= Βρεθήκαμε στο Θέατρο Αλκμήνη - Ο θάνατος του Ιβάν Ιλίτς
Θεατρικές Παραστάσεις

loogoo

Βρεθήκαμε στο Θέατρο Αλκμήνη - Ο θάνατος του Ιβάν Ιλίτς

 
Συγχωρήστε με για το θάνατό μου,
Συγχωρήστε με για τη ζωή μου…

   Η πραγματική ιστορία του δικαστή Ιβάν Ιλίτς Μετσνίκοφ μεταφέρθηκε από τη μητέρα του εν λόγω στον Τολστόι. Ο αξιότιμος δικαστής, γόνος ευκατάστατης οικογένειας, καλλιεργημένος, επηρμένος ελέω σπουδών και κοινωνικής θέσης, ήπιος και γεμάτος όνειρα για τον εαυτό του και όχι τόσο για την ίδια του τη γυναίκα και τα παιδιά του, προσπαθεί να μοντάρει ένα κουρτινόξυλο στο καινούργιο του σπίτι. Χάνει την ισορροπία του και πέφτει. Χτυπά, αλλά, όπως όλοι μας, δεν δίνει σημασία στο τραύμα. Εκείνο όμως δίνει όλη τη σημασία του κόσμου. Και τον οδηγεί σιγά-σιγά, μαρτυρικά και ολοκληρωτικά, στον θάνατο.

   Τρίτη χρονιά που ανεβαίνει το έργο, βασισμένο σε μία απίστευτη διασκευή της Κωνσταντίνας Νικολαΐδη, η οποία υπογράφει και τη σκηνοθεσία. Όλοι οι ρόλοι ξέφυγαν από κοινότυπες διανομές και παίζονται από δύο ηθοποιούς. Ο Θανάσης Κουρλαμπάς και ο Γιώργος Γαλίτης, ο Γιώργος Γαλίτης και ο Θανάσης Κουρλαμπάς, είναι ο Ιβάν Ιλίτς, είναι όλοι οι χαρακτήρες που συναναστρέφεται, είναι η ζωή στο θάνατο και ο θάνατος. Γιατί, έτσι κι αλλιώς, ο θάνατος σημείο της ζωής είναι. Οι δύο ηθοποιοί ερμηνεύουν όλους τους ρόλους και όχι μόνο. Τη μια στιγμή ο ένας από αυτούς είναι ο Ιλίτς και στο καπάκι, την αμέσως επόμενη, ο Ιλίτς είναι ο άλλος! Με εκπληκτική άνεση και απίστευτους αυτοματισμούς. Δείγμα οξύνοιας και ανυπολόγιστου τάλαντου; Δείγμα τρομερής δουλειάς στις πρόβες; Μάλλον όλα τα παραπάνω.
 
ivan2

   Ευκολία στο χιούμορ, με ατάκες και γκριμάτσες «έξω από το κουτί» και gags που θα σας πάνε βόλτα από τις γειτονιές του Mel Brooks, των Monty Python και ακόμα παραπέρα. Ο κόσμος γέλασε πολύ κατά τη διάρκεια της αφήγησης της ζωής του τραγικού ήρωα. Οι δυο τους φρόντισαν γι’ αυτό. Οι δυο τους φρόντισαν και για το βαρύ κλίμα, στη συνέχεια της εξιστόρησης. Παύσεις και φράσεις επιδόθηκαν σε τρελό χορό με τις εκφράσεις των προσώπων και το κοινό παραδόθηκε άνευ όρων σε ένα κρεσέντο δημιουργικής ηθοποιίας και δυναμικής αισθητικής. Κουρλαμπάς και Γαλίτης ίδρωσαν σαν να έτρεχαν ενενήντα λεπτά στο γήπεδο και έβγαλαν τόση όμορφη ένταση, που πέρασε άνετα σε όλους εμάς που παρακολουθούσαμε. 
 
