Θεατρικές Παραστάσεις

loogoo

Βρεθήκαμε στο θέατρο - Βάτραχοι

 
   Αν επιθυμείτε να επαίρεστε που είστε Έλληνες και να τρίβετε στα μούτρα των «υπολοίπων Ευρωπαίων» το γεγονός ότι στον πολιτισμό ψάχνουμε απλά για τον δεύτερο, εδώ και αιώνες μάλιστα, μπορείτε να το κάνετε. Πάρτε και μια χορωδία βατράχων… Σχεδόν δυόμισι χιλιάδες χρόνια πριν τους Monty Python, o Αριστοφάνης κάνει το πιο απίστευτο κομπλάν στην ιστορία της τέχνης. Δίνει σε έργο του τίτλο, ο οποίος δεν έχει την παραμικρή σχέση με το ίδιο το έργο! Οι βάτραχοι φάνηκαν για κάνα πεντάλεπτο, για μία σκηνή όλη κι όλη και αυτό ήταν. Πάμε παρακάτω, γιατί ο Κάτω Κόσμος έχει και δουλειές…

   Ο Διόνυσος, παρέα με τον δούλο του Ξανθία και έναν γάιδαρο της κακιάς ώρας, ξεκινούν να πάνε να βρουν τον Ευριπίδη. Ο μεγάλος ποιητής όμως… δεν βρίσκεται πλέον στη ζωή. Ο Διόνυσος δεν χαμπαριάζει με τέτοιες ψιλό-λεπτομέρειες και αποφασίζει να κατέβει στον Άδη. Θέλει βέβαια να πάει οικονομικά, μάλλον είναι τσιφούτης κατά τι, ρωτά και τον Ηρακλή, μια και ο μεγάλος ήρωας έχει ταξιδέψει προς τα κείθε.
 
vatrahoi2114

   Φτάνοντας στον Άδη, συνειδητοποιεί ότι ο Ευριπίδης έχει ένα θεματάκι με τον Αισχύλο. Κι επειδή ο τσακωμός τελειωμό μοιάζει να μην έχει, ο Πλούτωνας, ως γνήσιος διαφεντευτής του τόπου και πολιτικάντης από τους λίγους, αποφεύγει κάθε ευθύνη και ορίζει διαιτητή τον Διόνυσο. Ποιος έχει γράψει τους καλύτερους προλόγους; Ποιος έχει τιμήσει το θέατρο, τους υποκριτές και το κοινό; Ποιος έχει τις καλύτερες ατάκες; Ποιος δεν έχει χάσει το λαδικό του;

   Το σκηνικό στο Ηρώδειο διαθέτει μία τεράστια κάτι-σαν-τσουλήθρα και κάτι-σαν-κάτι-που-δεν-μπορώ-να-κατονομάσω. Ο θίασος τη χρησιμοποιεί ως κομμάτι του έργου, σαν αποθήκη για να κρύβει ρούχα και αντικείμενα, ενώ στο πίσω μέρος της υπάρχει και ένα τραμπολίνο. Οι ηθοποιοί είναι και μουσικοί, είναι και ζογκλέρ, είναι και διασκεδαστές.

   Με τραγούδια και πρόζα λοιπόν, με ιαχές και κρουστό-πνευστά, οι ηθοποιοί, που είναι και χορός μαζί και μάλιστα φαντεζί και ηχηρός και μελωδικός, κινούνται στον κόσμο των νεκρών, προετοιμαζόμενοι για την τιτανομαχία που θα ακολουθήσει. Οι δύο τεράστιοι τραγικοί ήδη έχουν ξεκινήσει τις φραστικές επιθέσεις και ειρωνεύονται ο ένας τον άλλον. Ο αγώνας φαίνεται πως θα είναι αμφίρροπος… όχι!

   Παράσταση-τρελοκομείο, η οποία τίμησε και με το παραπάνω τον μεγάλο δημιουργό. Η Αργυρώ Χιώτη σκηνοθέτησε έναν καταπληκτικό θίασο, ο οποίος πρέπει να διασκέδασε περισσότερο και από εμάς. Η Μαρία Κεχαγιόγλου είναι ένας απολαυστικός Διόνυσος, έγραψε πολλά χιλιόμετρα στην παράσταση και μάλιστα έφυγε από την ορχήστρα για να περιδιαβεί τις θέσεις των θεατών, να φτάσει μέχρι το πάνω διάζωμα και να ξανακατέβει στη σκηνή. Η Εύη Σαουλίδου, ως Ξανθίας, ήταν επίσης εντυπωσιακή και εντελώς Monty Python. Σε μια σκηνή μεταξύ τους μάλιστα, που έπρεπε να δώσει στον Διόνυσο ένα σφουγγάρι και εκείνο βρέθηκε εκτός πλάνου και στην ουσία εκτός έργου, έκανε μια γκριμάτσα και πέταξε ένα «Πάει…». Αυτοσχεδιασμός που βοηθήθηκε θαυμάσια από τους έτερους ηθοποιούς.

