Θεατρικές Παραστάσεις

Βρεθήκαμε στο Ηρώδειο - The Thread

 
   Και αυτή η εισαγωγή… Εκεί που τα ηπειρώτικα συναντούν το “Blade Runner”. Ρυθμός με καταιγισμό από κρουστά. Και ένα μέτρο που αποτελείται από δύο μέρη, το ένα σε πέντε χρόνους και το άλλο σε έξι. Οι χορευτές καταλαμβάνουν όλο τον χώρο. Εννέα ζευγάρια άνθρωποι. Τρεις ντουζίνες χέρια, άλλες τόσες πόδια. Και ο συγχρονισμός… Κλινικός. Έχω δει αυτό το υπέρ-θέαμα στην Επίδαυρο, το είδα και στο μέγαρο μουσικής. Αυτή τη χρονιά κλείνω το άτυπο, δικό μου, «τριπλ κράουν», παρακολουθώντας το και στο Ηρώδειο. Ο κόσμος βλέπει, ακούει, αισθάνεται, χειροκροτά. Και στη συνέχεια οι χορευτές θα παρελάσουν μπροστά μας σε διάφορους σχηματισμούς και συνδυασμούς.

   Επόμενη κίνηση, επόμενο χορευτικό αφήγημα. Ένα μέτρο μεικτό. Ένα και, ένα-δύο-και, ξανά ένα-δύο-και, με επίλογο ένα-δύο-τρία-και. Δώδεκα χρόνοι, που θα μπορούσαν να είναι δώδεκα μήνες. Μία μουσική χρονιά σε εκφάνσεις πενταγράμμου. Ο Παπαθανασίου δεν είχε σύνορα στη σκέψη του όταν συνέθετε. Μόνο εικόνες που τις έκανε μουσικές. Μουσικές, με τις οποίες κατέκτησε τον κόσμο. Καθόμουν και άκουγα, μετρούσα όλα αυτά που άκουγα και θαύμαζα. Πώς τα είχε σκεφτεί; Πώς πήγε το μυαλό εκείθε;
 
thread2217

   Χοροί από τον Πόντο, από την Κρήτη, από όλες τις μεριές της πατρίδας μας, μέσα από τη φαντασία και τη συνθετική μανία του εκλιπόντος. Δεν είναι μόνο ότι ο Βαγγέλης Παπαθανασίου ήταν ένας τεράστιος συνθέτης. Είναι και ο τρόπος που υπηρετούσε την τέχνη του. Τα συνθεσάιζερ και το επικό στοιχείο. Το μπαρόκ υβρίδιο και τα συμφωνικά περάσματα. Τα φυσικά όργανα, οι ανάσες, οι λέξεις που προτίμησαν την προστασία των μελωδιών. Όλα όσα συνέτειναν και συνέβαλαν στη γέννηση και καθιέρωση ενός θρύλου.

   Δεν νομίζω ότι έχω ακούσει τόσο πολύ χειροκρότημα στο Ηρώδειο φέτος. Δεν νομίζω ότι τέτοια ένταση και τέτοιος ευγενής θόρυβος θα επαναληφθούν σύντομα. Υπήρξαν στιγμές που θαρρούσες πως το κοινό θα ξερίζωνε το μαρμάρινο αριστούργημα εκ βάθρων από το πάθος με το οποίο μπιζάριζε τον κόπο των χορευτών. Οι άριστοι φωτισμοί του κυρίου Γιώργου Τέλλου έκαναν το θέαμα σχεδόν θεατρικό. Μία κινούμενη παράσταση, μπροστά στα μάτια μας. Εξαιρετικά επίσης τα κοστούμια της κυρίας Μαίρη Κατράντζου.
 
thread2216

   Τη γιορτή άνοιξε ένα κορίτσι. Έτσι εμφανίστηκε, έτσι έγραψε στον αμφιβληστροειδή, έτσι το μεταφέρω. Η κυρία Ντιάνα Σκόριτς Βογιατζή, η οποία χορογράφησε μόνη της ένα μουσικό θέμα που της είχε εμπιστευθεί ο ίδιος ο Βαγγέλης. Ένα μεγαλοπρεπές μουσικό ομορφάκι, το οποίο ντύθηκε δροσιά και σφρίγος. Και ο κόσμος λειτούργησε παραπάνω από επικουρικά. Τα παλαμάκια πρέπει να ακούστηκαν μέχρι το Θησείο.

