= Βρεθήκαμε στο Θέατρο 104 - Τα κορίτσια δεν πρέπει να παίζουν ποδόσφαιρο
Θεατρικές Παραστάσεις

loogoo

Βρεθήκαμε στο Θέατρο 104 - Τα κορίτσια δεν πρέπει να παίζουν ποδόσφαιρο

 
   Αίθουσα αναμονής νοσοκομείου. Μίζερη, καταθλιπτική και θλιβερή από τη φύση της. Αφίσες για εθελοντική αιμοδοσία, πινακίδες για τo πού πέφτει η εντατική… Ελεεινά καθίσματα και ένας ψύκτης νερού. Τη βλέπω να σηκώνεται, να γεμίζει το μπουκαλάκι, να πίνει νευρικά. Διψάω μόνο που την παρακολουθώ. Παραπονιέμαι από μέσα μου. Είναι όμορφη, είναι κομψή, είναι απελπισμένη. Είναι τόσο θυμωμένη, που καλό θα είναι να μην της απευθυνθείς. Το κοριτσάκι της… μόλις δώδεκα χρονών… σε τροχαίο; Και πότε θα ξυπνήσει; Η έτερη που μπαίνει στην αίθουσα, είναι νεότερη, γλυκιά, καλοβαλμένη και εντελώς χαμένη, έχοντας ακούσει αυτό που της έτυχε. Ο πατέρας της… σε τροχαίο; Πενήντα έξι ετών άνθρωπος; Και πότε θα επανέλθει; Ο τρίτος της «παρέας» είναι ένας νέος που καταφθάνει στον χώρο μυρίζοντας αλκοόλ. Η κοπέλα του… μόλις τέσσερις μήνες μαζί, αλλά είναι τρελός για κείνη. Ίσως και κυριολεκτικά. Σε τροχαίο; Θα ζήσει; Και το χειρότερο απ’ όλα… μαζί με τα δύο προαναφερόμενα άτομα; Στο ίδιο αμάξι;

   Το κείμενο, το οποίο πραγματικά είναι για πολλά βραβεία, ανήκει στην Ισπανίδα θεατρική συγγραφέα Marta Buchaca, η οποία μάλιστα σκηνοθέτησε η ίδια την παράσταση στη Μαδρίτη – άλλωστε έχει σπουδάσει σκηνοθεσία και δραματουργία. Η Μαρία Χατζηεμμανουήλ και ο Δημήτρης Ψαράς μετέφρασαν στη γλώσσα μας και ο Θοδωρής Βουρνάς σκηνοθέτησε. Και ο κινηματογραφικός τρόπος που το έκανε λειτούργησε άμεσα και έπεσε πάνω μας από τα πρώτα λεπτά. Η σκηνή που η μητέρα αναποδογυρίζει νευρικά την τσάντα της στο κάθισμα και τα φώτα σβήνουν, είναι ένα ιδιαίτερα εντυπωσιακό μπάσιμο. Οι τρεις ηθοποιοί έχουν άμεση επικοινωνία. Οι χαρακτήρες τους είναι γήινοι, με καλά και κουσούρια, με κολλήματα και καλές προθέσεις, με αυταπάτες και εντάσεις.
 
koritsia2214

   Καθώς περιμένουν να ξυπνήσουν οι αγαπημένοι τους από το κώμα, οι ερωτήσεις παίρνουν και δίνουν. «Γιατί ήταν μαζί στο αυτοκίνητο»; «Πού πήγαιναν»; «Τι σχέσεις μπορεί να υπήρχαν μεταξύ τους»;

   Η Βάγια Ματαφτσή υποδύεται τη μητέρα του μικρού κοριτσιού, της Άννας. Έμεινε έγκυος πολύ νωρίς, αποφάσισε να το κρατήσει κι έτσι το μεγαλώνει μόνη της. Από το πρωί μέχρι το βράδυ δουλεύει για να καταφέρει να ζήσει και τις δυο τους. Και το πλασματάκι της κάποια στιγμή θέλησε να παίξει ποδόσφαιρο. Της ίδιας δεν της αρέσει. Δεν πάει, λέει, στα κορίτσια. Και μάλλον δεν έχει παρακολουθήσει το παιδί της να παίζει. Φαντάζεστε την απογοήτευση; Η κυρία Ματαφτσή είναι απόλυτα πειστική ως αγχωτική μητέρα, ίσως και ψυχοπλακωτική. Είναι απότομη, είναι ακόμα και αγενής, φτύνει μεν την τσίχλα σε χαρτομάντηλο και το βάζει στη συνέχεια στην τσάντα της, αλλά δεν πιστεύει κανέναν και τίποτα, δεν εμπιστεύεται τίποτα και κανέναν. Το όμορφο παρουσιαστικό της δεν είναι ικανό να μας κάνει να τη συμπαθήσουμε γιατί ο χαρακτήρας φροντίζει να είναι αλλού.

