Θεατρικές Παραστάσεις

Βρεθήκαμε στο Ηρώδειο - ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗΣ-ΗΡΩΝΔΑΣ Contra Tempo

 
   Τετάρτη βράδυ, κατά τις εννέα παρά, ο χρόνος με βρίσκει να «καλπάζω» στο πλακόστρωτο κάτω από την Ακρόπολη με κατεύθυνση προς το επιβλητικό Ηρώδειο. Αγωνιώ να προλάβω την έναρξη μιας από τις πολυδιαφημισμένες καλοκαιρινές παραγωγές του ΚΘΒΕ.

ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗΣ-ΗΡΩΝΔΑΣ Contra Tempo

   Έχοντας ήδη διαβάσει διάφορες άλλες κριτικές από συναδέλφους που έχουν δει την παράσταση σε πόλεις της Βορείου Ελλάδος, όπου είχε παιχτεί, είμαι σίγουρη ότι θα παρακολουθήσω μια ευρηματική, καινοτόμο παράσταση, της οποίας η συρραφή και συγγραφή έχει ανατεθεί στον Άκη Δήμου - μια και το μεγαλύτερο μέρος του έργου είναι «δάνεια» από τους Καβάφη, Σεφέρη, Καρυωτάκη και φυσικά Αριστοφάνη και Ηρώνδα - σε σκηνοθεσία Γιάννη Ρήγα, σκηνικά και κοστούμια Αλεξάνδρας Σιάφκου και Αριστοτέλη Καρανάνου και μουσική Γιώργου Χριστιανάκη, με πρωταγωνιστές τους Ταξιάρχη Χάνο, Δημήτρη Πιατα, Σταμάτη Γαρδέλη, Κωνσταντίνο Χατζησάββα και Τάσο Χαλκιά.
 
irondas2210

   Πολλά υποσχόμενη, σύμφωνα με τις κριτικές λοιπόν που προανέφερα, η παράσταση… μέχρι να τη δω με τα ίδια μου τα μάτια.

   Συμπαθάτε με λοιπόν, αξιότιμοι συνάδελφοι, αλλά δεν μπορώ να συμμεριστώ την οπτική σας και να γράψω μια ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ άποψη βασισμένη στο δελτίο Τύπου του ΚΘΒΕ ( ο νοών νοείτω).

   Βασίζοντας τη σκέψη μου στην παρατήρηση του Αριστοφάνη προς τον Ηρώνδα δια γραφής Άκη Δήμου, που λέει τα εξής, «Η πλοκή – η όποια πλοκή - θέλει συνέπεια. Να καταλάβει ο θεατής όχι μονάχα τι συμβαίνει μες στο έργο αλλά και τι έχει προηγηθεί», έχω να πω για το συγκεκριμένο εγχείρημα ότι όχι μόνο δεν είδα καμία συνέπεια στην πλοκή, όχι μόνο δεν κατάλαβα τι έχει προηγηθεί, αλλά δεν βρήκα και κανένα λόγο ύπαρξης του έργου και εξηγούμαι. Θεωρώ ανέντιμο και μεγάλο θράσος μια κρατική παραγωγή (που, σημειωτέον, συμβάλουμε και όλοι εμείς στην πληρωμή των συντελεστών) να ανεβάζει στο Ηρώδειο – που, όπως όλοι γνωρίζουμε, το αντίτιμο για να κάτσεις στις θέσεις του Ωδείου δεν είναι διόλου ευκαταφρόνητο - μια παράσταση wanna be επιθεώρηση, πατώντας και χρησιμοποιώντας τις πλάτες κλασσικών και μεγάλων ποιητών και να πιστοποιεί εαυτόν ως πολιτιστικό δρώμενο που θα συντελέσει στην ανάταση ψυχής, στην κριτική σκέψη, στο αβίαστο γέλιο μέσω των αληθινών τραγελαφικών καταστάσεων της ζωής και όχι της ευκολίας της επιθεωρησιακής βωμολοχίας του Άκη Δήμου. Αυτό ξέρει να το κάνει πάρα πολύ καλά ο Σεφερλής, γνήσια και έντιμα και με πολύ φθηνότερο εισιτήριο, χωρίς να μας πουλάει φύκια για μεταξωτές κορδέλες.

