίο είναι απλά κολλητικό. Φοβερά ραδιοφωνικό και πολύ πιασάρικο. Παρεμπιπτόντως, να σημειώσω εδώ πως, σύμφωνα με τον Tate, ακόμα τρεις τραγουδιστές κάνουν lead φωνητικά στο δίσκο.

   Το “The Stranger” είναι κοντά στο “Dedicated To Chaos”… Ναι, δεν τρελάθηκα. Οι αρμονίες του Tate είναι για σεμινάριο, το κομμάτι όμως δεν κρίνεται μόνο από αυτό. Ομοίως όμοια ισχύουν για το “Hearing Voices”, το οποίο διαθέτει ένα φοβερό θέμα, είναι όμως πολύ κοντά σε μοτίβα Disturbed και λιγότερο Ryche. Μετά το μπαλαντοειδές “On Queue”, το οποίο διαθέτει μια μελωδία που σε αιχμαλωτίζει και φιλοξενεί το σαξόφωνο του GT, περνάμε σε ακόμα ένα πρελούδιο. “An Ambush Of Sadness” και αυτή τη φορά ακούμε μία απίστευτη κλασικίζουσα θεματική, με… τι διάολο είναι αυτό, σαντούρι; Δύο λεπτά μαγικά, μία εκπληκτική μελωδία, η οποία οδηγεί στο “Kicking In The Door”. To τελευταίο είναι απλά η φυσική συνέχεια του δίλεπτου, που λειτούργησε σαν εισαγωγή του. Κρυστάλλινο κι αυτό, με τον Tate να χρησιμοποιεί τη φωνή του σε διάφορες διαστάσεις και κυμματομορφές, με την κιθάρα να ερωτοτροπεί με τη φωνή… Για να έλθει το “The Fall”, ο επίλογος. Σκότεινο, με τρελή γκρούβα στο ρυθμικό και τις κιθάρες και τις απίστευτες φωνητικές τρέλες του Tate στο ρεφρέν.

   Αν περιμένετε να ακούσετε Μέταλ, μπορείτε να φύγετε μακριά. Αν περιμένετε να ακούσετε αντίδοτο Ryche, πάλι φύγετε μακριά. Ο Tate θέλει να κάνει τα πράγματα που μπορεί ο Peter Gabriel να ονειρευόταν κάποια χρόνια πίσω. Του εύχομαι τα καλύτερα και μόνο και περιμένω από τώρα το δεύτερο μέρος της τριλογίας!
 
Κώστας Κούλης
 
 
 
No more entries to show...

Items in this compilation

Chronology

Τελευταίες δισκοπαρουσιάσεις