   Η Νίνα Λαμπριανίδη υποδύεται την κόρη του πρόωρα συνταξιούχου, που βρέθηκε στο αυτοκίνητο με την κόρη και την έτερη γυναίκα. Είναι συμπαθής, όλοι μας συμπάσχουμε, καθώς οι ερωτήσεις για τον πατέρα της και τον «ρόλο που έπαιζε» είναι συνεχείς και σοβαρές. Η ίδια η ηθοποιός είναι ήπια, φροντίζει να αποφεύγει σκοπέλους και κακοτοπιές και μας δίνει έναν χαρακτήρα εντελώς ανθρώπινο και φωτεινό, παρά τα σκοτάδια των καταστάσεων. Μας άρεσε το πώς κινήθηκε και πώς ανταποκρίθηκε στα καλέσματα του ρόλου της.

   Ο Αντώνης Γιαννακός, ο Τόνι του έργου, είναι η ήρεμη δύναμη, αλλά και το ηφαίστειο που δεν θέλει και πολύ για να εκραγεί. Βγάζει ακόμα και χιούμορ σε σημεία, είναι γλυκύς και αυθεντικός, προσπαθεί να καταλάβει τι ήταν αυτό που τον βρήκε. Ο τρόπος του και ο λόγος του μας άρεσε πολύ και οι κινήσεις του και οι γκριμάτσες του ήταν τόσο φυσιολογικές… ο Τόνι κρύβει σκελετούς στη ντουλάπα του. Σάμπως όμως κι οι άλλες δύο… Ένα δαχτυλίδι, ένα μουρμούρισμα… “And I can feel it coming in the air tonight… Well, I've been waiting for this moment for all my life… oh, lord… oh, lord”…
 
koritsia2215

   O Θοδωρής Βουρνάς σκηνοθετεί ένα μέρος μίας ταινίας. Πιάνει τους πρωταγωνιστές του από ένα χρονικό σημείο και τους αφήνει σε ένα άλλο. Δεν υπάρχει κάθαρση. Δεν υπάρχει τίποτα τέτοιο. Υπάρχει μόνο μία ασθμαίνουσα διακοπή στη ροή του χρόνου. Σε όλη τη διάρκεια της παράστασης διερωτώμαι για το τι θα γίνει παρακάτω. Για το αν αυτό που υποψιαζόμαστε εμείς οι θεατές, είναι αυτό που όντως συμβαίνει. Δεν είναι όλα όπως δείχνουν; Μπορεί. Μπορεί και όχι όμως. Κι αυτό το τελείωμα, που… Που ίσως να μην το ήθελε κανείς. Άκομψο, βίαιο, σχεδόν βασανιστικό. Εντελώς ανθρώπινο.

   Είμαι ευτυχής που παρακολουθώ τέτοιες παραστάσεις. Που μπορώ και έρχομαι σε επαφή με μικρές εικόνες από ζωές ανθρώπων που θα μπορούσαν να είναι τόσο έτσι, αλλά έγιναν τόσο αλλιώς. Που σκέφτομαι συνέχεια για το παρακάτω, ενώ παράλληλα θαυμάζω αυτό που συμβαίνει τώρα μπροστά μου. Είναι μία παράσταση που θα σας ξυπνήσει τη σκέψη. Αγαπάμε όσο πρέπει τους ανθρώπους μας; Έχουμε τη σχέση που πρέπει με εκείνους που θέλουμε να αγαπάμε; Κι αν ναι… τότε γιατί τα κάνουμε όλα δύσκολα; Εξαιρετική δουλειά!

Κώστας Κούλης

Συγγραφέας: Marta Buchaca
 
Μετάφραση: Μαρία Χατζηεμμανουήλ- Δημήτρης Ψαρράς
 
Σκηνοθεσία: Θοδωρής Βουρνάς

Βοηθός Σκηνοθέτη: Στέλλα Καράπτη
 
Πρωταγωνιστούν (αλφαβητικά): Αντώνης Γιαννακός, Νίνα Λαμπριανίδη, Βάγια Ματαφτσή
 

Σκηνογράφος: Ελεονώρα Καραβάνη 

Σχεδιασμός Φώτων: Σεμίνα Παπαλεξανδροπούλου 

Φωτογραφίες: Γιώργος Γιαννίμπας

 

Πληροφορίες παράστασης
Τοποθεσία: ΘΕΑΤΡΟ 104 – σκηνή BLACKBOX – (Ευμολπιδών 41, Αθήνα, πλησίον ΜΕΤΡΟ Κεραμεικού)
Πρεμιέρα: 17 Ιανουαρίου
Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Δευτέρα και Τρίτη στις 21.00
 
koritsia2216
 
Joomla Social by OrdaSoft!