Θεατρικές Παραστάσεις

Ανταπόκριση θεατρικής παράστασης: ''Ο Επιστάτης''

 
   Καμιά φορά κάθομαι και συλλογιέμαι τις παροιμίες της πατρίδας μας… Όπου φτωχός κι η μοίρα του… Σε κάθε σπίτι ένας τρελός και στο δικό μας όλοι… Για μένα αυτές οι δυο είναι οι πλέον συγκλονιστικές. Και το βράδυ που βρέθηκα να παρακολουθώ τούτη εδώ την παράσταση, πέρασαν και οι δυο από μπροστά μου… αγέρωχες και περιπαιχτικές όσο ποτέ!
 
epistatis01   Το εσωτερικό ενός χαμόσπιτου είναι το σκηνικό. Ένα τραγικό δωμάτιο, που παραπέμπει σε άλλες εποχές, με δύο άθλια κρεβάτια και ένα σωρό αντικείμενα προς πώληση. Προφανώς ο κτήτωρ μαζεύει από κάπου και μεταπουλά ή κάτι τέτοιο. Μιζέρια και κατήφεια και μυαλά που δεν δουλεύουν όπως τα «άλλα»… Ο ιδιοκτήτης του δωματίου φέρνει ένα μουσαφίρη. Κάποιο Τζέκινς, ένα ηλικιωμένο ανθρωπίδιο του πεταματού, ξεχασμένο από τη ζωή και τους ανθρώπους, χωρίς σπίτι, χωρίς μέλλον, χωρίς αγάπη. Του «προσφέρει» στέγη, του προτείνει ακόμα-ακόμα να τον προσλάβει σαν επιστάτη στην «περιουσία» του. Αναπάντεχη χαρά για τον εγκαταλελειμμένο απόκληρο; Μπορεί, αρχικά… Οι «περίεργες» ατάκες του «γραβατωμένου κατά τα άλλα» μεσήλικα προδίδουν κάτι ανήσυχο και σκούρο για τη συνέχεια… Χώρια που έχει και έναν αδελφό, ο οποίος δείχνει ακόμα πιο αλλόκοτος και φέρεται σαν πιστοποιημένος σχιζοφρενής. Ο «επιστάτης» καλομαθαίνει, βγάζει προς τα έξω τα καλά και τα χάλια του, πασχίζει να κρατήσει τη στέγη, φοβίζει και φοβάται…
 
 
Τρία επίπεδα εξουσίας και τρεις διαφορετικοί φόβοι ξεπρόβαλλαν μπροστά μας.
 

Ο φόβος της διαφορετικότητας, εκείνος της μοναξιάς κι ο άλλος, αυτός της υποταγής της έλλειψης ελευθερίας ή της ελεύθερης επιλογής...

Πώς λειτουργούμε όταν έχουμε, όταν νομίζουμε ότι έχουμε ή όταν μονίμως αμυνόμαστε επιτιθέμενοι;

Ο Πίντερ "ανήκει" στο θέατρο του παραλόγου και χωρίς να κάνει ξεκάθαρες τις αιτίες που ο άνθρωπος παίρνει μια απόφαση με αφορμή αυτή του την επιλογή, ξετυλίγει πολλές ανθρώπινες αδυναμίες στην επικοινωνία, στην ειλικρίνεια και στην προσφορά ...

Μέσα από το γέλιο και μέσα από την αμηχανία θα ανακαλύψουμε ότι τα ένστικτα δεν είναι ΜΟΝΟ προνόμιο των φτωχών, αφού, άμα περάσουμε το πρώτο επίπεδο, θα δούμε ότι οι ήρωές μας δεν συμπεριφέρονται και πολύ διαφορετικά από όλους εμάς...

Πόσες φορές δεν κρύψατε μια αλήθεια, προκειμένου να μην πληγώσετε κάποιον που αποτελεί τη συντροφιά σας; Και πόσες φορές δεν τη χτυπήσατε μπροστά του, την ίδια αυτήν την αλήθεια, που παλιότερα κρύβατε, επειδή, πλέον, είτε θέλετε να φύγει από κοντά σας, είτε έχει ο ίδιος φύγει και σας έχει πληγώσει;
 