   Το 2018 είχα αναφερθεί για αυτή την παράσταση, λέγοντας ότι ήταν η καλύτερη της χρονιάς. Δεν ήταν όμως μόνο εκείνης της χρονιάς. Είναι η καλύτερη παράσταση της ζωής μας! Είναι εκείνη η παράσταση που θα σε ταρακουνήσει συθέμελα, που θα γυρίσει να σου πει με ατόφια τιμιότητα ότι είναι ανόητο να ζεις μια κενή ζωή, είναι ανόητο να γίνεσαι δουλικό του χρήματος, είναι ανόητο να χάνεις το ίδιο το νόημα της ζωής. Όταν θα φτάσεις σε εκείνη την τελική ευθεία του θανάτου, εκεί που θα κάνεις τον απολογισμό σου, τι θα βγάλει η εξίσωση; Ξέρεις; Φαντάζεσαι σίγουρα πόσο κενό θα είναι το αποτέλεσμα;

   Το απίστευτα ταλαντούχο δίδυμο Γαλίτης – Κουρλαμπάς είναι οι ηθικοί αυτουργοί αυτής της επιτυχίας, με την αρωγή και καθοδήγηση της εξαιρετικής σκηνοθεσίας από την Κωνσταντίνα Νικολαΐδη. Έχουν περάσει σε άλλο level το κείμενο και δίνουν τόσο δυνατές αποδόσεις σε όλους τους ρόλους του έργου, που θα έπρεπε να γίνουν μάθημα στις σχολές υποκριτικής. Δεν ξέρω αν το ταπεραμέντο, η ευστροφία, το μπρίο και η ευκολία να δαμάζεις την κωμωδία και το δράμα διδάσκεται, αλλά αυτοί οι δύο ηθοποιοί κατέχουν αυτά και ακόμα περισσότερα. Ματώνουν τόσο πολύ πάνω στη σκηνή, έχουν δώσει σε όλους τους ρόλους δικά τους πράγματα. Είναι κτήμα τους πλέον. Όταν τους βλέπεις πάνω στο σανίδι, παρασύρεσαι από τον στροβιλισμό των αποδόσεών τους και όταν τα φώτα κλείνουν και η παράσταση τελειώσει, βγαίνεις από το θέατρο τελείως διαφορετικός άνθρωπος από όταν μπήκες.

   Καμία στιγμή της παράστασης δεν είναι χαμένη, ακόμα και σε εκείνες τις περίεργες παύσεις, ακόμα και στα τελείως σκοτεινά της σημεία. Μέσα από το γέλιο πάντα βγαίνουν οι πιο μεγάλες αλήθειες. Ο θάνατος του Ιβάν Ιλίτς εύχομαι να γίνει η αφορμή να αλλάξουν ζωές και συνειδήσεις προς το καλύτερο.

Μαίρη Ζαρακοβίτη

   Ο συγχρονισμός στις εναλλαγές στις ατάκες ήταν απλά σεμιναριακού χαρακτήρα. Δεν είμαι πολύ σίγουρος αν οι συνεχείς και επίπονες πρόβες από μόνες τους μπορούν να οδηγήσουν σε τέτοια εντυπωσιακά αποτελέσματα. Πρέπει να υπάρχει και το υπόβαθρο. Είμαι θιασώτης της άποψης ότι τα πάντα γίνονται όταν ακολουθούνται σοβαρά οι πρόβες, εδώ όμως μιλάμε για ένα dynamic duo, το οποίο έχει αναγάγει το θέαμα σε προσωπική υπόθεση μεταδιδακτορικού επιπέδου. Τα εφευρήματα και η όλη απόδοση παραθέτουν ένα έργο επί σκηνής, το οποίο θα διδάσκεται στα πανεπιστήμια του μέλλοντος, σαν υπέρτατη μορφή τέχνης. Και όσοι νομίζουν ότι απλά υπερβάλω, ότι έχω παραγεράσει και ότι δεν ξέρω τι μου γίνεται, ας έλθουν μαζί μου ένα Τεταρτόβραδο, να δούμε παρέα. Και αν πέφτω έξω, έστω και ένα άγκστρεμ, θα ζητήσω δημόσια συγγνώμη.
 
