loogoo

The Enormous Head Of King Splendid

The Enormous Head Of King Splendid
Κυκλοφόρησε 2013
Format CD
Είδος
Ενημερώθηκε στις Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2013
Είδος Indie
Εταιρία Puzzlemusik

Review

1. Who Watches The Watchmen
2. All The Poets Are Dead
3. Small Talk With The Devil
4. Flesh Police
5. My Closest Enemies
6. Manifesto Of An Ordinary Man
7. Made Of Glass
8. Everbody Has A Beautiful Story To Tell
9. A Leap Of Faith
10. Hate Song
11. This Is The Filth
12. Killing Innocence
13. Shine
14. The Road Less Travelled
15. A Man Named Freedom
 
   Jane Doe, το όνομα που δίνουν οι αρχές στις Η.Π.Α. στις γυναίκες που βρίσκονται νεκρές (ή σπανιότερα, ζωντανές) χωρίς να έχουν κάποια στοιχεία ταυτότητας πάνω τους. «Χωρίς ξεκάθαρη μουσική ταυτότητα είναι και αυτό το άλμπουμ, όπως θα καταλάβει κανείς απ’ τα πρώτα ακούσματα». Αυτά δήλωσαν, μεταξύ άλλων, οι Θεσσαλονικείς σε συνέντευξη που μας παραχώρησαν πριν από λίγο καιρό. Η δημιουργία του «The Enormous Head Of King Splendid» κράτησε σχεδόν τρία χρόνια και το άλμπουμ κυκλοφορεί σήμερα, ενώ το ντεμπούτο τους είχε πραγματοποιηθεί το 2007 με τίτλο «Heaven For Dogs».
 
   Τον ακούω καιρό το δίσκο και με κάθε ακρόαση μ’ αρέσει και περισσότερο, καθώς ανακαλύπτω ένα ακόμα τραγούδι. Βέβαια βοηθάει η μεγάλη του διάρκεια, δεκαπέντε τραγούδια που υπερβαίνουν τη μία ώρα στο σύνολο, οπότε υπάρχει η βάση ώστε ο ακροατής να βρει κάποιος ενδιαφέροντα «πράγματα». Όπου «πράματα», σημειώστε «μουσική», «στίχους» ή άλλα ερμηνευτικά/ τεχνικά χαρακτηριστικά, στα οποία συνήθως αρέσκονται οι πιο έμπρακτα συνδεδεμένοι με τη μουσική. Παρεμβάλλοντας ανάμεσα στις ακροάσεις, δουλειές άλλων συγκροτημάτων της σύγχρονης μουσικής (στην ουσία δουλειές των τελευταίων μηνών), που χαίρουν παγκόσμιας επιτυχίας και αναγνώρισης, με πιάνει μια μικρή θλίψη ή και ενόχληση. Οι Jane Doe με αυτόν τον δίσκο, που δεν έχει τίποτε απολύτως να ζηλέψει απ’ όσα αναφέρθηκαν παραπάνω, θα μπορούσαν να κάνουν πολύ πιο σπουδαία πράματα απ’ τις support εμφανίσεις ή το να αναλώνονται στο ψάξιμο για μία δισκογραφική εταιρεία που θα επιστεγάσει το καλλιτεχνικό τους έργο.
 