   Όπως αντιλαμβάνεστε, όλα τα λεφτά την παράσταση είναι η κόντρα ανάμεσα σε Αισχύλο και Ευριπίδη. Ο Ακύλλας Καραζήσης (Ευριπίδης), και ο Νίκος Χατζόπουλος (Αισχύλος) έκαναν ό,τι ήθελαν τους ρόλους τους. Με μερικά – όσο πρέπει – σημεία αυτοσχέδιας ευφυίας, μετέτρεψαν τη μάχη αυτή σε ξεκαρδιστικό ιντερμέδιο, βάζοντας το κοινό στο παιχνίδι και αποσπώντας τον θαυμασμό του, καθόλη τη διάρκεια της κόντρας. Δεν αναφέρομαι στο ντύσιμο του Καραζήση, γιατί θεωρώ ότι δεν μπορώ να το περιγράψω. Είναι και οι δυο τους εκπληκτικοί και όποιον από εκείνους που είδαν την παράσταση να ρωτήσετε, γι’ αυτούς τους δυο θα σας μιλήσουν.

   Όλοι οι ηθοποιοί, μουσικοί, χορευτές, ζογκλέρ, στάθηκαν σε ένα υψηλότατο επίπεδο ερμηνείας και συνεργάστηκαν άψογα για να μας προσδώσουν ένα υπέροχο θέαμα! Θα πήγαινα ευχαρίστως να το ξαναδώ. Α, μην το ξεχάσω… Άκουσα και αυτό μετά το πολύλεπτο μπιζάρισμα και την αρχή της αποχώρησης του κόσμου. Ότι η «τσουλήθρα» δεν αρμόζει στο Ηρώδειο και ότι στην Επίδαυρο, που επίσης παίχτηκε η παράσταση, είχε «περιοριστεί». Να υποθέσω ότι είχε κοπεί σε μήκος; Να με συμπαθάτε, αλλά όλα αυτά μου φαίνονται μπούρδες. Ναι, έτσι ακριβώς όπως το γράφω. Η σκηνοθέτις θέλησε να αποδώσει με συγκεκριμένο τρόπο τον Αριστοφάνη. Αν δεν σας αρέσει, πείτε το και δεν θα σας μαλώσει κανείς. Το να αναφέρεστε όμως σε μία ιδέα της, η οποία μάλιστα αποτελεί το κεντρικό σκηνικό, με αυτό τον τρόπο… Θα γράψω το αυτονόητο. Περάσαμε καλά, ενθουσιαστήκαμε, συγκινηθήκαμε και δεν θα αφήσουμε κανέναν να χαλάσει τη γιορτή μας.

Κώστας Κούλης

Μετάφραση Νίκος Α. Παναγιωτόπουλος
Σκηνοθεσία Αργυρώ Χιώτη
Σκηνικά Εύα Μανιδάκη
Μουσική Jan Van Angelopoulos
Κοστούμια Άγγελος Μέντης
Φωτισμοί Τάσος Παλαιορούτας
Προπόνηση - Ακροβατικά Μανούκ Καρυωτάκης
Βοηθός σκηνοθέτιδας Κατερίνα Κώτσου
Βοηθός σκηνογράφου Άννα Ζούλια
Βοηθός ενδυματολόγου - Ειδικές κατασκευές Άελλα Τσιλικοπούλου
Βοηθός στη δραματουργία Elyssa Brunel Leydet
Τεχνικός σύμβουλος ήχου Brian Coon
Κατασκευή σκηνικού Lazaridis Scenic Studio
Ζωγραφική σκηνικού Φρέντυ Γκίζας
Κατασκευή κοστουμιών Λίτσα Μουμούρη, Έφη Καραντάσιου
Φωτογράφος παράστασης Γκέλυ Καλαμπάκα

Παίζουν (με σειρά εμφάνισης): Εύη Σαουλίδου (Ξανθίας), Μαρία Κεχαγιόγλου (Διόνυσος), Μιχάλης Βαλάσογλου (Ηρακλής), Μανούκ Καρυωτάκης (Νεκρός), Ευθύμης Θέου (Χάρος, Αιακός, Πλούτων), Τζωρτζίνα Χρυσκιώτη (Θεράπαινα, Ξενοδόχα Α’), Χαρά Κότσαλη (Ξενοδόχα Β’), Δήμητρα Βλαγκοπούλου (Υπηρέτης), Ακύλλας Καραζήσης (Ευριπίδης), Νίκος Χατζόπουλος (Αισχύλος), Αντώνης Μυριαγκός (Κορυφαίος)

Χορός βατράχων και μυστών Μιχάλης Βαλάσογλου, Δήμητρα Βλαγκοπούλου, Ευθύμης Θέου, Μανούκ Καρυωτάκης, Χαρά Κότσαλη, Σπύρος Μάστορας, Αντώνης Μυριαγκός, Τζωρτζίνα Χρυσκιώτη

Με ελληνικούς και αγγλικούς υπέρτιτλους

Εκτέλεση παραγωγής Μαρία Δούρου / VASISTAS
 

Θεατρικές Παραστάσεις