   Στην κουλτουροεπιθεωρησιακοτσιρκό παράσταση παρακολουθούμε τον Αριστοφάνη με τον δούλο του και τους ακολούθους του – ηθοποιούς του θιάσου του, να κοντράρονται με την αντίστοιχη παρέα του Ηρώνδα κάπου στην Αίγυπτο, μετά τη νεκρανάσταση με παρέμβαση του θεού Διόνυσου. Φοβερή έμπνευση και πρωτότυπη! Το μόνο που αλλάζει από τους βατράχους είναι ο Αισχύλος που γίνεται Ηρώνδας και ο κάτω κόσμος που μεταλλάσσεται σε Αίγυπτο κατά τα λεγόμενα του Διονύσου. Βλέποντας όμως τα σκηνικά, εγώ αισθάνθηκα ότι βρίσκομαι σε καντίνα μπιτσόμπαρου της Λούτσας. Στα αριστερά της σκηνής υπήρχε μια καντίνα με ποτά και νέον γύρω γύρω από το παράθυρο και στα δεξιά μια μικρή σκηνή, σαν τα έδρανα που τοποθετούσαμε στις σχολικές παραστάσεις συν ένα πλαίσιο που κρατούσε μια κουρτίνα. Καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης προσπαθούσα να καταλάβω την αλληγορία που υποδήλωναν τα σκηνικά, κάπου όμως κρυβόταν πολύ καλά και δεν μπορούσα να τη δω. Α, ρε Αίγυπτος, πόσο trendy έγινες!
 
irondas2215

   Τα κοστούμια του χορού εμπνευσμένα από τη χρυσή ανέμελη, όμορφη εποχή της Μπελ Επόκ, κατά τα λεγόμενα του ΚΘΒΕ, μπερδεύονταν – όχι και τόσο γλυκά που λέει και η Μελίνα Τανάγρη – με σαδομαζοχιστικά εσώρουχα και αξεσουάρ βιτρίνας sex shop. Όταν λοιπόν η μασκαράτα του χορού επιδεικνυόταν σε ζογκλερικές φιγούρες και γινόταν κάτι σαν τις συμμορίες του Χάρλεμ, που οι μεν προσπαθούσαν να λιντσάρουν τους δε, κατά τη διάρκεια μάλιστα που οι πρωταγωνιστές ανταλλάσσανε στιχομυθίες, αισθάνθηκα ότι μόλις είχα βγει από το ταψί του Λούνα Παρκ, ζαλισμένη, με έντονη ενόχληση στο στομάχι. Η διαφορά είναι ότι στο Λούνα Παρκ ήμουνα μικρή και πήγαινα να ανεβάσω αδρεναλίνη, να γελάσω και να διασκεδάσω με τους φίλους μου και όχι για να πάρω δόση κουλτούρας και πολιτισμού στο Ηρώδειο. Εντυπωσιασμός για τον εντυπωσιασμό και τίποτα παραπάνω!

   Και ήρθε η ώρα του παιδιού! Ρόλοι-έκπληξη της ταξιθέτριας, του πυροσβέστη και της θεάτριας, που κατά λάθος βρίσκεται πάνω στη σκηνή και πού να σας τα αναλύω τώρα. Ρόλοι που κατά τη γνώμη μου φτιάχτηκαν για να εξυπηρετήσουν το καθαρά επιθεωρησιακό κομμάτι της γραφής του Άκη Δήμου – διότι, όπως ανέφερα και πριν, τα σοβαρά μέρη του έργου ήταν δάνεια από κλασσικούς. Το τι βρισίδι έπεσε, δεν λέγεται! Ακόμα και η Τρούμπα αυτοπροσώπως θα κοκκίνιζε. Πώς λένε οι μαγκιόριδες Αμερικάνοι φακ φακ φακ φακ, έτσι και η ταξιθέτρια μας είπε με σπαραξικάρδιο παίξιμο (φοβερό σκηνοθετικό εύρημα, τι να σας πω), σαν την Ιφιγένεια πριν την σφαγή, πως τη μαμάνε όλοι, από τη ΔΕΗ μέχρι τον χασάπη, πόσο μεγάλα τα έχει, που έχει μ..νάρα και τους γράφει και άλλα πολλά εμπριμέ. Και πάλι… επιθεώρηση, αλλά έπρεπε να το «στολίσει» ο σκηνοθέτης με τραγικότητα για να μας δώσει γροθιά στο στομάχι και εν πάση περιπτώσει κουλτούρα κάνουμε. Δεν γίνεται να λέμε το μαμίσι, το μνι και τα αγκίδια με λαϊκίστικο τρόπο. Σπουδές στη Σορβόννη είναι αυτές, έχουν και μια ανατροφή και ένα σαβουάρ βιβρ να υπηρετήσουν οι κρατικοί της κουλτούρας και του πολιτισμού.
 
