Θεατρικές Παραστάσεις

Ανταπόκριση Θεατρικής Παράστασης: ''Ε, Συρανό! Αγάπα αν τολμάς!''

 
Μέρος πρώτο: η παράσταση
 
   Υπέρ-παραγωγή! Ό,τι κι αν πας να γράψεις επιπρόσθετα πάει και χτυπάει σ’ αυτή τη λέξη, εξοστρακίζεται και πέφτει στο κενό… Η μύτη του Συρανό ίσως να είναι λίγο πιο μικρή απ’ το Σύμπαν, η σκέψη όμως εκείνων που θέλησαν να παρουσιάσουν ένα εξαιρετικό θέαμα στο Παλλάς, σαν άλλη υπέρ-χορδή, έπαιξε μουσική για διάφορους θεούς και το αποτέλεσμα είναι, τουλάχιστον, μοναδικό!
 
   Η τεράστια σκηνή του θεάτρου έχει πολλές φορές φιλοξενήσει ΤΑ θεάματα, εδώ όμως επιτρέψτε μου να υπερβάλλω όσο θέλω. Με αφορμή μια αλλαγή σκηνικών που δεν κατάλαβε κανείς, με πάτημα τα εφέ και την υπέροχη μουσική της Ευανθίας Ρεμπούτσικα, η οποία μάλιστα περιπλανιέται στο σκηνικό ανάμεσα στις σκηνές, παίζοντας – συνοδευόμενη από την εξίσου εκπληκτική ορχήστρα της – μανιασμένα όσο και λυρικά, με όπλο τα φανταχτερά κοστούμια και το πολυπληθές «πλήρωμα», η παράσταση αυτή εδώ θα εξελιχθεί σίγουρα σε μία από τις εξτραβαγκάνζες της χρονιάς που διανύουμε.
 
syranorev01
 
   Το έργο, γραμμένο το 1897, ολόκληρο σε στίχο παρακαλώ, δώδεκα συλλαβές ανά γραμμή όπως διάβασα, έχει «αναπαραχθεί» στα ελληνικά από την κυρία Λουίζα Μητσάκου, επίσης έμμετρα. Η ιστορία… λίγο ως πολύ γνωστή. Ο Συρανό Ντε Μπερζεράκ είναι ένας εξαιρετικά εύστροφος άνθρωπος, ένας δεινός ξιφομάχος, ένας απίστευτος χειριστής λέξεων. Ερωτευμένος με τη μακρινή εξαδέλφη του Ρωξάνη, ματώνει όταν μαθαίνει από την ίδια πως εκείνη έχει μάτια μόνο για άλλον… Ακούει τα λόγια της, υπόσχεται να βοηθήσει τον εραστή, κρατάει κρυφό τον έρωτά του, πλέκει τη σχέση της με τον «αντίζηλο» μέσα από τις δικές του εκφράσεις, τα δικά του γράμματα, για να έλθει στο τέλος αντιμέτωπος με το θάνατο και τη δειλία του…
 
   Ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος παίζει, τρέχει, ξιφομαχεί, θυμώνει, επαίρεται, κρύβει και κρύβεται και μουσκεύει στον ιδρώτα κατά τη διάρκεια της παράστασης. Αναμφισβήτητα είναι ο μπροστάρης του θιάσου και φροντίζει να μας ψυχαγωγήσει για 155 λεπτά (!), παρά το ότι το έργο βαραίνει τόσο στο τέλος, λόγω των έντονων συναισθημάτων και της κορύφωσης. Στο μπιζάρισμα μάλιστα έδειξε τόσο κέφι που παρέσυρε τους υπόλοιπους του θιάσου σε απανωτές υποκλίσεις! «Άλλες δύο, πάμε άλλες δύο»! Μέχρι πίσω ακούστηκε ο αθεόφοβος! Η Σμαράγδα Καρύδη, η οποία κυριολεκτικά μου έσπασε τα νεύρα με την ομορφιά της, έδειξε άνετα τη στόφα της στην ερμηνεία, ήταν επίσης εντυπωσιακή. Οι υπόλοιποι πρωταγωνιστές στάθηκαν σε πολύ υψηλό επίπεδο, όπως και όλος ο θίασος εν γένει. Η σκηνή του πολέμου, με τους ηθοποιούς να μάχονται σε αργή κίνηση, κέρδισε άνετα την παρτίδα των εντυπώσεων, όπως και το εξωφρενικό ταγκό που η Ρεμπούτσικα αποδίδει προς το τέλος, τεντώνοντας τις αισθήσεις μας.
 
syranorev02
 
   Άσχετα με το τι πιστεύετε για το ποιόν του μυτόγκα «μορφονιού», πέρα από το τι σας έβγαλε το κείμενο και τι οι αποδόσεις, ένα είναι το σίγουρο. Πρόκειται για τρομερή παράσταση, για τρομερή δουλειά! Κι αυτό σας το λέω παρά το γεγονός ότι δεν μου αρέσει καθόλου η έμμετρη «αναπαράσταση» και που ούτε εδώ μου άρεσε, χωρίς αυτό όμως να επηρεάζει την ποιότητα. Άλλο το «Δεν μου αρέσει», άλλο το «Δεν είναι καλό», ναι; Από τις κορυφαίες παραστάσεις φέτος, σίγουρα θα ιντριγκάρει ΤΟΝ κόσμο να πάει να τη δει…
 
Κώστας Κούλης
 
 
Μέρος δεύτερο: το σχόλιο
 
   Μια ιστορία αγάπης… Ποιας αγάπης όμως; Αυτής που φαινομενικά όλα τα κακά σκορπά και είσαι εκεί για τον άλλον ή αυτής που αναπτύσσει τις άμυνές σου και τελικά, ενώ νιώθεις θύμα του έρωτά σου, γίνεσαι ο θύτης του ερωτικού σου αντικειμένου και προστάτης του εαυτού σου; Ιδού η απορία...