 
Σχόλιο: Χάρις Μολυβιάτη
 
epistatis02   Ο Γιώργος Κιμούλης είναι ο μοναδικός κάτοικος του πλανήτη στον οποίο διαμένει, όσον αφορά την εν γένει ερμηνεία του. Τα είχα γράψει και στο «Μπόρκμαν», τα επαναλαμβάνω εις τη νιοστή εδώ. Είναι ασύλληπτος ο τρόπος παιξίματος, είναι μοναδική η συλλογιστική και η απόδοση. Μου ήλθαν στο μυαλό καπάκι όλοι αυτοί οι γέροι που βλέπω κατά καιρούς στο δρόμο, στο λεωφορείο, στις αίθουσες αναμονής ιατρείων… Που ψοφάνε για κουβέντα, που είναι τόσο μόνοι… Μοναδικό κλείδωμα στο χαρακτήρα! Από κοντά και οι δύο σπουδαίοι συνοδοιπόροι του στην παράσταση, ο Νίκος Γεωργάκης και ο Γιώργος Χρανιώτης, οι οποίοι θα έλεγες πως δεν υποδύονται καν, πως έτσι γεννήθηκαν! Ο μεν Γεωργάκης μας δίνει την εντύπωση ότι πραγματικά έχει το πρόβλημα που υποστηρίζει πως έχει, ότι όντως αντιμετώπιζε θέματα με το μυαλό του και τους γύρω του. Ο δε Χρανιώτης έχει αλλάξει μέχρι και τον τόνο της φωνής του, έχει ανεβάσει συχνότητες, προκειμένου να δένει η χροιά με αυτό τον τύπο ανθρώπου που μας περνάει.
 
epistatis03   Ο επίλογος είναι στην ουσία ένα “Cut!” στην ταινία που προχωρά μπροστά μας. Αφήνουμε τους χαρακτήρες στη μοίρα τους και ξεφυσάμε με ανακούφιση που δεν είμαστε (;) σαν κι αυτούς. Και μην νομίσετε ούτε για μια στιγμή ότι το έργο, επειδή είναι βαρύ, δεν έχει σκηνές με γέλιο. Το αντίθετο. Υπάρχουν και μάλιστα πολλές. Σάμπως έτσι δεν είναι και η ίδια η ζωή; Γέλιο και κλάμα στην ίδια γειτονιά;
 
   Πριν σας αφήσω… Μια συμβουλή σε κείνους που πάνε στο θέατρο και αρέσκονται να πετάνε ατάκες κι αστειάκια την ώρα της παράστασης… Μην το κάνετε! Η παρέα σας δεν θα θεωρήσει ότι είστε έτσι εξυπνότεροι ή πιο κουλάτοι, οι διπλανοί σας δεν θα ευτυχήσουν, οι ηθοποιοί δεν θα σας ευχαριστήσουν για τη «συμμετοχή». Σεβαστείτε το χώρο και το είδος σας και συμπεριφερθείτε ανάλογα!
 
Κώστας Κούλης
 
Συντελεστές: 
Μετάφραση – σκηνοθεσία:  ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΙΜΟΥΛΗΣ
Σκηνικά – κοστούμια: ΜΑΙΡΗ ΤΣΑΓΚΑΡΗ
Φωτισμοί: ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΑΡΑΓΚΟΥΔΑΚΗ
Μακιγιάζ:   ΧΑΡΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΑΚΗΣ 
Βοηθός σκηνοθέτη: ΑΜΑΛΙΑ ΝΙΝΟΥ
Βοηθός σκηνογράφου: ΒΑΣΙΑ ΒΑΠΟΡΙΔΟΥ
 
Παίζουν: Γιώργος Κιμούλης, Γιώργος Χρανιώτης, Νίκος Γεωργάκης.
 
ΠΑΡΑΓΩΓΗ: ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΘΕΑΜΑΤΩΝ
 
Ημέρες & Ώρες Παραστάσεων: 
Τετάρτη 20:00
Πέμπτη 21:00 
Παρασκευή 21:00 (λαϊκή)
Σάββατο 21:00
Κυριακή 20:00 

 
Τιμές Εισιτηρίων: 
Πλατεία: 20€, Εξώστης: 18€,   Λαϊκή: 17€, Φοιτητικό:15€, Ανέργων: 10€ (Αγορά μόνο από το ταμείο του Παλλάς και το ταμείο του θεάτρου)
Αγορά εισιτηρίων: 
Στα ταμεία του Παλλάς, CityLink, Βουκουρεστίου 5, Τ.: 210 3213100
Θέατρο Δημήτρης Χορν, Αμερικής 10, Τ.: 210 3612500
Με πιστωτική κάρτα: 210 8938100

Κρατήσεις μέσω Internet: www.ellthea.gr και στο www.tickethour.com
 

Θεατρικές Παραστάσεις