Θεατρικές Παραστάσεις

Ανταπόκριση Θεατρικής Παράστασης: 'Κάποιος Μιλάει Μόνος Του Κρατώντας Ένα Ποτήρι Γάλα'

 
   Στο Χώρο Τέχνης SourLiBooM φιλοξενείται για λίγες παραστάσεις η θεατρική μεταφορά του βιβλίου του Ευθύμη Φιλίππου “Κάποιος μιλάει μόνος του κρατώντας ένα ποτήρι γάλα”, από την θεατρική ομάδα Katayisteater.

milaeigala2   Ο Ευθύμης Φιλίππου είναι γνωστός για τις ταινίες “Κυνόδοντας” και “Άλπεις” των οποίων συνυπογράφει το σενάριο με τον Γιώργο Λάνθιμο. Tο βιβλίο στο οποίο βασίστηκε η παράσταση πρόκειται για την πρώτη του συγγραφική απόπειρα και ένα αρκετά χαοτικό κείμενο, χωρίς συγκεκριμένη αρχή, πλοκή ή τέλος. Είναι ένας συνεχόμενος μονόλογος ή διάλογος, όπου γίνεται η αφήγηση πολλών μικρών και μεγάλων ιστοριών, που κάποιες συνδέονται μεταξύ τους, ενώ άλλες όχι. Η αφήγηση και η περιγραφή μίας εποχής, αλλά χωρίς οι επιμέρους ιστορίες να λαμβάνουν χώρα σε συγκεκριμένο χρόνο ή ακόμα και τόπο. Όλες μαζί όμως σχηματίζουν έναν αρκετά ανάλαφρος και χιουμοριστικό σχολιασμό διαφόρων χαρακτηριστικών καταστάσεων περασμένων ετών, σχηματίζοντας το χαρακτήρα της εποχής που πέρασε τις δύο περασμένες δεκαετίες η Ελλάδα.

milaeigala6   Στις ίδιες αρχές με το κείμενο κινείται και η παράσταση, με τη διαφορά ότι πρόκειται ξεκάθαρα για διαλόγους μεταξύ δύο χαρακτήρων. Ο χρόνος στον οποίο διαδραματίζεται ο διάλογος δεν είναι συγκεκριμένος ή καθορισμένος, ούτε πολλές φορές και ο τόπος. Με τις επιμέρους σκηνές να χωρίζονται με μουσική και κλείσιμο των φώτων, δίνεται η εντύπωση της παρακολούθησης αποσπασμάτων από πολλούς διαλόγους, μεταξύ διαφόρων ατόμων. Οι ρόλοι και τα φύλα των χαρακτήρων αλλάζουν από σκηνή σε σκηνή, κάνοντας πιο έντονη την εντύπωση ότι η παράσταση είναι ένα κολάζ κομματιών επί μέρους διαλόγων, και όχι ένας και μοναδικός. Χρησιμοποιώντας το χιούμορ για μέσον, επιτυγχάνεται η περιγραφή του ενός τύπου πολίτη της Ελλάδας των περασμένων δεκαετιών που σίγουρα θα θυμίσει στο θεατή καταστάσεις που έζησε ο ίδιος ή κάποιος από το περιβάλλον του. Ο τρόπος που βλέπει κάποιος και δρα εντός των διαπροσωπικών επαφών με τους υπολοίπους, η αντιμετώπιση των συναδέλφων του, η προσκόλληση του στις νέες τεχνολογίες, η σχέσεις με την οικογένεια, η αστυφιλία και η σύνδεση του καθενός με τον τόπο καταγωγής του, η μουσική που ακούει και οι επιλογές που κάνει, και πολλά άλλα θέματα σχολιάζονται μέσα από το διάλογο που παρακολουθούμε. Όλο αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να απαντηθούν κάποια από τα ερωτήματα: Πώς γίνεται να μπερδέψεις μια σοκολατίνα με μία χειροβομβίδα; Πόσο μεγάλη ευθύνη είναι ένας σκίουρος; Τι γράφει στη χειρολαβή της, η ρακέτα του Γιάννη; Και μήπως τελικά, όταν γράφεις με κόκκινο, είναι λίγο σαν να μην βρήκες μπλε; Ενώ ταυτόχρονα δημιουργεί και κάποια άλλα που δεν υπήρχαν.

