Θεατρικές Παραστάσεις

loogoo

Βρεθήκαμε στο Σύγχρονο Θέατρο - Οι κάτω απ' τ' αστέρια

 
   Φίλτατε θεατρόφιλε, εσύ που τόσο καιρό ήσουν εγκλωβισμένος με πανδημίες, κακουχίες, κόβιντ και τις εφτά πληγές του φαραώ μαζί, αλλά κατάφερες και βγήκες δυνατός όσο ποτέ και έτοιμος να πάρεις σβάρνα πλέον ό,τι υπάρχει στις θεατρικές σκηνές και δεν ξέρεις από πού να ξεκινήσεις, πάρε ανάσα, χαλάρωσε και η ομάδα μας είναι εδώ, να σε βοηθήσει να τα βάλεις όλα σε μια σειρά και τάξη.

   Το λοιπόν, η αφεντιά μου πήγε σε πρεμιέρα, καθότι και εμένα μου είχαν λείψει οι παραστασούλες και το ξεκίνησα στο χαλαρό, τουλάχιστον όσον αφορά τη διάρκεια του θεατρικού έργου. Σκεπτόμενη πως θα φορώ μάσκα που με ενοχλεί τα μάλα, ας ξεκινήσω με κάτι ανάλαφρο. Όπως όταν είσαι άρρωστος, βρε αδερφέ και δεν τρως ό,τι θέλεις μόλις γίνεις καλά. Δεν πέφτεις στα πιτόγυρα με τη μία, γιατί θα σε πειράξουν!
 
kato2114

   Και επειδή το έπιασες το νόημα του τι θέλω να πω, ας πάω στο παρασύνθημα. Θεατρική παράσταση “Οι κάτω απο τα αστέρια” στο Σύγχρονο θέατρο, διάρκειας μόλις 70 λεπτών… που πέρασαν σαν να ήταν μόλις επτά λεπτά! Δεν κατάλαβα για πότε ξεκίνησε και πότε τελείωσε και ούτε που σκέφτηκα την ενοχλητική μάσκα. Καταπληκτικό; Και επειδή είμαι σίγουρη πως γνωρίζεις ότι ο χρόνος κυλά γρήγορα όταν περνάς καλά, είμαι σίγουρη πως κατάλαβες οτι πρόκειται για μια παράσταση διαμαντάκι!

   Μπαίνοντας θα δεις μια σκηνή λιτή, με πεταμένες καρέκλες, αυτές τις κλασικές ξύλινες - όχι πλαστική, έλα πάρε πάρε, πέντε Ευρώ - και ένα γραφείο στη σκηνή. Πεταμένες σελίδες ολούθε και σε κάποιες καρέκλες να στέκονται περίτεχνα οριγκάμι πουλιά, που θα καταλάβεις στην πορεία οτι είναι στοιχείο από το κείμενο.
 
kato2116

   Μια και είπα κείμενο, θα σου πω πως μιλά για τον πρώτο έρωτα και όχι, φύγε από τον Θανασάκη του νηπιαγωγείου, που σε άφηνε να παίρνεις τους μαρκαδόρους του! Σου λέω για τον ΠΡΩΤΟ έρωτα. Ναι, για εκείνον που σε έκανε να νιώσεις ζωντανός, δυνατός, μα και ευάλωτος ταυτόχρονα. Εκείνο τον αθώο έρωτα, τον αγνό, εκείνον που έψαχνες σαχλές δικαιολογίες απλά για να είσαι δίπλα του και δήθεν τυχαία να τον αγγίξεις! Θυμάσαι; Αν όχι, άνοιξε αυτό το σεντούκι που έχεις κρύψει όσα σε έχουν πονέσει και κάπου εκεί θα τον βρεις. Και φέρτον στο τώρα. Τι θα λέγατε; Κατά πλειοψηφία θα ξεκίναγε ένα “γιατί;” που μέσα του κρύβει και άλλα γιατί, γιατί δεν είμαστε μαζί, γιατί χαθήκαμε, γιατί καταλήξαμε ξένοι, γιατί, γιατί γιατί… Και έτσι ξεκινά η ιστορία λοιπόν. Με το αγόρι, πλέον άντρα πια, να ρωτά το κορίτσι, πλέον γυναίκα πια και μάλιστα παντρεμένη με παιδιά “Γιατί σε ρωτάω, γιατί, ε; Γιατί”; Και με αυτό το γιατί και με σιωπή απο το κορίτσι, ξεκινά από το τώρα μια αναδρομή στο τότε. Τότε που ερωτεύτηκαν στο νησί ως έφηβοι, στα καλοκαίρια που περνούσαν, στην ενηλικίωση, στα προβλήματα, στις συγκυρίες, στους χωρισμούς, στις επανασυνδέσεις και να φτάσουν στο «Σε αγαπούσα δεκατρία χρόνια» του κοριτσιού. Δε θα σου πω τι έγινε, είναι μια ανατροπή που εξηγεί πολλά και δε θα στη χαλάσω. Εννοείται θα έχεις χαρτομάντιλα μαζί σου. Θα σου χρειαστούν, αν όχι εξ αρχής, γιατί θα θυμηθείς τα δικά σου, στο τέλος σίγουρα.

   Παρόλα ταύτα, το κείμενο του Τηλέμαχου Τσαρδάκα είναι επιδέξια γραμμένο, με όμορφες εναλλαγές συναισθημάτων, αναμνήσεων, χιουμοριστικών φράσεων και ξεσπασμάτων, που βοηθά να κυλήσει η ιστορία όσο πιο αναίμακτα γίνεται, αφήνοντας αυτή τη γλυκιά μελαγχολία για τον άνθρωπο που ήσουν τότε! Η ιστορία του Νικολή και της Μενίτας του, σίγουρα θα σε κάνει, έστω σε κάποια σημεία της, να ταυτιστείς. Βέβαια, σε αυτό βοηθούν και οι εκπληκτικές ερμηνείες των ηθοποιών - Κωνσταντίνος Μπιμπής ως Νικολής, Λίλα Μπακλέση ως Μένια - και η χημεία που έχουν μεταξύ τους. Και πίστεψέ με, ακούγοντάς τους να εξιστορούν τον έρωτά τους, θα δεις μπροστά στη λιτή σκηνή με τις πεταμένες καρέκλες και την παραλία τους και το νησί τους και τη θάλασσά τους και τα βότσαλα και τα κοχύλια και ας μην υπάρχουν! Θα ταξιδέψεις, θα μελαγχολήσεις, θα σκάσεις χαμόγελα, θα δακρύσεις και θα φύγεις έχοντας δίπλα σου τον τότε αγνό και παθιασμένο εαυτό σου να σου κλείνει το μάτι, προκαλώντας σε να τον αγαπήσεις και να τον θυμηθείς ξανά! Γιατί τι μένει τελικά σε αυτη τη ζωή να θυμάσαι, καθώς ο χρόνος κυλά αδίστακτος, παρά οι στιγμές που ζεις στο τώρα;

Λένα Βασιλείου
 
kato2115
Κείμενο: Τηλέμαχος Τσαρδάκας
Ερμηνεύουν: Λίλα Μπακλέση, Κωνσταντίνος Μπιμπής
Σκηνοθεσία: Άρτεμις Γρύμπλα, Λίλα Μπακλέση, Κωνσταντίνος Μπιμπής
Σκηνικά: Αντώνης Χαλκιάς
Φωτισμοί: Σεσίλια Τσελεπίδη
 

Θεατρικές Παραστάσεις