Θεατρικές Παραστάσεις

Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου

 

   eytyxia114Τη ζωή της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, μίας από τις σημαντικότερες στιχουργούς του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού, πραγματεύεται ο ομώνυμος θεατρικός μονόλογος του Πέτρου Ζούλια, που παρουσιάζεται στο θέατρο “Εγνατία”, για δεύτερη χρονιά. Το έργο είναι βασισμένο στο βιβλίο της Ρέας Μανέλη, εγγονή της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, “Η γιαγιά μου η Ευτυχία”.

   Η εν λόγω παράσταση παρουσιάστηκε πρώτη φορά το 2007 και έχει βραβευτεί με τέσσερα βραβεία κοινού από το περιοδικό «Αθηνόραμα»: 1ο Βραβείο καλύτερης παράστασης, 1ο Βραβείο Σκηνοθεσίας, 1ο Βραβείο γυναικείου ρόλου και 3ο Βραβείο Φωτισμών.

   Για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά παρουσιάζεται με την αρχική σκηνοθετική πλοκή, τους ίδιους συντελεστές, αλλά και την ακούραστη ηθοποιό Νένα Μεντή, να ερμηνεύει με τον ίδιο συγκινησιακό τρόπο μια από τις μεγαλύτερες μορφές της ελληνικής μουσικής ιστορίας.

   «Εάν ένας ηθοποιός αγαπάει αυτό που κάνει και το ρόλο που υποδύεται, δεν κουράζεται όσες φορές και να τον υποδυθεί», σημειώνει η κα. Νένα Μεντή, επιβεβαιώνοντας ότι ήταν η πρώτη και, μέχρι τώρα, μοναδική «Ευτυχία» του έργου!
 
   Η Ευτυχία Χατζηγεωργίου- Οικονόμου, αργότερα Νικολαΐδου και τελικά Παπαγιαννοπούλου, το επώνυμο με το οποίο είναι γνωστή στις μέρες μας, γεννήθηκε το 1893 στο Αϊδανί της Μικράς Ασίας. Μετά τη Μικρασιατική καταστροφή, το 1922, έρχεται στην Ελλάδα. Πτυχιούχος δασκάλα, που όμως επιλέγει να μην ασκήσει το επάγγελμα αυτό. Στρέφεται στο θέατρο, το οποίο υπηρετεί, δίπλα σε μεγάλα ονόματα, όπως αυτό της Μαρίκας Κοτοπούλη, η οποία είναι και ένα από τα “πρόσωπα” του έργου, από το 1926 μέχρι το 1942. Στο ενδιάμεσο ασχολείται και με την ποίηση, με την ποιητική της συλλογή “Πνοές” (1931) να είναι ίσως η πιο γνωστή της. Από το 1949 μπαίνει επαγγελματικά στο χώρο της στιχουργίας, πουλώντας όμως τα περισσότερα τραγούδια της και υπογράφοντας παραίτηση από τα πνευματικά δικαιώματα. Ο λόγος απλός. Προτιμάει τα λεφτά “στο χέρι” λόγω οικονομικής στενότητας και της αγάπης της για τον τζόγο, και δη την πόκα. Οι μετέπειτα διαμάχες για την αναγνώρισή της ως δημιουργού μερικών εκ των γνωστότερων τραγουδιών της εποχής, πολλές. Με γλώσσα καθημερινή και μερικές φορές σκληρή, έχει καταφέρει να γράψει τραγούδια όπως “Τα καβουράκια”, “Αντιλαλούνε τα βουνά”, “Μου σπάσανε το μπαγλαμά”, “Δυο πόρτες έχει η ζωή”, “Είμαστε αλάνια” και πολλά άλλα γνωστά και αγαπημένα μέχρι και σήμερα. Στις 7 Ιανουαρίου του 1972 αφήνει τον κόσμο αυτό και μπαίνει στη λίστα των αθάνατων Ελλήνων καλλιτεχνών.
 