ivan6

   O Ιβάν Ιλίτς συνειδητοποιεί ότι θα πεθάνει. Ότι δεν υπάρχει γυρισμός. Ο Χάρος του είναι εξαιρετικά αντιπαθής, είναι όμως ο μόνος συνοδοιπόρος του. Και δεν είναι το καλύτερο του δικαστή να πορευτεί όλη εκείνη τη δημοσιά χωρίς κάποιον άλλο κοντά του. Είναι αυτή η συνειδητοποίηση η ακύρωση όλων όσων είχε κάνει στη μέχρι τότε ζωή του; Είναι η καταβαράθρωση όλων των συναισθημάτων και η ταφόπλακα της αγάπης για τους συνανθρώπους; Πολλά τα ερωτήματα, ανάξιες οι απαντήσεις. Η παράσταση οριοθετεί ένα τεράστιο πλαίσιο σκέψεων, απόψεων, συζητήσεων και εντάσεων πάνω σ’ αυτές. Η παράσταση αυτή σκηνοθετεί και σκηνοθετείται από τη ζωή. Τη διαφεντεύει και σκλαβώνεται από εκείνη. Και στο τέλος, στο τέλος φέρνει την κάθαρση από ένα θαυμάσιο ξέφωτο, με μια πανέμορφη γέφυρα, έξω από το ον. Θα πάω να την ξαναδώ. Θα δω και εσάς εκεί, είμαι σίγουρος.

Κώστας Κούλης

Κείμενο: Leo Tolstoy
Μετάφραση από τα ρωσικά: Παύλος Στεφάνου
Θεατρική διασκευή/Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνα Νικολαΐδη
Σκηνικά/Κοστούμια: Νίκος Κασαπάκης
Πρωτότυπη μουσική: Γιάννης Οικονόμου
Κίνηση: Χριστίνα Φωτεινάκη
Σχεδιασμός φωτισμών: Χριστίνα Θανάσουλα
Φωτογραφίες: Γιώργος Σακκάς
Γραφιστική επιμέλεια: GRID FOX
Promo video: Κώστας Γεραμπίνης
Επικοινωνία: Άντζυ Νομικού

Παραγωγή: A PRIORI www.a-priori.gr

Παίζουν οι: Γιώργος Γαλίτης & Θανάσης Κουρλαμπάς
 
ivan3
Facebook Pages
https://www.facebook.com/ivanilits/
&
https://www.facebook.com/apriori11/

Ημέρες & ώρες παραστάσεων
Τετάρτη 3 Νοεμβρίου 2021 & κάθε Τετάρτη στις 19:00

Διάρκεια παράστασης
90’ (χωρίς διάλειμμα)

Πληροφορίες-Κρατήσεις
Θέατρο Αλκμήνη, Αλκμήνης 8-12, Γκάζι, 210 3428650

Τιμές εισιτηρίων
Γενική Είσοδος: 13 € / Φοιτητικό, ανέργων, ΑΜΕΑ: 10 €

Προπώληση εισιτηρίων
• Ηλεκτρονικά στο https://www.ticketmaster.gr/ticketmasterse2005417.html