   Η ιδέα της παράστασης αυτής ανήκει στην κυρία Γεωργία Ηλιοπούλου και της είμαστε ευγνώμονες που σκέφθηκε αυτή την, υπεράνω λόγων, ένωση νοτών και χορευτικών κινήσεων. Στη συνέχεια ήλθε ο θεόρατος Russell Maliphant και έκανε τη χορογραφία, σκηνοθέτησε και οδήγησε όλους αυτούς τους χορευτές στα χωράφια της μέθεξης. Πρόκειται για ένα ψυχαγωγικό δυναμό, μία έκφραση πέρα από εκφράσεις, έναν πολιτισμικό καταρράχτη. Και ο κόσμος τίμησε όλο αυτό, γεμίζοντας το Ηρώδειο και κρατώντας ενός λεπτού σιγή στη μνήμη εκείνου που θα λάμπει πάντα σαν ένας Σείριος στο μουσικό ηλιακό μας σύστημα.

Κώστας Κούλης
 
thread2215
Το σημείωμα του Βαγγέλη Παπαθανασίου για το “THE THREAD” – ΤΟ ΝΗΜΑ
Πάντα έδινα και δίνω την πρώτη θέση στη μνήμη.
Όποιος κατορθώνει να εμβαθύνει, όσο το δυνατόν περισσότερο, στον χώρο που ονομάζουμε μνήμη, τόσο δύναται να εκτοξευθεί στο μέλλον με εντυπωσιακή συνέπεια και αποτελεσματικότητα.
Με άλλα λόγια, όσο ένας άνθρωπος ή ένας λαός γνωρίζει το παρελθόν του και την ιστορία του, τότε μπορεί να ενεργήσει πιο θετικά για το παρόν και για το μέλλον.
Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που προέρχεται από έναν τόπο, ο οποίος, μέσα από τα βάθη των αιώνων, δεν στερήθηκε ποτέ πολιτιστικού και πνευματικού πλούτου.
Γνωρίζοντας όσο τίποτα άλλο τη δύναμη της μουσικής ως Θείας Δύναμης που προϋπήρχε του ανθρώπου και συνδυάζοντάς τη με μια αρχέγονη ανθρώπινη έκφραση που είναι ο χορός, ήταν το βασικό ερέθισμα που με έκανε να ασχοληθώ με αυτό το εγχείρημα. Τη συνύπαρξη αυτών των δύο στοιχείων του πολιτιστικού θησαυρού του τόπου μου, σήμερα. Μια ολιστική προσέγγιση της εξέλιξης του ανθρώπου.
Αυτό το έργο είναι σαν μια ανασκαφή στο παρελθόν και συγχρόνως στο μέλλον.

Συντελεστές:
Πρωτότυπη μουσική | Βαγγέλης Παπαθανασίου
Σκηνοθεσία – χορογραφία | Russell Maliphant
Κοστούμια | Μαίρη Κατράντζου
Φωτισμοί | Γιώργος Τέλλος
Σύλληψη ιδέας | Γεωργία Ηλιοπούλου

Χορεύουν οι: Δελής Δημήτρης, Δημητριάδη Μαργαρίτα, Καραχανίδης Αναστάσης, Καρούτης Χρήστος, Κολοβού Ευφρωσύνη, Λέτσου Μήνα, Μανουκιάν Μαρία, Μπαγεώργος Ηλίας, Παγανός Δημήτρης, Παντελάκη Ειρήνη, Παπακωνσταντίνου Μαρία, Παυλής Θεμιστοκλής, Σπηλιωτοπούλου Ηώ, Σταυρόπουλος Αλέξανδρος, Σχοινοπλοκάκη Μυρτώ, Τσιγγίστρα Μαρία, Χατζηβασιλειάδης Νικόλαος, Χατζηγιαννάκης Θωμάς

Υπεύθυνος Eπικοινωνίας: Αντώνης Κοκολάκης
 
thread2214
 
Joomla Social by OrdaSoft!