   Δεν είναι τα πάντα εικόνες, δεν θα μπορούσαν να είναι άλλωστε. Η ομορφιά σε εγκαταλείπει και είναι άσπλαχνος φίλος και εχθρός. Είναι ανάγκη να δεις πέρα από την επιφάνεια, πέρα από το προφανές. Είναι ανάγκη, αν έχεις επιλέξει τι άνθρωπος σε ενδιαφέρει να καταλήξεις.
 
syranorev03
   Αυτή είναι μια παράσταση που δυστυχώς με θύμωσε! Όχι, δεν είναι μια κακή παράσταση, αντιθέτως είναι εξαιρετική. Τα κουστούμια, ο φωτισμός, τα σκηνικά, η σκηνοθεσία, ο χώρος του Παλλάς, οι μουσικοί… Αχ, οι μουσικοί και η μουσική, χωρίς αυτά θα ήμασταν μισοί… Οι ερμηνείες, το λιγότερο συγκινητικές, το περισσότερο συγκλονιστικές. Το θέατρο είναι μαγεία και το «Συρανό» είναι η απόδειξή της.

   Θα μου πείτε γιατί θύμωσα λοιπόν. Νομίζω ιδεολογικά... Βλέπουμε έναν άνθρωπο θαρραλέο, δοτικό και με αδαμάντινο χαρακτήρα να προσπαθεί, να πολεμά και να ζητάει μια θέση στην καρδιά ενός ανθρώπου που τόσο λαχταρά.

Το βλέπουμε όντως αυτό; Προσωπική μου άποψη… ΟΧΙ!
 
   Αν και φαινομενικά γίνονταν όλα για την αγάπη, αν και εκ πρώτης όψεως ο Συρανό θυσιάζεται για την ευτυχία του έρωτά του, εγώ από την άλλη είδα έναν άνθρωπο δειλό. Δειλό στο να αποδεχτεί τον εαυτό του, δειλό στο να φύγει από μια εμφάνιση που τον καταδίκασε στην σκιά. Είδα έναν άνθρωπο-σκηνοθέτη που, προκειμένου να μην ρισκάρει μια απόρριψη, καταδίκασε σε ψέματα τον άνθρωπο που ήταν «πιο σημαντικός από τον εαυτό του». Πώς τον καταδίκασε; Με ψέματα! Με μισές ή και καθόλου επιλογές! Και ενώ είχε ο ίδιος ανάγκη να αγαπηθεί πέρα από το πρόσωπό του τελικά δεν κατάφερε να αγαπήσει πέρα από μια εικόνα.

   Με θύμωσε γιατί η δειλία είναι εγωισμός και στην δική του περίπτωση θυσίασε στο βωμό του εγωισμού του δύο αν όχι τρείς ανθρώπινες ζωές. «Μόνο εσένα αγάπησα και δυο φορές σε θάβω»... Γιατί φοβήθηκε να γνωρίσει και να δει ουσιαστικά τι είναι αυτό που αγαπά, ή ίσως να αγάπησε μονάχα τον εαυτό του ή, το χειρότερο, κανέναν από τους τρεις…  

   Θύμωσα γιατί φοβάμαι πως οι ανθρώπινές μας σχέσεις στηρίζονται σε πλάνη… Πρώτα κοροϊδεύουμε εμάς, μετά όσους είναι κοντά μας και στο τέλος ο θύτης και το θύμα γίνονται φαύλος κύκλος.
 
syranorev04
   Συρανό για μένα είναι ψέμα. Είναι εγωισμός, φόβος και δειλία. Ούτε αγάπη, ούτε έρωτας ούτε καν πάθος. Είναι πλάνη και εικόνα. «Μέσα από εσένα εγώ θα γίνω όμορφος κι εσύ θα έχεις λόγια». Συμφωνώ, κανένας δεν μπορεί να γίνει όμορφος αν δεν αποδεχτεί την ασχήμια του εαυτού του και πάντα θα ζητάει ψεύτικα δεκανίκια. Στεναχωριέμαι για τις συνέπειες της ανασφάλειας της δειλίας και του φόβου...

   Τόσος κόπος για να μην μένουν οι «απ’ έξω» στην εικόνα σου, τόσος κόπος για να μην μείνεις εσύ στην εικόνα του άλλου, τόσος χαμένος κόπος όταν δεν ξεφεύγεις από τη δικιά σου.

   Είμαστε ό,τι νιώθουμε και ό,τι νιώθουμε αυτό οι άλλοι εισπράττουν. Όλα τα υπόλοιπα ο χρόνος θα τα σβήσει…
 
   Είναι έργο αυτοκριτικής, έργο που σου δείχνει καθαρά ότι η εμφάνιση δεν είναι το παν. Όμως η εικόνα που κάθε μέρα πολεμάμε είναι αυτή του εαυτού μας… Οι σχέσεις μας είναι ο αντικατοπτρισμός μας.
 
   Ίσως να μην υπήρχε άλλος τρόπος να φανεί τόσο έντονα αυτό αν ο Συρανό έπαιρνε όλες τις σωστές αποφάσεις...
 
   Σίγουρα είναι μια παράσταση που αδιάφορο κανέναν δεν θα αφήσει, για αυτό θα το κλείσω έτσι αυτό το κείμενό μου.

   Συρανό, τι πιστεύετε εσείς για τον ερώτα, για τις εικόνες αλλά και για τον εαυτό σας;

Χάρις Μολυβιάτη
 

Facebook Comments

Θεατρικές Παραστάσεις