irondas2218

   Μέσα σε όλο αυτό το αποτυχημένο εγχείρημα κολάζ, συγγραφικά και σκηνοθετικά, ο Αριστοφάνης - Ταξιάρχης Χάνος ήταν… Ε, ας πούμε καλός. Ο Δημήτρης Πιατάς στον ρόλο του δούλου του Αριστοφάνη, Λέλεξ, ήταν… τι να πω… Ήταν απλά ο Δημήτρης Πιατάς που όλοι ξέρουμε. Έπαιζε με τη γνωστή του μανιέρα που ξέρει να κάνει καλά χρόοοονια τώρα! Ο Τάσος Χαλκιάς ως Ιππώναξ, δούλος του Ηρώνδα, δυστυχώς υπέπεσε στην ευκολία, όπως και ο Πιατάς, των φθηνών παιδικών αστείων τύπου στην ερώτηση «που» η απάντηση ήταν «που τσα τσα» και συχνά πυκνά ξέφευγαν από το κείμενο – διότι στο Ηρώδειο υπήρχε ο προτζέκτορας ρουφιανός, που έδειχνε με υπέρτιτλους το κείμενο του έργου – σαχλαμαρίζοντας μεταξύ τους και προσπαθώντας με χαζοβρισιές να εκβιάσουν το γέλιο του κοινού. Ο Κωνσταντίνος Χατζησάββας ως Ηρώνδας, παρόλο που είχε τον αβανταδόρικο ρόλο του τρανσέξουαλ Ηρώνδα - εικάζεται ότι ο Ηρώνδας μπορεί να ήταν και γυναίκα – ήταν λίγος με ελάχιστες στιγμές έκλαμψης, που έδειχναν μπρίο και ταλέντο.

   Μέσα σε όλο αυτό το κουλτουροεπιθεωρησιακοτσιρκουλέτο θα ήθελα να σταθώ στο μοναδικό στοιχείο της παράστασης που πραγματικά με ενθουσίασε και με εξέπληξε για άλλη μια φορά, με την τεράστια υποκριτική του γκάμα (τον είχα δει και πριν τέσσερα χρόνια περίπου με την Άννα Βαγενά στο θέατρο Μεταξουργείο, ως στρατηγό Σολωμό στο έργο της Βάσιας, Σολωμού-Ξανθάκη «Γλυκυτάτη Γαία Πατρίς» και με ταξίδεψε πραγματικά πίσω στον χρόνο και στα απομεινάρια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου). Έχοντας διαβάσει τη βιογραφία του Γιάννη Δαλιανίδη, στις αναφορές που έκανε στους ηθοποιούς του, είχε πει για τον Γαρδέλη ότι είναι από τους λίγους ηθοποιούς που μπορεί να παίξει όλους τους ρόλους αν του δοθεί η ευκαιρία και πραγματικά χαίρομαι που του δίνονται οι ευκαιρίες απλόχερα. Τιμά την λέξη ηθοποιός! Ως Διόνυσος, με την υποκριτική του δεινότητα, ήταν το πνεύμα της ενέργειας και της μεταμόρφωσης των δρώμενων της παράστασης, ανασταίνοντας από τους νεκρούς όχι μόνο τον Αριστοφάνη και τον Ηρώνδα, αλλά και τον ίδιο τον θεό που ενσάρκωνε! Η απόλυτη ταύτιση. Και αυτός συχνά πυκνά ξέφευγε από το κείμενο, χρησιμοποιώντας όμως μικρές, έξυπνες και πνευματώδης ατάκες, που δεν έπεφταν στο επίπεδο της χυδαιολογίας, προκαλώντας αβίαστα το γέλιο του κοινού. Απλά μπράβο του! Όαση στην έρημο!
 
