= 12 ΜηΆσματα - inneRvoice

loogoo

12 ΜηΆσματα

12 ΜηΆσματα
Κυκλοφόρησε 2022
Format CD
Είδος
Ενημερώθηκε στις Παρασκευή, 22 Απριλίου 2022
Είδος Rock
Εταιρία Self Release

Review

 
innervoicetragoudia22
 
   Ελληνικός στίχος, φωνή που αφηγείται, ραπάρει, ροκάρει, εξιστορεί και σχήμα που δίνει γκάζια, φανκάρει, αναμιγνύει και σερβίρει τραγούδια που είναι από μόνα τους ιστορίες από τότε και από το μέλλον, αφού αυτή η ρημάδα η ξέρετε-ποια επαναλαμβάνεται. Κάτι που ακούμε στο τραγούδι «Τα Χρόνια Του Τάκη». Όλη η Ελλαδάρα του ’80, του ’90 και του σήμερα. «Θέλω κάποιον να με γεμίσει αυταπάτες… και εννοείται, για τον διπλανό δεκάρα τσακιστή». Αιχμηρό, αληθινό, η «μαγκιά» του λαού μας στα χειρότερά της. Ο Τάκης Παναγιωταράς (ναι, ναι, να τον αφήσετε τον συνειρμό να σχηματοποιηθεί) έγινε ζώον δηλαδή… κανονικό.

   Τα «Βαρύδια» είναι μία hip hop επίθεση, με άπειρους στίχους. «Δεν ντρεπόμουν όταν δάκρυζα». Samplers, ιστορία σε πρώτο ενικό και «Αφού δεν αλλάζει τίποτα, μείνε εκεί που είσαι». Το στατικό το καταδικάζουμε μουσικά. Οι κιθάρες επιστρέφουν «Στο Περίπου», με ύφος νότιο, κατά τι Honky Tonk και φωνή που φτύνει τις λέξεις χωρίς φειδώ. Το ύφος μπλέκεται σε διάφορα μοτίβα. «Μια ζωή περίπου, παραλίγο και σχεδόν».
 

   Το «Κάτι Μας Λείπει» έχει σκούρες κιθάρες, έτσι όπως θα τις ακούγατε στο Seattle και έτσι όπως θα τις βρίσκατε μπροστά σας στο γκαράζ της πιο πέρα πολυκατοικίας. «Πάντα κάτι θα υπάρχει, στου χρόνου μας τη μάχη». Το σόλο είναι καψούρικο, είναι σαματατζίδικο και το τραγούδι ό,τι πρέπει για LiVE απόλαυση. Πώς είπατε; Δεν αναφέρω με τη σειρά τα κομμάτια του πρώτου άλμπουμ των παιδιών; Δεν ήξερα ότι αποτελεί αδίκημα κάτι τέτοιο. Προτιμάτε να ακούτε ή να ταξινομείτε; Εγώ πάλι προτιμώ να ακούσω το μπάσο πώς οδηγεί πριν το τελευταίο ρεφρέν.

   To «Εκ Των Έσω» είναι μια μπλε ροκιά, με το ride να ακούγεται βαρβάτο και τη δεκαετία του ’80 να κοιτάζει λίγο πίσω. «Κι αν στο ταξίδι μας βρούμε σε ξέρα, θα είναι αυτό που μας ξεγελάει»… Νοσταλγία, μουσική εκδρομή και «Ό,τι αγαπήσαμε στίχο το κάναμε». Με καλύπτει διακόσια τα εκατό. Και μετά; «Οι ήρωές μου» δεν είναι εκείνοι που εορτάζονται «καθώς πρέπει». Είναι εκείνοι που προστάζει ένα τραγούδι γεμάτο πλήκτρα. Οι δικοί μου ήρωες ντανιάζουν παλέτες. Οι ήρωές μου είναι εκείνα τα παιδιά που τα έχουν βρει με τον εαυτό τους. «Τα λένε όπως είναι και σ’ αρέσει-δεν σ’ αρέσει». Οι στίχοι είναι απλά από τους καλύτερους που έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια. Καλά ελληνικά, καλή αισθητική… ξόβεργες που έπιασε το μέλι τους κάτι από ψυχή, χωρίς να αιχμαλωτίσει…
 

   Ακουστική φλόγα στο «Πειρατικό». Θέμα, νότες, εξομολόγηση… Τι κι αν σε πλήρωσαν οι «δικοί σου» προδίδοντάς σε; Εσύ ξέρεις. Τα έχεις καλά φυλαγμένα τα δουβλόνια. Τα σόλο της κιθάρας είναι και εκείνα ακουστικά και οι συγχορδίες απλώνονται. Η ηρεμία πριν την καταιγίδα πέρασε. Ακολουθεί εκείνη η ηρεμία πριν την απόλυτη σιωπή. Και μετά; Βαριά ανάσα… Το “Outro” είναι η κατακλείδα, «Με αναστεναγμό κι ελπίδα». Ήπιο, λυρικό. Είναι η περίληψη των παραπάνω. Είναι ένα παιδί που κοιτάζει τον τοίχο και χαμογελάει. Προτιμά έναν καθρέφτη, να ξέρει πως η ελπίδα είναι εκεί έξω.
 

   Πολλά μπράβο στο συγκρότημα, πολλές ευχές να είναι καλοτάξιδο το άλμπουμ και ελπίζω να το δω όλο αυτό στη σκηνή. Δεν το πέτυχα στις αρχές του Απριλίου, θα τα καταφέρω όμως.

Κώστας Κούλης
 
 

12 ΜηΆσματα

No more entries to show...

Items in this compilation

Chronology

Joomla Social by OrdaSoft!

Τελευταίες δισκοπαρουσιάσεις