milaeigala5   Όταν μπαίνει κάποιος στην θεατρική αίθουσα βλέπει μία άδεια σκηνή, η οποία οριοθετείται από μία σειρά μπουκαλιών γάλακτος, με μόνα πρόσθετα στοιχεία μία καρέκλα, μία τηλεόραση να δείχνει αγώνες τένις και ένα σκιουράκι και μία λάμπα να κρέμονται από το ταβάνι. Το καθένα παίζει το δικό του ξεχωριστό ρόλο. Η πρώτη αυτή επαφή δεν είναι πιο διαφωτιστική από τον τίτλο εκτός του ότι δικαιολογεί την ύπαρξη τόσων μπουκαλιών γάλακτος. Αλλά ούτε και η ίδια η παράσταση μας δίνει να καταλάβουμε την επιλογή του τίτλου, τουλάχιστον για το γάλα, σε αντίθεση με τους διαλόγους τους οποίους μπορεί εύκολα κάποιος να τους κάνει μονολόγους και να καταλάβει το “κάποιος μιλάει μόνος του...”. Ένας κάπως ανεξήγητος τίτλος όμως είναι θεωρώ ταιριαστός σε μία χαοτική παράσταση χωρίς αρχή, πλοκή ή τέλος που είναι στην ουσία ένας συνδυασμός αποσπασμάτων διάφορων διαλόγων. Οι χαρακτήρες που ερμήνευαν οι δύο νέοι ηθοποιοί άλλαζαν μεταξύ των σκηνών αλλά η αλλαγή γινόταν διακριτή από την διαφορετικότητα της κινησιολογίας και του τρόπου ομιλίας τους. Με πολύ κέφι και ζωντάνια, υποδύονταν χαρακτήρες καθημερινούς και μας περιέγραφαν ή σχολίαζαν προσφιλείς καταστάσεις. Σε μερικές περιπτώσεις εμφανίζονταν και πάνω των δύο χαρακτήρες από τις ιστορίες που ακούγαμε, επί κσηνής οι οποίοι ερμηνεύονται από τους δύο ηθοποιούς απλά αλλάζοντας κάποιος από τους δύο τον τρόπο ομιλίας του ή την στάση του σώματος του, δείχνοντας μας το ταλέντο τους στην γρήγορη εναλλαγή ρόλων. Μόνοι εξωτερικοί χαρακτήρες που φαίνονται πάνω στη σκηνή είναι η Στέφι Γκραφ, το ρόλο της οποίας παίζει η τηλεόραση που την δείχνει και τη φωνή της τη δανείζει ο Βαγγέλης Ιεζεκιήλ Παπάς και το σκιουράκι, το οποίο όμως δε μιλάει και απλά παίζει το ρόλο του κάθε φορά.

   Είναι μία διαφορετική παράσταση, ένας εμπλουτισμένος μονόλογος κριτική, μέσα από την αφήγηση, των κακών ή όχι τόσο κακών κειμένων των τελευταίων δύο δεκαετιών της χώρας μας. Ένα έργο το οποίο σχηματίζουν πολλές απόψεις για διάφορες καταστάσεις δοσμένες έμμεσα, μέσω της αφήγησης τους. Είναι μία πολύ καλή και ψυχαγωγική δουλειά, η οποία όμως σε ωθεί στο να διαβάσεις όλο το βιβλίο στο οποίο βασίστηκε η παράσταση.
 
Δημήτρης Σταυρόπουλος

Συντελεστές
Σκηνοθεσία: KatayisΤeater
Παίζουν: Νόρα Δημοπούλου ,Βαγγέλης Ιεζεκιήλ Παπάς
Σκηνικά: Δήμητρα Τσαγγούρη
Φωτισμοί: Βαγγέλης Ιεζεκιήλ Παπάς
 
Πληροφορίες
1-7 Μαρτίου 2013, στις 21.15 στον Χώρο Τέχνης SourLiBooM, Κ. Κρυστάλλη 4, Πλατεία Αντιγονιδών
Διάρκεια: 60’
Τιμή εισιτηρίου: 10€ (γενική είσοδος)
Μια παραγωγή των KatayisΤeater και του Θεάτρου Act.
Προπώληση εισιτηρίων, κρατήσεις, πληροφορίες στο τηλέφωνο 6981 982591
και στο τηλέφωνο του Sourliboom 23140 11584.
On line κρατήσεις στο www.sourliboom.com

Θεατρικές Παραστάσεις