   Το «Who Watches The Watchmen» (ορχηστρικό) λειτουργεί ως εισαγωγή και ηχεί σαν οι Sigur Ros να παίζουν XX, ατμόσφαιρα που σπάει απ’ τα «παράσιτα» και τη βρώμικη κιθάρα στο «All The Poets Are Dead» που υπό φυσιολογικές συνθήκες θα ήταν το πρώτο single, αλλά μένει να είναι απλά το τραγούδι που στην ουσία (θα) προμοτάρει τον δίσκο. Γρήγορο και δυνατό, φτιάχνει την όρεξη για τη συνέχεια, αλλά αμέσως μετά ο ρυθμός πέφτει σχεδόν κατακόρυφα στη «μικρή συνομιλία με το διάβολο» με το βιολί και κυρίως το τσέλο να κυριαρχούν. Τσέλο παίζει ο Θοδωρής Παπαδημητρίου, που δεν είναι τακτικό μέλος του συγκροτήματος, ωστόσο η μουσική του «Everybody Has A Beautiful Story To Tell», που είναι το δεύτερο και τελευταίο ορχηστρικό τραγούδι στο δίσκο αυτό, είναι δική του. Το «Flesh Police» συνεχίζει στο ίδιο περίπου ύφος με το «Small Talk With The Devil» και στη συνέχεια ο ρυθμός ξανανεβαίνει με το «My Closest Enemies», το ρεφρέν του οποίου μου θυμίζει έντονα κάτι, αλλά πασχίζω τόσο καιρό να θυμηθώ… Τώρα που γράφω τις γραμμές αυτές θα μου ‘ρθει;
 
   Οι ρυθμοί και οι τόνοι της μουσικής φαίνονται να είναι μπλεγμένοι μέσα στο δίσκο πηγαίνοντας απ’ τo ματζόρε στo μινόρε και τούμπαλιν. Ίσως μια «ταξινόμηση» θα βοηθούσε τον ακροατή, αλλά μπορεί να δημιουργούσε και βαρετές για κάποιους κοιλιές. Όσο η μουσική είναι εξαιρετική, κάτι που συμβαίνει στα περισσότερα τραγούδια και οι στίχοι προκαλούν το ενδιαφέρον, όλα τα υπόλοιπα μικρή σημασία έχουν. Ακούστε για παράδειγμα το «Manifesto Of An Ordinary Man» και αν το πιάνο στην εισαγωγή σε συνδυασμό με αυτό τον τίτλο δε σας κεντρίσει την προσοχή…συνεχίστε παρακάτω. Εκεί περιμένει το «Made Of Glass» με την ακουστική κιθάρα, το βιολί και την ερμηνεία του Moss Doe να είναι πολύ παραπάνω από ικανά, για να σας ταξιδέψουν.
 
   Τα μεγαλύτερα σε διάρκεια τραγούδια είναι τα δύο τελευταία που σε περίπου δεκαπέντε λεπτά χαρίζουν ένα εκπληκτικό κλείσιμο στο δίσκο. Το «The Road Less Travelled» είναι πιο «ζωντανό» (ειδικά μετά το ξέσπασμα περίπου στο τρίτο λεπτό) απ’ το «A Man Named Freedom», στο οποίο τα έγχορδα και η τρομπέτα ακολουθούν τη φωνή που λέει «all together now» και με τη μουσική αυτή, που θα ταίριαζε σε αρκετές ταινίες και την κραυγή του κόκορα στο τέλος, δημιουργούν ένα συνδυασμό γαλήνης και νοσταλγίας. Περίπου το ίδιο συμβαίνει και στο «This Is The Filth», που αρχίζει με τον drummer να μοιάζει με δάσκαλος στο σχολείο, που χτυπάει τη βέργα, ενώ συνοδεύεται όπως σχεδόν πάντα απ’ την κιθάρα και το πιάνο να κάνει τη διακριτική του εμφάνιση σε διάσπαρτα σημεία. Το «Hate Song» είναι κάπως διαφορετικό απ’ τα υπόλοιπα, ακόμα κι απ’ αυτά που ανήκουν στην κατηγορία των «δυνατών», με διάφορα ενδιαφέροντα μουσικά θέματα και αρκετά κρουστά στο φόντο.
 
   Τα τρία χρόνια που χρειάστηκαν να δημιουργηθεί αυτό το άλμπουμ, φαίνεται ότι πιάσανε τόπο. Όλα τα μέλη του γκρουπ, συμπεριλαμβανομένων όλων των συντελεστών, όσοι ανέλαβαν την παραγωγή και τα τεχνικά θέματα, έχουν κάνει πολύ καλή δουλειά. Η κυκλοφορία και διάθεση στην αγορά ίσως αργήσει λίγο ακόμα, για λόγους που αναφέρθηκαν παραπάνω, αλλά και αναλυτικότερα στην πρόσφατη συνέντευξη τους στο «Νoizy.gr». Από αυτή θα δανειστώ, για το κλείσιμο, την τελευταία τους φράση: «Ακούστε τη μουσική τους, και διαβάστε τους στίχους τους. Αυτό αρκεί».
 