Σημείωμα σκηνοθέτριας Κωνσταντίνας Νικολαΐδη
Πρέπει να είναι… 10 χρόνια… περίπου ναι, τόσα έχουν περάσει απ’ όταν πρωτοδιάβασα αυτό το αριστούργημα. Το είχα βρει ανάμεσα σε κάτι βιβλία της θείας μου και το «έκλεψα» με μαεστρία. Παρ’ ότι δεν έχω καλή μνήμη, θυμάμαι έντονα τη στιγμή που διάβασα το συγκεκριμένο βιβλίο. Ήταν νύχτα και ήμουν ξαπλωμένη στο κρεβάτι μου, στο πατρικό μου. Είχε ησυχία. Όταν διάβασα και την τελευταία λέξη, το έκλεισα, έμεινα λίγο στη σιωπή και στο σκοτάδι και αναρωτήθηκα -πέραν από αυτά που ένιωσα τα οποία είχαν τεράστιο όγκο για να καταφέρω να αποκρυπτογραφήσω- τι είχα μόλις δει! Ναι, πολύ σωστά! Δεν είχα διαβάσει τον Θάνατο του Ιβάν Ιλίτς, τον είχα δει! Κι όχι μόνο! Τον είχα ζήσει! Η υπέροχη πένα του Τολστόι μπόρεσε, όχι μόνο να μου δημιουργήσει εικόνες, αλλά να με κάνει συμπαίκτη. Ήμουν εκεί, σε όλα όσα συνέβησαν σ’ αυτόν τον άνθρωπο… τον Ιβάν Ιλίτς. Μα αυτό το έργο είναι θέατρο! Είναι πιο θέατρο κι απ΄ το θέατρο! Το έκλεισα. Δεν ήταν τότε η ώρα του να το κάνω κάτι. Δεν μπορούσα τότε να το κάνω κάτι. Μετά, όπως συμβαίνει δυστυχώς κάποιες φορές, χαθήκαμε. Πέρασαν τα χρόνια, ξέχασα τον τίτλο, ξέχασα την υπόθεση, ξέχασα και τον συγγραφέα (συγνώμη Μέγα Τολστόι, μα αυτή είναι η αλήθεια). Θυμόμουν μόνο την απόχρωση του εξώφυλλου, ένα περίεργο όνομα κι ένα πόμολο. Α! Και μια κουρτίνα! Κι έναν Θάνατο. Τον Θάνατο. Τα τελευταία χρόνια άρχισα να το αναζητώ πιο επίμονα. Το έψαξα πάρα πολύ, σφούγγιζα το μυαλό μου να βρω μία έστω μικρή πληροφορία για κάτι… Κάτι! Δυστυχώς τίποτα. Ρώτησα πολλούς, περιέγραψα όπως-όπως την ιστορία (είχε ξεθωριάσει κι αυτή, παρ’ όλο που το συναίσθημα ήταν το ίδιο έντονο μέσα μου όπως εκείνη τη νύχτα), έψαξα στο ίντερνετ… αλλά τι να βρεις με μια κουρτίνα, ένα πόμολο κι έναν Θάνατο. Η Πίστη όμως μετακινεί βουνά κι εγώ πίστευα βαθιά μέσα μου ότι θα το βρω, ότι θα με βρει! Και με βρήκε. Αυτό με βρήκε! Μετά από 10 χρόνια. Εγώ απλώς κάτι έψαχνα για Ντοστογιέφκσι… να ‘ναι καλά! Και να ‘μαστε τώρα εδώ, με τον Γιώργο και τον Θανάση, να σκαλίζουμε αυτή την υπέροχη ιστορία για 2η χρονιά. Να γελάμε… να κλαίμε… να φοβόμαστε… να αγαπάμε! Αυτά κι άλλα τόσα, μέσα απ’ τον Θάνατο του Ιβάν Ιλίτς. Ένας απλός θάνατος ενός απλού ανθρώπου, όπως τον περιγράφουν. Για μένα… ένας ύμνος στη Ζωή και στον Θάνατο.
 
ivan1
Σημείωμα μεταφραστή Παύλου Στεφάνου
Ο Τολστόι στη νουβέλα του «Ο θάνατος του Ιβάν Ιλίτς» ξεσκεπάζει το αξιοθρήνητο κενό της ζωής αυτής (και υπάρχουν, σαν κι αυτή, μυριάδες, μυριάδων). Με τις κωμικές φιλοδοξίες της, τις φτωχές ικανοποιήσεις του εγωισμού που δεν προσδιορίζουν καμία σχεδόν ευχαρίστηση, την ανία και την αηδία του υπαλληλικού σταδίου, τις παραχωρήσεις που πληγώνουν και εξοργίζουν και τέλος τη μόνη αληθινή ευτυχία, τη χαρτοπαιξία! Και η γελοία αυτή ζωή κινδυνεύει από μια αιτία ακόμα πιο γελοία… Μετά ακολουθεί… το ψέμα της ασθένειας, το ψέμα του γιατρού, το ψέμα της οικογένειας… το ψέμα της ζωής. Ο Ιβάν Ιλίτς θρηνεί για την απομόνωση του και τον εγωισμό των ανθρώπων. Υποφέρει φρικτά ως την ημέρα που συνειδητοποιεί ότι ολόκληρη η περασμένη ζωή του ήταν ένα ψέμα. Αλλά το ψέμα αυτό, ακόμη και τούτη την ύστατη ώρα, μπορεί να το επανορθώσει.

Υπεύθυνη Επικοινωνίας της παράστασης
Άντζυ Νομικού 
 
Joomla Social by OrdaSoft!