   eytyxia115Στην παραπάνω ιστορία ξετυλίγεται η υπόθεση του έργου. Από τη ματιά της εγγονής της, Ρέας Μανέτη, και το βιβλίο της, “Η γιαγιά μου η Ευτυχία”, παρακολουθούμε το μονόλογο της Ευτυχίας, η οποία μας εξιστορεί τη ζωή της. Δεν είναι όμως μόνη της πάνω στη σκηνή. Εφτά από τα πιο σημαντικά πρόσωπα της ζωής της είναι μαζί της νοητά, με τα οποία συνομιλεί. Η Μαρίκα Κοτοπούλη, ο Γιώργος ο άνδρας της, η Μαριόγκα η μάνα της, η Ρέα η εγγονή της, η Μαίρη η κόρη της, ο Βασίλης Τσιτσάνης και ο Μανώλης Χιώτης της κάνουν “παρέα” επί σκηνής, βοηθώντας την αφήγηση της να ξεφύγει από τον κλασικό μονόλογο. Με ένα ωραίο σκηνοθετικό κόλπο, αντιστοιχεί ένα έπιπλο σε κάθε πρόσωπο, αφαιρώντας το από το σκηνικό όταν φεύγει από τη ζωή της Ευτυχίας. Μία ντουλάπα, ένα ξύλινο παγκάκι, ένα μπαούλο, τέσσερις καρέκλες, ένα τραπέζι και ένα κρεβάτι είναι όλο το σκηνικό που αρχικά βλέπει ο θεατής. Η ντουλάπα και το τραπέζι με τις τέσσερις καρέκλες είναι το τελικό σκηνικό. Ένα τελευταίο καρέ, με παλιούς συμπαίκτες της.
 
   Η επιτυχία της παράστασης μεγάλη. Όπως μας είπε και η θεατρική “Ευτυχία”, «ο κόσμος το έχει αγαπήσει το έργο και η ανταπόκρισή του είναι πάντα μεγάλη και ενθουσιώδης». Η ερμηνεία της, βέβαια, είναι ίσως από τα βασικότερα στοιχεία της επιτυχίας. Έχοντας μπει στο “πετσί του ρόλου”, όπως λένε πολλοί, δεν ερμηνεύει απλώς το κείμενο, αλλά το ζει επί σκηνής.

   Η ίδια η πρωταγωνίστρια δηλώνει ότι «δεν μελέτησε ενδελεχώς τη ζωή της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, αλλά βασίστηκε για την ερμηνεία της στο θεατρικό κείμενο και σε κάποια λίγα βιβλία, ούτε νιώθει κάποια ταύτιση με το χαρακτήρα που ενσαρκώνει».

   Μα σαν να μην έχουν καμία βάση όλα αυτά, η σκηνή πλημμυρίζει από τις θύμησες παλιών δεκαετιών, με την Ευτυχία να συνομιλεί με πρόσωπα του δικού της παρελθόντος. Με την αμεσότητα και τα έντονα και ευδιάκριτα συναισθήματά της, δημιουργείται η εντύπωση ότι όλοι αυτοί, είναι εκεί, μαζί της. Νικάει την, επί σκηνής, μοναξιά της, καλώντας τα σημαντικά πρόσωπα της ζωής της Ευτυχίας να την συντροφεύσουν στην αφήγηση της ζωής της.

   Ένας χαρακτήρας σαν αυτόν της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, δε θα μπορούσε να ντυθεί μουσικά με κάτι άλλο, εκτός από τα τραγούδια της. Κάποια έμπαιναν μέσα στην αφήγηση, αναφέροντας μας το πότε, και μερικές φορές το γιατί ή το πώς γράφτηκαν, και άλλα απλώς για να προωθήσουν το εκάστοτε συναίσθημα, έδεναν όλα πολύ όμορφα με την παράσταση.
 
   Μία πολύ έντονη συναισθηματικά, παράσταση, αφιέρωμα στην ζωή της μεγάλης στιχουργού. Μία, κατά τη γνώμη μου, από τις πιο αξιόλογες παραστάσεις των τελευταίων χρόνων.

Δημήτρης Σταυρόπουλος
 
Ταυτότητα της παράστασης
Κείμενο - Σκηνοθεσία: Πέτρος Ζούλιας
Σκηνικά κοστούμια: Αναστασία Αρσένη
Φωτισμοί: Ανδρέας Μπέλης
Επιλογή τραγουδιών: Ελεάνα Βραχάλη
Μουσική επένδυση: Γιάννης Χριστοδουλόπουλος
Φωτογραφίες: Γιώργος Καβαλλιεράκης
Πληροφορίες
Θέατρο Εγνατία (Π. Ιωακείμ 1 - Πλ. Αγ. Σοφίας, Τ. 2310 225172)
Παραστάσεις: Τετάρτη & Κυριακή: 19.00, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο: 21.15
Τιμές εισιτηρίων: Γενική είσοδος 16€, φοιτητικό-μαθητικό-ανέργων 13€
eytyxia113

Θεατρικές Παραστάσεις