Δημήτρης Όρλης
 
   Δεν είναι η πρώτη φορά που εντυπωσιάζομαι από μια ελληνική μπάντα και είμαι ευτυχής που δεν θα είναι η τελευταία. Είχα διαβάσει για τους Jane Doe, είχα μάθει από τα υπόλοιπα παιδιά του Noizy ένα σωρό πράματα για τη συγκεκριμένη ατμομηχανή συναισθημάτων και όταν μου ήλθε το δελτίο τύπου για την Puzzlemusik, χαμογέλασα με ευχαρίστηση. Είναι σημαντικό όταν ένα τόσο πολυεπίπεδο συγκρότημα υπογράφει με εταιρεία γνωστή για την ποιότητα και την επιλεκτικότητά της, όσον αφορά την καλή μουσική.
 
   Κάτι οι κιθάρες οι βάρβαρες, που μου θύμισαν ακόμα και παλιές δουλειές των The Cranberries, κάτι το παραπονιάρικο ύφος των φωνητικών που θα μπορούσε να είναι αμερικανιά αλλά και αγγλική επίθεση, κάτι η ποικιλία των συνθέσεων που σε κάνει να πιστεύεις πως όλοι οι Doe που αποτελούν μέλη του σχήματος (καλή φάση, μου θύμισε Ramones αυτή η «τεχνοτροπεία») έχουν έλθει με τις προσωπικές τους μπάντες στο δισκάκι αυτό και παίζουν ο καθείς τα δικά του, ε, δεν γίνεται να μην «τσιμπήσεις». Τελείως διαφορετικά πράγματα από το ένα τραγούδι στο επόμενο, με την ανάμιξη οργάνων όπως το τσέλο να σου δίνει αυτό το κάτι άλλο που θα σε κρατήσει να ακούσεις όλο το κομμάτι και ίσως και να το ξανακούσεις και ίσως και να το ξανακούσεις… Όχι, ούτε εγώ κατάφερα να βρω αν μου θυμίζει κάτι το τάδε ρεφρέν, αλλά δεν έχει και τόση σημασία, η τραγικότητα που έβγαλαν τα έγχορδα με πήγε βόλτα στις ταινίες του Ταραντίνο και κάποιες στιγμές των Beatles, που πολύς κόσμος αγνοεί.
 
   Απ’ την άλλη βέβαια δεν μπορώ να μη χαρώ όταν ακούω θέματα, συγχορδίες και ύφος κοντά σε αυτό του Αφεντικού, του Tom Petty, ίσως και του Neil Young… Θέματα που έχουν και το Honkytonk μέσα του, ψιλό-πόλκες και ακόμα και Jazz παίξιμο (swing) στα τύμπανα. Όλα δένουν, όλα καταλήγουν στο αυτό αποτέλεσμα, όλα είναι μουσική. Διαθέτουν και ορχηστρικά μέρη, τα τιγκάρουν στα βιολιά και το τσέλο και βγάζουν μαγεία στο πιτς φιτίλι, κάνοντάς μας να ζηλεύουμε. «Παίζουμε ό,τι κάνουμε κέφι και δεν θα σταματήσουμε» λέγεται αυτή η τακτική και όπου την έχω δει την έχω αυτόματα ερωτευθεί.
 
Κώστας Κούλης
 
Μπορείτε να διαβάσετε τη συνέντευξη που μας παραχώρησαν οι Jane Doe πατώντας ΕΔΩ.
 
 

The Enormous Head Of King Splendid

No more entries to show...

Items in this compilation

Chronology

Τελευταίες δισκοπαρουσιάσεις

Facebook Comments