= The Big Wind - Luke Elliot

loogoo

The Big Wind

The Big Wind
Κυκλοφόρησε 2020
Format CD
Είδος
Ενημερώθηκε στις Σάββατο, 16 Μαϊος 2020
Είδος Rock
Εταιρία Impress Records

Review

1. All On Board
2. Everybody´s Waiting On You
3. The Big Wind
4. Carolyn
5. If You Ask Me To
6. Paradise
7. I Never End up Where I'm Supposed To Be
8. Whatever You Find
9. Somebody's Man
10. Fifteen Tons
 
 
   Σας έχει λείψει ο “Nebraska”; Θα θέλατε να ξανακούσετε απόλυτα πεσιμιστικούς μουσικούς σκοπούς, μέσα όμως από μια πιο ραφιναρισμένη οπτική και – εννοείται – πιο πολυφωνική; Όχι, μην βάλετε με το νου σας ότι ξαναγεννήθηκε ένα άλμπουμ τόσο τέλεια καταθλιπτικό. Βάλτε όμως κάποια στιγμή να ακούσετε αυτό το δίσκο. Είναι ένα σύνολο από γλυκιές μελωδίες, στις οποίες φύεται ένα εξίσου γλυκύ δράμα. Είναι ψιθυριστικές μεταφορτώσεις ιστοριών που έχουν να κάνουν με διάφορες ανθρώπινες καθημερινές καταστάσεις. Ο Luke Elliot επανέρχεται με το τρίτο του άλμπουμ (δεύτερο full length) και ποτίζει με μελωδίες, ενώ αφηγείται. Ο ίδιος, σύζυγος και πατέρας, δημιουργός και πομπός, είναι ευτυχής που μπορεί να βάλει τα πράγματα σε μία σειρά. Να ασχοληθεί με την οικογένειά του και τη μουσική του.
 
  Όταν ξεκίνησε να παίζει το εναρκτήριο “All On Board”, ήλθα σε επαφή με μία φωνή που τραγουδά και προζάρει, μια και οι στίχοι είναι πραγματικά παρά πολλοί κατά σημεία. Τα πλήκτρα και τα έγχορδα δημιουργούν μία ατμόσφαιρα που θα βρείτε σε Pop/Rock σχήματα και των δυο πλευρών του Ατλαντικού, από καλλιτέχνες σαν τους Hooverphonic, μέχρι κι εγώ δεν ξέρω τι… Ναι, τοποθετήστε και τους The Cramps εκεί μέσα. Ακολουθεί το “Everybody’s Waiting On You”, με το πιάνο να ακούγεται γεμάτο, ελαφρά θολό και να ακολουθεί δρόμους του Αφεντικού. Τα υπόλοιπα όργανα ακούγεται υπόκωφα, σε δεύτερο πλάνο, ενώ ο τραγουδιστής επικοινωνεί την ιστορία του. Μπάσα, λίγο πιο ψηλά, ακόμα πιο ψηλά…
 

   Το ομώνυμο κομμάτι είναι τόσο γλυκό, μα τόσο γλυκό το ρημάδι… Είναι κλασσικά και καθαρά για βραδιά με φίλους αγαπημένους. Είναι εκείνη η ώρα που θα σε ρωτήσουν «Συγγνώμη, τι είναι αυτό που παίζει»; Και θα σε ρωτήσουν όλοι. Και εσύ θα απαντήσεις. Και μπορεί να μην ξαναρωτήσει κανείς κάτι για το συγκεκριμένο. Στο πίσω μέρος του μυαλού όμως θα καρφωθεί η σκέψη. «Να το ψάξω αυτό, να θυμηθώ να το ψάξω αυτό». Είναι ένα τραγούδι που μάλλον θα λάτρευε ο Lou Reed, αλλά και πολύς κόσμος που θα μπορούσε να τραγουδήσει. Και δεν το γράφω αυτό με σκωπτική διάθεση. Μου άρεσε πολύ ο συγχωρεμένος, αλλά δεν τραγουδούσε. Πρόζα ήταν όλο εκείνο. Τούτος εδώ τραγουδά, μου θυμίζει πολλές εύθραυστες στιγμές του Springsteen, στιγμές από το “Born To Run”, το “Darkness…”, το “Greetings…” ίσως. Το “Carolyn” είναι ένα τέτοιο κομμάτι. Ακριβώς τέτοιο. Υλικό για βίντεο αυτό εδώ. Ελπίζω να εισακουστούμε.

   Το “If You Ask Me To” είναι πιο σκούρο, είναι κατά τι πιο φασαριόζικο, είναι μελαγχολικό, διαθέτει όμως και μια αλητεία, ένα στοιχείο από τη ζωή στο δρόμο. Διάφορα δεύτερα «Ουουουουου» και «Αααααααα» φωνητικά στο ρεφρέν και η μουσική κάνει τη δουλειά της έτσι όπως μόνο εκείνη ξέρει, μέσω του Hammond και των λοιπών οργάνων. Οι μουσικοί που παίζουν είναι ένας κι ένας, δεν το συζητώ. Αλλαγή πλεύσης στο “Paradise”, με ρυθμό 12/8 και σκούπες στα τύμπανα, με ένα παραπονιάρικο περπάτημα που θα συναντούσαμε στον Tom Petty. Με μια μελωδία που θα μπορούσε να την έχει γράψει ο Νίκος Γρηγοριάδης. Το “Never End Up” πάλι, είναι η βραχνή φωνή του Elliot, οι επιρροές του από Dylan και ένα πιάνο που λάμπει κάτω από τα δάκτυλά του. Είναι ένας μαέστρος που μπορεί να παίξει για τον εαυτό του, να δημιουργήσει για κείνον, να μας κάνει να αισθανθούμε περίεργα, ίσως και αμήχανα. Στο τέλος όμως… είναι μουσική! Είναι φευγιό, είναι δραπέτευση, είναι ταξίδι.
 

   Το “Somebody’s Man” είναι η διαλογική εξτραβαγκάνζα του Luke με το Silvert Hoyem. Είναι τα folk στοιχεία, είναι το μικρόβιο του New Jersey, είναι ένα αυτοκίνητο έξω από ένα βενζινάδικο, είναι η αφίσα του Β.Frederick.Joseph.S., είναι κάτι που ίσως να μην είναι δυνατό να εξηγηθεί. Είναι όπως όταν εκείνη σε πήρε τηλέφωνο. «Πού στο διάολο είσαι»; Κι εσύ ήθελες να συναντηθείτε τόσο πολύ... Και είχε ήδη πάει μία και κάτι. Και ήσαστε χιλιόμετρα μακριά. Και κάτι τελικά έγινε και βρεθήκατε. Το νόημα μιας προ-αναγγελίας… Ο επίλογος με το κατάμαυρο “Fifteen Tons” έρχεται απλά να επιβεβαιώσει πως η πίκρα είναι πηγή έμπνευσης. Πώς το πένθιμο έχει το κομμάτι του στη μουσική, πώς η σκοτεινιά είναι κάπου απαραίτητη. Συναισθήματα είναι όλα τούτα. Και καλό είναι να εξωτερικεύονται. Νομίζω πως πρέπει να μιλήσουμε με το δημιουργό. Νομίζω πως πρέπει…

Κώστας Κούλης
 

The Big Wind

No more entries to show...

Items in this compilation

Chronology

Joomla Social by OrdaSoft!

Τελευταίες δισκοπαρουσιάσεις