irondas2219

   Θα κλείσω με μια πρόταση προς τους «αξιοσέβαστους» ημέτερους της τέχνης αυτής της χώρας, που έχουν το καρπούζι αλλά και το μαχαίρι μέσα από κρατικούς μηχανισμούς και οι οποίοι με περισσό θράσος θεωρούν ότι είναι το απαύγασμα του πολιτισμού και που συνήθως διατείνονται υπέρ της ελευθερίας της έκφρασης… αρκεί να είναι φίλοι τους.

   Τέρμα με την υποκρισία, που την βαφτίζετε ανώτερη τέχνη! Μετά από αυτά που είδα θα αναφωνήσω! ΔΩΣΤΕ ΤΟ ΗΡΩΔΕΙΟ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΣΕΦΕΡΛΗ και σε όλους όσους δεν ανήκουν στο συνάφι σας! Θα το κάνουν σίγουρα πολύ καλύτερα, γιατί είναι παλιά τους τέχνη κόσκινο! Νόμιζα ότι πήγα στις Βερσαλλίες για να φάω μοσχαράκι Μπουργκινιόν και τελικά με τάισαν στραπατσάδα από την Καλαμάτα. Και δεν έχω κανένα απολύτως πρόβλημα με την στραπατσάδα, μου αρέσει και μάλιστα πάρα πολύ, αλλά στον τόπο της δεν την πληρώνω για Μπουργκινιόν…

Μαρία Ασημακοποπούλου

Συντελεστές

Δημιουργική σύνθεση κειμένων: Άκης Δήμου
Σκηνοθεσία: Γιάννης Ρήγας
Σκηνικά-Κοστούμια: Αλεξάνδρα Σιάφκου, Αριστοτέλης Καρανάνος
Μουσική-Προσαρμογή στίχων: Γιώργος Χριστιανάκης
Χορογραφία-Επιμέλεια κίνησης: Αναστασία Κελέση
Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος
Μουσική διδασκαλία: Χρύσα Τουμανίδου
Διδασκαλία ακροβατικών: Ηλέκτρα Καρτάνου
Βοηθός σκηνοθέτη: Αντρέας Κουτσουρέλης
Βοηθός σκηνογράφων-ενδυματολόγων: Δανάη Πανά
Φωτογραφίες: Τάσος Θώμογλου
Οργάνωση παραγωγής: Φιλοθέη Ελευθεριάδου

Η μουσική της παράστασης ηχογραφήθηκε στο studio Royal Alzheimer Hall, με ηχολήπτες τον Τίτο Καργιωτάκη και τον Χρήστο Χαρμπίλα και στο studio M, με ηχολήπτες τον Γιώργο Μάνιο και Βασίλη Στεργίου.

Έπαιξαν οι μουσικοί: Γιώργος Αβραμίδης (τρομπέτα), Γιάννης Μαρίνος (τρομπόνι), Βασίλης Μπαχαρίδης (τύμπανα, κρουστά), Κώστας Τσούγκρας (ακορντεόν), Φώτης Σιώτας (βιολί, βιόλα), Νίκος Βελιώτης (τσέλο), Γιώργος Χριστιανάκης (πιάνο, πλήκτρα, κρουστά, κιθάρα).

Πρωταγωνιστούν (με σειρά εμφάνισης): Ταξιάρχης Χάνος (Αριστοφάνης-Κινησίας), Δημήτρης Πιατάς (Λέλεξ: Δούλος Αριστοφάνη -Μυρρίνη), Σταμάτης Γαρδέλης (Διόνυσος), Κωνσταντίνος Χατζησάββας (Ηρώνδας), Τάσος Χαλκιάς (Ιππώναξ: Δούλος Ηρώνδα- Κέρδωνας)
 
irondas2214
Διανομή (με σειρά εμφάνισης):

Πολυξένη Σπυροπούλου (Ταξιθέτρια), Βιβή Μιτσίτσκα (Σάσα Ψαρομηλίγκου), Μαργαρίτα Αλεξιάδη (Βίττινα), Παναγιώτης Καμμένος (Γάστρωνας- Κότταλος- Δρίμυλος), Νίκος Βατικιώτης (Πυρρίας – Σώμα – Γρύλλος- Κυρία), Ηλέκτρα Καρτάνου (Μητρίχη), Λίνος Μάνεσης (Γύλλη), Μάρα Μαλγαρινού (Λυσιστράτη), Τερέζα Καζιτόρη (Γυναίκα – Κυκνώ – Κυρία), Σπύρος Σιδέρης (Γέρος), Θαλασσινή Βοσταντζόγλου (Μυρρίνη - Γυναίκα), Θεοφανώ Τζαλαβρά (Λαμπιτώ), Γιάννης Τσεμπερλίδης (Κλεονίκη), Βασίλης Παπαδόπουλος (Κήρυκας), Αριστοτέλης Ζαχαράκης (Λαμπρίσκος – Οπίσθιος), Γρηγόρης Παπαδόπουλος (Θράσσα–Πρόβουλος), Βιργινία Ταμπαροπούλου (Μητροτίμη), Ιωάννα Δεμερτζίδου (Μητρώ), Τάσος Τυρογαλάς (Κυρία), Θάνος Κοντογιώργης (Λεωνίδας Χασαλεύρης)

Χορός
Θίασος Αριστοφάνη: Θαλασσινή Βοσταντζόγλου, Τερέζα Καζιτόρη, Θάνος Κοντογιώργης, Μάρα Μαλγαρινού, Γρηγόρης Παπαδόπουλος, Βασίλης Παπαδόπουλος, Σπύρος Σιδέρης, Θεοφανώ Τζαλαβρά, Γιάννης Τσεμπερλίδης
Θίασος Ηρώνδα: Μαργαρίτα Αλεξιάδη, Νίκος Βατικιώτης, Ιωάννα Δεμερτζίδου, Αριστοτέλης Ζαχαράκης, Παναγιώτης Καμμένος, Ηλέκτρα Καρτάνου, Λίνος Μάνεσης, Βιργινία Ταμπαροπούλου, Τάσος Τυρογαλάς

Πρεμιέρα: Τετάρτη 6, Πέμπτη 7 Ιουλίου, στις 21.15 στο Θέατρο Δάσους, Θεσσαλονίκη

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΗΣ ΠΕΡΙΟΔΕΙΑΣ

Ιούλιος

Τετάρτη 6, Πέμπτη 7 Ιουλίου, Θεσσαλονίκη, Θέατρο Δάσους - Πρεμιέρα

Πέμπτη 21 Ιουλίου - Αλεξανδρούπολη, Θέατρο «Αλτιναλμάζη»

Σάββατο 23 Ιουλίου - Φίλιπποι, Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων (65ο Φεστιβάλ Φιλίππων)

Αύγουστος

Τετάρτη 3 Αυγούστου - Λάρισα, «Δημοτικό Κηποθέατρο Αλκαζάρ»

Σάββατο 6 Αυγούστου - Δίον, Αρχαίο Θέατρο Δίου

Τετάρτη 10 Αυγούστου - Δωδώνη, Αρχαίο Θέατρο Δωδώνης

Τετάρτη 31 Αυγούστου - Συκιές, Ανοιχτό Θέατρο Συκεών «Μάνος Κατράκης»

Σεπτέμβριος

Τετάρτη 7 Σεπτεμβρίου - Αττική, Ωδείο Ηρώδου Αττικού

Κυριακή 11 Σεπτεμβρίου - Πειραιάς, Βεάκειο Δημοτικό Θέατρο

Τετάρτη 14 Σεπτεμβρίου - Παπάγου, Κηποθέατρο Παπάγου

Σάββατο 17, Κυριακή 18 Σεπτεμβρίου - Θεσσαλονίκη, Θέατρο Δάσους
 
Joomla Social by OrdaSoft!